voor de harddenkende Rotterdammer

Wekelijks schotelt De Beste Stuurlui prikkelende gespreksstof voor bij de vrijmibo voor. Awais nam zich voor klaar te zijn met praten, maar dit is mislukt. Hij ging het debat weer in.

DBS-OctaviaVanHorik
Beeld door: beeld: Octavia van Horik

Op 31 maart eerder dit jaar schreef ik dat ik klaar was met praten. Het debat was over. Kunnen we alsjeblieft stoppen met praten? Maar zoals veel voornemens die ik formuleer, was ook deze zelfonthouding van korte duur. En dus zat ik afgelopen maandag in de broeierige zaal van het theater Walhalla.
Leefbaar Rotterdam organiseerde het debat over de ‘vijfde colonne’. Dit naar aanleiding van uitgerukte Turkse Nederlanders die na de mislukte couppoging in Turkije de straten en de brug opgingen in Rotterdam. De flyer poogde dit samen te vatten in een provocerende illustratie die je ergens in een extreemrechts stencilkrantje uit de jaren ‘80 zou verwachtten.
Voor mij was de centrale vraag: zou dit debat dan wel ergens toe leiden? Een benadering? Een gebaar? Een onverwachtse overeenstemming?

Valkuil

Ebru Umar kon als debatleider de neiging niet loslaten het debat te sturen, bijvoorbeeld door expliciet stil te staan bij het slachtofferschap van de rechtse panelleden.
Toen Nourdin El Ouali (NIDA) aan de beurt was, vroeg hij terecht: “Ga je mij niet vragen of ik bedreigd word?” De zaal zou nog vaker opleven om de gevatheid van El Ouali. Het kwam naar voren dat El Ouali tenminste een keer dusdanig bedreigd is, dat hij het nodig achtte hier aangifte van te doen.
Het tekent dit debat. Buiten stond – naast demonstranten tegen de toon van het debat – veel politie. Binnen stond nog eens een welkomstcomité van negen klerenkasten. De werkelijkheid is – links of rechts – dat de fysieke dreiging er altijd is. En deze dreiging alleen al is een aanslag op de vrijheid van meningsuiting. Het is daarom zonde om te zien dat deelnemers elkaars vliegen afvangen over iets wat in absolute zin treurig is.

Het was een debat dat zou gaan over de invloed van Turkije op de Turkse Nederlanders hier, maar het schoot al snel alle kanten uit. Het ging over de Islam. Uiteraard. Toch ook weer over Marokkanen. Geen ontsnappen mogelijk. Over de tien talen die je hoort als je een krantje wil halen. Over moslim pornoactrices. Over loyaliteit en pedagogisch onverantwoorde schijntegenstellingen. Over de aanvallen op de gayparade in 1982 in Amersfoort. Over dingen benoemen. En over dingen specifiek en feitelijk benoemen.
Het debat verliep ordentelijk. Iedereen liet elkaar netjes uitpraten. Hierdoor viel ook op hoe weinig een Nanninga er te zoeken heeft met haar Amsterdamse hysterie in een Rotterdams debat.

Privilege

De grote afwezigen waren niet alleen de Turkse Nederlanders die onderwerp van debat waren, maar ook de eigen aanhang van Leefbaar Rotterdam. En eigenlijk snap ik dat wel. Als je van mening bent: aanpassen of oprotten, wat valt er volgens jou dan nog te debatteren? Dat is een standpunt dat alleen vanuit een positie van macht ingenomen wordt. En ik begrijp het wanneer Wierd Duk stelt dat juist deze standpunten niet weggestopt moeten worden en onderdeel moeten zijn van het publieke discours. Echter, de frustrerende aard van deze standpunten maakt het dat de mate van integratie nooit goed genoeg zal zijn. Of zoals een jonge vrouw in de zaal zich afvroeg: “Wat moet ik doen om als volwaardig Nederlander aangezien te worden?”
En juist dit maakt het dat – hoe achterlijk ook zo’n debat wordt ingestoken – dit gesprek cruciaal is voor onze democratie. Niet omdat ik zo geniet van de kakofonie van grijsgedraaide platen, maar omdat samenkomen in een zaal en elkaar in de ogen aankijken waardevol is. Het toont dat er wil is. De wil van mensen om in contact te staan met elkaar is groter dan de afkeer van elkaars ideeën. Daarom komen de mooiste gesprekken pas los als het debat is afgelopen.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Awais

Awais Hassan

Awais Hassan (1984) is geboren, getogen en gewoon gebleven op Zuid. Leest graag de open gezichten van de stad. Hij is econoom en werkt als consultant bij een groot Nederlands bedrijf.

Profiel-pagina
photo profile

Octavia van Horik

Octavia van Horik (1987) is grafisch ontwerper, illustrator en Rotterdammer sinds 2008. In haar werk gaat ze op zoek naar de grenzen van het medium om te kijken wat daar aan te morrelen valt. Een setje regels is er nu eenmaal om gebroken te worden.

Profiel-pagina
Lees 8 reacties