Voor de harddenkende Rotterdammer

Wekelijks schotelt De Beste Stuurlui prikkelende gespreksstof voor bij de vrijmibo voor. Deze week buigt Anne Ardon zich over het beleidsplan over straatintimidatie in Rotterdam, en vraagt zich af: “waar staat de belaagde vrouw in dit rapport?”

DBS-OctaviaVanHorik
Beeld door: beeld: Octavia van Horik

Vorige week kwam het beleidsplan van Leefbaar-Wethouder Eerdmans over straatintimidatie uit. Het idee is dat het document een concreet plan van aanpak vormt: juridische maatregelen, hulp voor slachtoffers, onderwijsmaatregelen en een (online) campagne. Dit is hard nodig: straatintimidatie is een groot probleem in Rotterdam. En als jonge vrouw weet ik er helaas alles van.

Gewoon een grapje

Straatintimidatie is een lastig thema. Aan de ene kant heb je de grote groep mensen (mannen, vooral) die de aanpak framen als een ‘flirtverbod’. Aan de andere kant heb je xenofoob rechts die straatintimidatie gebruikt als stok om Nederlanders van kleur mee te slaan. Catcalling is in hun ogen een probleem dat ‘cultureel verklaard’ kan worden. Het rapport van Eerdmans onderstreept dat idee.
Als jonge vrouw zit je maar mooi tussen die discussies in: de ene groep ontkent het probleem, de andere groep ziet maar een deel van de daders. Want zoals Willem Sonneveld al eerder op Vers Beton schreef: onderzoek na onderzoek bewijst dat er geen verband bestaat tussen etniciteit en crimineel gedrag. Straatintimidatie gebeurt door mannen met alle kleuren van de regenboog, maar zolang Erik het doet is het ‘gewoon een grapje’. Nee maar Ali moeten we aanpakken.

Strategisch intimideren

De kern van het nieuwe rapport? Straatintimidatie wordt strafbaar. De stad krijgt 4 Fte opsporingsambtenaren die zich bezighouden met het uitdelen van boetes, er komen lok-BOA’s en meer samenwerking met het OM. Ga ik daar als slachtoffer iets aan hebben? Mwa.
De plegers zijn ook niet dom, het lastigvallen gebeurt met name op ‘dode’ punten in de stad, in steegjes, op rustige hoekjes en in het uitgaansgedruis. Op de eerste twee vind je geen politie, laat staan omstanders. En bij het uitgaansgedruis is handhaving – terecht – bezig met het de-escaleren van het zoveelste dronken opstootje.

Vrouwen zelf moeten ook nogal wat van het rapport. De gemeente wil slachtoffers aansporen om aangifte te doen. Daarnaast moeten vrouwen ‘weerbaarder’ worden en de gemeente gaat armbanden uitdelen die een grote stank verspreiden als je eraan trekt om de daders ‘weg te jagen’. Hoewel dit mogelijk sympathiek, ja misschien zelfs ingenieus klinkt, is dit een stap in de verkeerde richting.
Je maakt slachtoffers verantwoordelijk voor het gedrag van de daders. Want wat als je zo’n armband om hebt en je vergeet er van de schrik aan te trekken als iemand je belaagt? Wat als je een weerbaarheidstraining hebt gehad maar je nog steeds lastiggevallen wordt? Zeker in combinatie met het doen van een aangifte kan dit schadelijk zijn, aangezien zelfs bij verkrachtingszaken de politie al wantrouwend naar de slachtoffers reageert, aldus het Centrum Seksueel Geweld. Op deze manier worden met name de slachtoffers verantwoordelijk gehouden. Victim blaming, dus.

Maar wat dan?

Wat werkt dan wel? Zelf zou ik aansturen op een campagne om Rotterdamse jongens en mannen te vertellen dat vrouwen uitschelden en lastigvallen op straat geen geaccepteerd gedrag is. Hoewel dit onderdeel is van het Rotterdamse straatintimidatieplan, wordt het niet structureel uitgerold. De vrouwen die meededen aan een onderzoek naar straatintimidatie gaven bovendien in grote mate aan dat betere verlichting op straat heel belangrijk is. Daarvan zegt de gemeente in het beleidsplan: we moeten er iets mee, maar we hebben nog niet echt zicht op waar dat dan moet gebeuren. Er is een klein bedrag beschikbaar, maar nog niet uitgekristalliseerd waar dat ingestopt gaat worden.
Dit jaar is er geld voor een campagne en ondersteuningsmateriaal, maar daarna houdt dat op. Terwijl voor de criminalisering en de BOA’s wél voor meerdere jaren geld geïnvesteerd is. Over een jaar vervalt dus het ‘integrale’ plan en gaan we toch weer naar een strafplan, waarbij voornamelijk ineffectieve oplossingen als criminalisering overblijven.
Woensdag werd bekend dat Leefbaar Rotterdam gaat samenwerken met het Forum voor Democratie. Jasmine Foullani merkte op Twitter terecht op dat de anti-straatintimidatiehouding van Leefbaar en de ‘vrouwen moeten overmand worden’-mentaliteit van FvD’s Baudet elkaar blijkbaar niet uitsluiten. Het zal me benieuwen.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Anne Ardon

Anne Ardon

Anne Ardon (1995) woont sinds een aantal jaar in Rotterdam. Naast student Crisis and Security Management is ze oprichter van het feministische platform Stellingdames.nl.

Profiel-pagina
photo profile

Octavia van Horik

Illustrator

Octavia van Horik (1987) is grafisch ontwerper, illustrator en Rotterdammer sinds 2008. In haar werk gaat ze op zoek naar de grenzen van het medium om te kijken wat daar aan te morrelen valt. Een setje regels is er nu eenmaal om gebroken te worden.

Profiel-pagina
Lees 4 reacties
  1. Profielbeeld van Eeva Liukku
    Eeva Liukku

    Armbanden die een stank verspreiden… *PROEST

    Dan is het kwaad toch ook al geschied? Dat soort dingen helpen alleen om ervoor te zorgen dat de intimidatie niet erger wordt.

    1. Profielbeeld van Jasmine Foullani
      Jasmine Foullani

      En die stank, daar heb je als slachtoffer van straatintimidatie dan zelf toch ook last van. Of kan je à la superhero gericht de stank op de dader schieten? #justasking

  2. Profielbeeld van Flaneur
    Flaneur

    “Je maakt slachtoffers verantwoordelijk voor het gedrag van de daders. Want wat als je zo’n armband om hebt en je vergeet er van de schrik aan te trekken als iemand je belaagt? Wat als je een weerbaarheidstraining hebt gehad maar je nog steeds lastiggevallen wordt?”

    Sorry maar dit is echt een onzinconclusie. Dat vrouwen of wie dan ook een weerbaarheidstraining volgen betekent nog niet dat ze verantwoordelijk zijn voor het feit dat ze lastig gevallen, of erger, fysiek geweld wordt aangedaan. Het past exact in het rijtje als het kulargument dat vrouwen ongewenst gedrag zouden uitlokken door de kleding die ze dragen.

    Je kan én een weerbaarheidstraining volgen én nog steeds slachtoffer zijn van straatintimidatie. Het één sluit het ander niet uit. En je kan dus weerbaarheidstraining geven naast het aanpakken van de daders. Nu projecteer je je eigen drogreden als probleem wat er in werkelijkheid niet is.

    En al zou er een groep personen zijn die het ondergaan van zo’n training wel als reden zien om de verantwoordelijkheid van straatintimidatie in de schoenen van vrouwen te schuiven, dan is dát het probleem en moet je die groep aanpakken, niet andersom.

    De titel van deze rubriek doet de kwaliteit van je argumentatie eer aan.

  3. Profielbeeld van Mike
    Mike

    Wat betreft “Wat werkt dan wel?”

    Ik heb het idee dat Rotterdamse jongens en mannen heus wel weten dat uitschelden en lastigvallen op straat geen geaccepteerd gedrag is, het hen nog een keer vertellen (hoe?) gaat denk ik weinig uitmaken.

    Wat betreft betere verlichting denk ik dat dit perceptie is en het eigenlijke probleem meer iets te doen heeft met het ontbreken van toeschouwers, het alleen zijn. Helaas is perceptie ook van belang want als mensen zich door meer verlichting zeker voelen zonder dat de (rest van) de objectieve veiligheid vooruit gaat dan is dat ook vooruitgang. Ik zou graag een andere manier van vooruitgang zien, niet meer verlichting maar minder verlichting, beter voor de natuur.

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500