Kunst & Cultuur4 juli 2017

Lang leve de anarchistische recreatie!

Column

Vers Beton schrijft iedere maand een column voor de Uitagenda Rotterdam. In deze editie blikt Ferrie terug op het Rotterdam van zijn jeugd, toen wildkamperen op de Maasvlakte de enige manier leek om te ontsnappen aan vulkanische zomerdagen in de stad.

Beeld: ikRotterdam - Marc Kolle

Vroeger was alles beter. Behalve het water van de Maas. Dat was klinkklaar vergif. De rivier wemelde van de pcb’s, carcinogene koolwaterstoffen en zware metalen. Iedereen wist: zwemmen in de Maas, dat doe je niet. Dan ga je dood.

Deze zomer beleeft Rotterdam een heus Water Weekend, met onder meer een waterfestival aan de Rotte en een zwemtocht rondom het Wijnhaveneiland. Zoiets was vroeger ondenkbaar. Zelfs op de meest vulkanische zomerdagen stak je nog geen teen in de Maas. Stadsgenoten die het wel waagden, kwamen jammerlijk aan hun einde. Ze doken verkeerd en braken hun nek. Werden omlaag gezogen door mysterieuze stromingen. Bleven steken in een autowrak op de bodem. Kregen giftig water binnen. Een voortijdig en uiterst pijnlijk levenseinde was hun lot.

Rotterdam was in de jaren tachtig en negentig een stuk heter, dus de aantrekkingskracht van het water was groter. Er waren namelijk nog geen truttige pocketparkjes of sappige grasveldjes – daar gingen toch alleen maar junks in liggen. In juli en augustus transformeerde de stad in een oven. De hitte sloeg van de gebouwen, de lucht trilde boven de gloeiende straatstenen en het asfalt veranderde in een plakkerige zwarte soep.

's Nachts waadde de anarchistische volkscamping in het licht van vuurtorens en petrochemische industrie

De familie Weeda ging in dit soort gevallen een weekendje wildkamperen op de Maasvlakte. Dat klinkt net zo idyllisch als het was. Op een paar sprietjes gras bij de ingang van de Nieuwe Waterweg stonden ettelijke Rotterdamse caravans, campers, vouwwagens en omgebouwde volkswagenbusjes, tussen de olieopslagtanks, met uitzicht op enorme zeeschepen. Superspannend, want illegaal. Bovendien was het drinkwater op rantsoen (drie jerrycans voor het hele weekend), evenals het bier van mijn vader (vier sixpacks). ’s Nachts waadde de anarchistische volkscamping in het licht van vuurtorens en petrochemische industrie.

 

Vorig jaar heb ik voor het eerst in mijn leven in de Maas gezwommen. Op het strandje bij De Esch. Een openbaring. Het water is schoon tegenwoordig, er zwemt zelfs weer zalm in. Ik werd erg gelukkig van al die Rotterdammers, semi-illegaal op de kade en in de Maas. Gevaar dreigt echter voor de strandjes, in de vorm van dijkverzwaring en natuurlijke oeverbeplanting. Gelukkig verdedigen bewoners van De Esch hun laatste strandje te vuur en te zwaard. Lang leve de anarchistische recreatie!

Reageer of deel op Social Media

Tags:De Esch, kamperen, Tweede Maasvlakte, uitagenda, Uitagenda Rotterdam en wildrecreatie

Sectie: Kunst & Cultuur

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *