Fictieweek8 augustus 2017

Gondelen door Rotterdam

Rotterdam, 17 april 2037 – Het is twee jaar sinds Rotterdam onderliep als gevolg van smeltwater vanuit de Noordpool en Groenland. Een gondelaar en voormalig ambtenaar doet verslag van een stad die haar eigen zeemansgraf groef.

Beeld: Rémon Mulder

Toen de regering Rotterdam opgaf en iedereen vertrok, wisten we dat de natuur snel over de Coolsingel zou woekeren. Maar zó snel? Nee, dat had niemand gedacht. Herken jij het Stadhuis terug? Ik heb nog een hele poos gewerkt bij de gemeente. Het was mijn laatste baan in Rotterdam. Nu zwemmen alleen de ratten hier nog rond.

Ik weet nog goed dat er hier wel eens bezorgde burgers protesteerden voor steviger klimaatbeleid, zo’n twintig jaar geleden. Ze hadden het over de opwarming van de aarde, de stijgende zeespiegel, extremer weer. We zouden snel af moeten van fossiele energie om de ergste ellende te voorkomen. Ze eisten dat de gemeente vol zou inzetten op hernieuwbare energie. Anders zou het te laat zijn. Ik weet nog dat ik toen nog dacht: zo’n vaart zal het vast niet lopen. Rotterdam leek onverslaanbaar. Feyenoord had net de schaal gepakt, we stonden elke maand wel bovenaan een internationaal hotspotlijstje.

Aboutaleb-en-vloed

Hadden we bij de gemeente maar naar het protest geluisterd. Maar ja, dat is achteraf hè. We staarden ons onder Aboutaleb-en-vloed te veel blind op terrorisme, integratie, leefbaarheid. Later kwamen daar de klimaatvluchtelingen bij. Totdat we zelf klimaatvluchtelingen werden.

Nee, op een gegeven moment was het hier echt niet meer te doen. Woningen, kantoorpanden, hele winkelstraten stonden blank. De klimaatschade liep in de ettelijke miljoenen. Verzekeraars en banken zagen de bui hangen en trokken zich terug uit de stad. Rotterdam BV klapte in elkaar. Kijk, die implosie werd op een gegeven moment ook wel onvermijdelijk. Je was je leven niet zeker door alle stormen. Die zijn nu niet meer heel bijzonder, maar tot een paar jaar geleden gaven we ze nog namen. Je had storm ‘Mark Rutte’, ‘Henk Kamp’, ‘Ben van Beurden’.

Ramptoerisme

In 2030 werd Rotterdam uiteindelijk tot rampgebied verklaard. Toen later dat jaar de vertrekregeling van kracht werd, was het echt over en uit. Hele volksstammen kozen eieren voor hun geld en vertrokken naar het hoger gelegen zuidoosten van Nederland. Het liefst zo dicht mogelijk tegen Duitsland aan. Wie had ooit gedacht dat de huizenprijzen in Limburg ooit boven de Rotterdamse waarden zouden uitstijgen?

De achterblijvers zouden het hier in het stadsmoeras nog een tijdje overleven op het kwijnende ramptoerisme. Daar viel tenminste nog iets aan te verdienen. De ‘kennis achteraf’-tours voor professionals deden het ook goed. Ik mocht dan als captain hindsight buitenlandse experts uitleggen hoe je níét moest omgaan met klimaatverandering.

"Met de vele jaren aan extra uitstoot van broeikasgassen hebben we ons eigen zeemansgraf gegraven"

Schande van Rotterdam

Dan voer je bijvoorbeeld langs de kolencentrales op de Maasvlakte. Bij de gemeente hebben we er nog lange tijd alles aan gedaan om die open te houden. Daar wordt nu naar verwezen als de ‘Schande van Rotterdam’. Uiteindelijk hebben we met de vele jaren aan extra uitstoot van broeikasgassen ons eigen zeemansgraf gegraven.

Geen wonder dat onze generatie met een scheef oog wordt aangekeken door de jongelui. Het schuldgevoel doet enorm pijn. We hebben ze hun stad ontnomen. Nu proberen ze ons terug te pakken met rechtszaken. Zo zien zij dat. ‘Terugpakken’. Goede kans dat ze gaan winnen ook.

Wij waren de laatste bestuurders die deze ramp hadden kunnen voorkomen. Ik word nog steeds doodongelukkig als ik eraan denk. Gelukkig is dat gevoel de laatste tijd minder intens. Dankzij de pillen vervagen de meeste herinneringen aan de oude tijd al aardig.

Gondelbuddy

Lees ookVers BetonVers Beton presenteert: de Fictieweek!

Het schuldgevoel is één ding, maar het gemis blijft voor altijd. Daar helpt geen enkel medicijn tegen. Ik probeer het een plekje te geven. Met dit gondelbuddy-project bijvoorbeeld. De toeristen zijn inmiddels ook vertrokken, de bootjes zijn er nog. Samen rustig peddelen en herinneringen ophalen over de oude tijd. Zingen in het koor is ook fijn. “Oh, Rotterdam / Ik zie je in mijn dromen / de mensen, de straten / Ik zal je nooit verlaten / Oh, Rotterdam / het gat in mijn hart / de bommen deden pijn / maar het water konden we nergens laten.”

Het liefst zou ik blootsvoets over de Coolsingel lopen. Harde werkers vers beton zien storten. En dan ’s avonds via de binnenstad over de Binnenrotte slenteren. Op de barrel stappen met mijn vriendin van toen achterop. Haar hoge hakken horen kletteren op de stenen. Een drankje doen en naar de zonsondergang over de Maas kijken. Een dansje wagen en dan onderweg terug naar huis filosoferen en verdwalen.

Ik zou er zo voor tekenen. En alles anders doen. Luisteren naar het protest, bijvoorbeeld. Maar dat is achteraf hè.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Co2-uitstoot, Fictieweek, klimaatbeleid en klimaatverandering

Sectie: Fictieweek

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *