Kunst & Cultuur8 september 2017

De Beste Stuurlui: Ik wil mijn dorp terug

Mening

Onze beste stuurlui serveren weer wekelijks gespreksstof voor bij de vrijdagmiddagborrel. Dit keer heeft Tara Lewis het gevoel dat de stad haar uit de vingers glipt.

Beeld: Octavia van Horik

Hebben jullie het heuglijke nieuws al gehoord? Woensdag was de ‘Dag van de Maaltijdbezorger’. Want we moeten vieren dat onderbetaalde voortjakkerende jongeren het verkeer domineren en dat steeds meer mensen te druk of lui zijn om te koken. Dit soort berichten maken mij mistroostig over onze maatschappij. Ze bevestigen het onbehaaglijke gevoel dat Rotterdam langzaam door mijn vingers glipt. De complete explosie aan fietskoeriers, die idioot irritante deelfietsen, het massale sporten in de buitenruimte en de ronddolende toeristen. Het zijn nieuwe ontwikkelingen die van Rotterdam een chaotische en overvolle stad maken. En dat is niet iets om te vieren.

Ondertussen wordt onze openbare ruimte steeds meer gedomineerd door uit Amerika overgewaaide trends van slimme kapitalisten die voor elke vierkante centimeter iets lucratiefs hebben bedacht. Die schreeuwerige fietsen ademen precies die doorgeslagen commercie. Een ander voorbeeld: het festival van de Witte de With gaat dit jaar niet door. De gemeente wil geen vergunning geven om de weg af te sluiten omdat het vorig jaar te druk was. Vorig jaar haakten de oorspronkelijke initiatiefnemers, de cultuurinstellingen, al af omdat in het ordinaire zuipfeest geen plek meer was voor cultuur. Inmiddels wordt het feest niet meer veilig bevonden. Deze stad gaat ten onder aan de macht van de massa en commerciële uitbuiting van diezelfde massa.

Ondertussen vindt ons stadsbestuur het een goed idee om 50.000 woningen bij te bouwen. Ergens is dat logisch, sinds alle vluchtende Amsterdammers hier de woningmarkt compleet verziekt hebben. De vraag is of het niet een doekje voor het bloeden is. Sinds door vereende krachten de campagne Rotterdam zijn vruchten heeft afgeworpen, veranderen we gestaag in een mini-Mokum. Inclusief de ijssalons en muffig ruikende, tergend trage toeristen met rolkoffers.

Het doet mij terugverlangen naar de tijd dat de irritante dooddoener ‘Rotterdam is net een dorp’ tot vermoeiens toe gebezigd werd. We zijn allang geen dorp meer, maar een plek waar geld valt te halen. Gelukkig zijn er nog bastions van Rotterdamse gezelligheid, waar sfeer meer is dan een dun laagje chroom dat verkocht wordt onder de schijn van authenticiteit. Niet de zoveelste neptent waar een uit de Kornuit-reclame weggelopen baardmans bier voor drie euro tapt, maar etablissementen waar je gewoon ouderwets en gezellig bot bejegend wordt.

Toch vraag ik me af hoe en óf we Rotterdam kunnen beschermen tegen de oprukkende Mokumisering van de stad. We zijn zo hard bezig met het lokken en faciliteren van toeristen en tweeverdieners dat de ‘oorspronkelijke’ bewoners zich hier niet meer thuis voelen. Misschien is dit een verloren strijd van een oude ziel. Maar ik houd oprecht van deze stad en ik geef haar niet zonder slag of stoot op. Ik wil mijn dorp terug.

Reageer of deel op Social Media

Tags:De Beste Stuurlui, dorp, fietsen en marketing

Sectie: Kunst & Cultuur

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *