Human interest17 oktober 2017

Wijkagent Betül Kilci: In uniform naar de moskee

Serie van drie interviews met wijkagenten

Ze werkt er pas kort, maar de mensen kennen haar nu al. Je vergeet Betül Kilci ook niet snel, deze Turkse politievrouw met onversneden Brabantse tongval. Ze komt overal in de wijk, ook in de moskee. “Ik kan niet ontkennen dat ik het raar vind als ik op die drempel sta”.

Ze opent de deur van het politiebureau Maashaven. Een niet al te grote vrouw van 41 jaar, die er tien jaar jonger uitziet. Een stoere vrouw, die mij in uniform met grote passen voorgaat naar een kamer waar we ons gesprek kunnen voeren. De spraakzame blonde Betül Kilci is sinds tweeënhalve maand wijkagent in de Afrikaanderwijk. Ondanks die pas korte periode kennen veel bewoners haar al. Ze vertelt – met Brabants accent – vol passie over haar beroep.

Beeld: Salih Kilic

“Vanaf mijn vierde jaar was ik gefascineerd door de politie. Voordat ik naar de middelbare school ging, wist ik al wat ik wilde. Als ik een politieman of -vrouw zag, wilde ik alles van ze weten. Nu maak ik het zelf mee. Dat zo’n kind voor me komt staan en kijkt alsof ik alles weet en kan oplossen. De dag dat ik oud genoeg was, zeventien en een half, solliciteerde ik. Ik betrad een nieuwe wereld, een leerzame cursus levenservaring in de praktijk. Ik ben in oost Brabant als agente begonnen. Daar werkte ik ook vaak in de achterstandswijken.”

Gezellige wijk

Als wijkagent begon ze in Dordrecht, eerst in wijk De Staart, daarna in nog twee grote buurten. En nu is ze in de Afrikaanderwijk ‘geland’.

“Deze wijk heeft mij op een leuke manier verrast. Het is een gezellige buurt met vriendelijke en toegankelijke mensen, met bewoners die positief zijn en wat willen betekenen voor anderen. In de drieënhalf jaar dat ik in Rotterdam werk, had ik de ervaring dat mensen wat lastiger kunnen zijn in het sociale contact. Natuurlijk, ik kom uit Brabant, ik ben anders gewend. Rotterdammers zijn een beetje koud en kil, niet zo toegankelijk. Maar in deze wijk is het totaal anders. Als ik de straat opga, groeten ze me allemaal met een aardige uitstraling.”

Beeld: Salih Kilic

De Afrikaanderwijk, met negenduizend inwoners, is één van de meest multiculturele buurten in Rotterdam. De wijze waarop al die zo verschillende bevolkingsgroepen met elkaar omgaan, ervaart ze als hoopgevend.
“Het zijn allemaal kleine gebiedjes met hun eigen gemeenschap. De Turkse gemeenschap is groot en valt daardoor op. Turken organiseren ook veel en hebben daardoor sneller contact met andere groepen. Je ziet dat op de weekmarkt op het Afrikaanderplein. Het contact tussen de mensen is goed. Als ik daar loop heb ik niet het gevoel van ‘dit is een kliekje of dat is een kliekje’, totaal niet. Dat straalt de wijk ook uit. Ik denk dat je als gemeente blij mag zijn dat zulke verschillende groepen zo goed samenwerken.”

Maar er zijn ook grote problemen tussen de twee Turkse groepen – voor Erdogan of voor Gülen. Die problemen hebben veel invloed op de Turkse Rotterdammers. De politie kiest geen partij in dit conflict. “Net zoals mijn collega’s krijg ik daar ook het een en ander van mee. We gaan daar zeer neutraal mee om.”

Beeld: Salih Kilic

In het Turks

“Ik ben zelf van Turkse afkomst. Nu ben ik een bijzonder gevalletje, ik ben goed geïntegreerd, maar toch is mijn oorsprong Turks en dat gebruik ik ook als het nodig is. Als ik bijvoorbeeld bij eerste generatie Turken kom, de opa’s en de oma’s, en er moet een gesprek worden gevoerd over hun kleinzoon die een fiets kapot heeft getrapt – ik verzin nu even iets – en ik merk dat ze het niet begrijpen, dan is het toch hartstikke mooi om mijn taal te gebruiken. Maar als ik Nederlands kan gebruiken, gaat dat altijd voor. ”
Sommige agenten hebben er een hekel aan als hun collega met burgers in een taal communiceren, die zij niet kunnen verstaan. Betül Kilci heeft dat nimmer zo ervaren.

“Als mijn Nederlandse collega erbij is, dan vraag ik hem of hij het goed vindt dat ik in het Turks verder ga. Ik word juist ook door collega’s gevraagd mee te gaan naar iemand die geen Nederlands spreekt.”

Een Turkse politievrouw in de Afrikaanderwijk is zeker voor de mannen niet alledaags

In Turkse en Marokkaanse gemeenschappen wordt vaak anders tegen vrouwen aangekeken. Een Turkse politievrouw in de Afrikaanderwijk is zeker voor de mannen niet alledaags. Ze zouden afkeurend kunnen reageren.
“Ik merk dat niet, ze zijn meer nieuwsgierig. Ze willen weten waarom ik bij de politie werk. Daarnaast vragen mensen zich vaak af: is dat een buitenlandse of niet en vervolgens horen ze dan ook nog een Brabants accent. Dan hebben ze zoiets van: ‘wat is dit?’ Mij geeft dat het voordeel dat ik makkelijk aandacht krijg van bewoners, dat werkt ook heel goed bij de jongere generatie.

Beeld: Salih Kilic

Alert

De aanslagen van de laatste jaren laten in de samenleving hun sporen na, zeker ook in de multiculturele wijken. Toch lijkt het erop dat er geen problemen ontstaan tussen de verschillende culturen.
“Ik zie geen spanningen. Wel willen de mensen hun verhaal aan ons kwijt. Dan merk ik toch een zekere angst. Ze willen graag van een politieagent horen dat zoiets hier nooit zal gebeuren. Wij zeggen dan: ‘dat kunnen we niet uitsluiten’. Maar ook dat Nederland een van de best beveiligde landen is.”

Wel zijn de bewoners alerter. Ze stappen naar de wijkagent als ze iets niet vertrouwen.
“We krijgen weleens een melding dat bij bepaalde mensen veel aanloop is. Ze vertrouwen dat dan niet en beschrijven dan vooral de uiterlijke kenmerken. We denken dan niet direct ‘dat is fout’, maar we gaan wel even langs, even bekijken hoe dat zit. Ook krijgen we als wijkagenten soms opdracht van een speciaal team om eens bij bepaalde mensen langs te gaan. Ze vragen ook of wij signalen zien, die radicalisering zouden kunnen betekenen.”

Beeld: Salih Kilic

Moskeeën zijn voor veel bewoners een belangrijke ontmoetingsplek en daardoor ook interessant voor wijkagenten.
“Ik bezoek ze allemaal, ik ga er in uniform naartoe. Het is voor mij een apart gevoel. Ik heb natuurlijk in mijn opvoeding ook het een en ander meegekregen, ik weet ook alles van het geloof. In de moskee zie ik altijd mannen. Ik kan niet ontkennen dat ik het raar vind als ik op die drempel sta. Als vrouw is dat toch vreemd. Omdat ik al zo lang bij de politie werk, zie ik het zakelijk. Ik word er altijd heel gastvrij ontvangen en heb nog nooit meegemaakt dat ze me raar aankeken of niet serieus namen. Ik heb in elke wijk waar ik werkte een moskee gehad en heb altijd goede ervaringen.”

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:Afrikaanderwijk, Turkse gemeenschap en wijkagent

Sectie: Human interest

kaart: Afrikaanderwijk, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *