Human interest3 oktober 2017

Wijkagent Mat Soares: “Dan krijg je zomaar een kind in je armen gedrukt”

Serie van drie interviews met wijkagenten

Noem wijkagent Mat Soares (59) geen koddebeier: als je wilt snappen wat er in de wijk speelt, moet je bij hem wezen. In het centrum, waar hij patrouilleert, zijn de scherpe randen van de stad misschien uit het straatbeeld verdwenen, maar achter de deuren nog lang niet.

Beeld: Salih Kilic

Het is vrijdagavond, koopavond. Mat Soares (59), wijkagent in het centrum van Rotterdam, begint aan zijn avonddienst. Maar van surveillance op straat zal weinig terecht komen. De wijkagent moet een jonge zwangere Kaapverdische vrouw bijstaan. Ze is ernstig door haar partner mishandeld. Ze spreekt geen Nederlands, maar dat is geen probleem. Soares spreekt Kaapverdisch.

In Kaapverdië werd ze zwanger van een Nederlandse man, ze verhuisden naar Rotterdam en daar blijkt die man toch wat minder aardig. Ze hoopt dat Soares voor haar wat kan regelen, bijvoorbeeld een woning. Ze woont nu tijdelijk bij een vriendin.

“Met zo’n probleem ben je wel een paar uurtjes bezig”, vertelt Soares. “Ik heb er wel voordeel van dat ik ook uit een andere cultuur kom. Al gaat het maar om de taal. Ik spreek Kaapverdiaans, Portugees en ook met Spaans kan ik overweg. En wellicht is het ook wel zo dat ik andere culturen goed begrijp.”

"Ik heb er voordeel van dat ik ook uit een andere cultuur kom."

Zijn wijk is het hartje van de stad: Coolsingel, Blaak, Hoogstraat, Meent, Goudsesingel, Weena. Behalve winkelstraten ook hoge flats en de woningen op de Sint Jacobplaats. “In 2001 begon ik in Cool-Zuid, heel anders dan hier. Met de Witte de Withstraat en natuurlijk de bewoners in de zijstraten. Hier komt de sociale ladder wat hoger. Ik heb nu vaak te maken met jonge stellen of juist met mensen op leeftijd.”

Beeld: Salih Kilic

Radeloze vader



Politiewerk is veelzijdig. Soms frustrerend, soms fascinerend. Soares vertelt dat hij geniet van de contacten met de bewoners en winkeliers, maar dan schiet hem iets te binnen, dat alles overstijgt.

“Wij kregen pas een melding dat een kind in een woning gereanimeerd moest worden. Het was hier in de buurt. We waren snel ter plaatse. Het was een portiekwoning, maar we wisten niet waar we precies moesten zijn, dus belden we overal aan. Dan kom je op de vijfde etage en staat de radeloze vader met een ogenschijnlijk dood kind in zijn armen. Er moest snel worden gehandeld. Gelukkig was ik met een vrouwelijke collega, zelf moeder van jonge kinderen. Zij reageerde heel instinctief. Dan gaat er bij een man, bij mij dus, wat druk af. We gaven mond op mond beademing en hartmassage. En dan plotseling is dat kind er weer. Mooier kan het niet.”

"We gaven mond op mond beademing en hartmassage. En dan, plotseling, is dat kind er weer"

“Daarna heb je natuurlijk je handen vol aan de ouders, die zojuist nog dachten hun kind verloren te hebben. Toen de ambulance kwam, brulde die kleine alweer de hele kamer bij elkaar. Uiteindelijk bleek de oorzaak stuipkoorts, dat kan bij jonge kinderen voorkomen. Ja, het is raar, je krijgt zomaar een kindje in je arm gedrukt. Het is gewoon een pop, geen hartslag, ademt niet, en dan…leeft het weer. Dat zijn wel dingen waarom mensen bij de politie gaan.”

Beeld: Salih Kilic

Relatieproblemen

Ons gesprek in het hoofdbureau aan het Haagseveer wordt onderbroken door Wouter. Hij heeft een verzoek aan Soares.

“Vanmorgen is er iemand in jouw wijk aangehouden voor huiselijk geweld. Zou jij naar die familie kunnen gaan om de vrouw nog een paar vragen te stellen? Zij is bedreigd met een mes dat daar nog in huis zou zijn. Kun je een foto van dat mes maken? Die vrouw had zich opgesloten in de badkamer, de man heeft geprobeerd met dat mes het slot open te maken. Kun je kijken of dat slot beschadigd is? De verdachte zegt dat zijn telefoon nog in huis ligt. Wil je die meenemen?”

Soares luistert met aandacht, zegt dan kort: “Ik ga zo wel even langs.”

Hij kent het gezin. “Ouders uit elkaar, nog steeds veel trammelant tussen de voormalige echtgenoten.” Het verzoek van collega Wouter verrast hem niet. 
”Ik heb het meest te maken met relatieproblemen, in de brede zin van het woord. Ruzies tussen echtparen onderling, maar ook veel tussen bewoners. Daarnaast wonen er in de hoge flats nogal wat mensen met psychische problemen. Die veroorzaken ook weer overlast. Bijvoorbeeld harde muziek of op rare tijdstippen in portieken rond hangen. Als je dan ’s avonds dat portiek binnenkomt, schrik je je als bewoner het lazarus.”

“Je merkt dat er minder zorg is voor drugsverslaafden en mensen met psychische klachten. En als je ze meeneemt naar het politiebureau, arriveert de deskundige uren later en is die persoon die zich tevoren erg vreemd gedroeg weer rustig geworden. Wij moeten die man of vrouw weer de straat op sturen. Dat zien de buren, die denken: zie je wel, de politie doet er toch niets aan.”

Beeld: Salih Kilic

Aanslagplegers

Het imago van de wijkagent is de laatste jaren veranderd. Soares: “Je bent niet meer een soort wijkzuster, niet alleen maar pleisters plakken of een praatje maken. Er wordt van je verwacht dat je niet alleen met de sociale kant bezig bent. Ik geef ook bekeuringen en arresteer als dat nodig is.”
 De koddebeier wordt inmiddels erkend als een belangrijke informatiebron. Dat gaat zo ver, dat hij ook wordt beschouwd als een belangrijk pion in de strijd tegen terrorisme.

Nederland is tot nu toe verschoond gebleven van aanslagen. Dat is ook mede aan wijkagenten te danken, zo blijkt uit onderzoek. De aanslagplegers komen vooral uit de wijken in Europese steden. Soares: “Ik zie de jeugd in de wijk jarenlang opgroeien, leer ze soms kennen en merk het wanneer iemand verandert. Al zegt dat niet alles.”

Beeld: Salih Kilic

Vakantie

Lees ookHuman interestWijkagent Dirk de Groot: “Elke jongere met iets op z’n kerfstok, stuur ik een handgeschreven kerstkaart”Serie van drie interviews met wijkagenten

Tot slot heeft Soares nog een tip voor Nederlanders die naar Rotterdam komen en zich angstig voelen in stadsdelen waar mensen uit alle werelddelen over straat lopen. 
”Als je over de West-Kruiskade loopt, dan hoef je niet angstig om je heen te kijken. Doe dan alsof je op vakantie bent. Veel Nederlanders gaan tegenwoordig op vakantie naar Turkije, Marokko, Antillen, Kaapverdië en andere exotische landen. Als ze dan in Rotterdam diezelfde mensen tegenkomen, zijn ze opeens bang van ze. Dat is vreemd.”

Reageer of deel op Social Media

Tags:centrum, Soares, West Kruiskade en wijkagent

Sectie: Human interest

Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *