EconomieHuman interest17 november 2017

Ondernemer van de straat: weg uit de armoede dankzij een eigen zaak

Van blowend en in de armoede tot ondernemer. Via een aantal omwegen bereikt Irving Eleonora de droom die hij al koestert sinds zijn 17e. Zijn verhaal klinkt als een 21ste-eeuwse update van de krantenjongen-tot-miljonair-droom. Hoe doe je zoiets in de horeca-economie?

Aan de Nieuwe Binnenweg vind je het restaurant van Irving Eleonora, La Bandera. “Het is het eerste Dominicaanse restaurant in Nederland”, vertelt de 42-jarige ondernemer, “en het doel is om de Dominicaanse keuken op de kaart te zetten, zodat het even populair en bekend wordt als de Italiaanse en de Surinaamse keuken.”

Beeld: Anne-Claire Lans

Irving was vroeger sociaal-werker en heeft zeven medewerkers in dienst. Hij hecht veel waarde aan sociale opbrengsten, en wil dat zijn restaurant meer is dan eten en drinken. Het is zijn eigen universiteit waar hij met anderen zijn kennis en optimisme deelt en een voorbeeld wil neerzetten: “Ik probeer een soort levensstijl te verkopen, een soort vakantie. We gaan ook eigen sausjes verkopen, koffie en rum en sigaren. En uiteindelijk meerdere locaties openen. Dat Dominicaanse gevoel; dat is het blije gevoel, de blijdschap zoeken, niet materieel, maar het samen zijn, de kleine dingetjes, eten en muziek, de gesprekken met elkaar…”

La Bandera is een klein restaurant dat goed past in de groeiende Rotterdamse consumenteneconomie. Het restaurant lijkt te horen bij de ‘gazelles’: bedrijven die in recordtijd groeien en behoorlijk wat personeel aannemen. Je vindt ze met name vindt in de horecasector. Hoe lichtvoetig als die vergelijking met de gazelle ook klinkt, de realiteit is keihard; Irving Eleonora werkt elke dag van 9 ‘s ochtends tot 12 uur ‘s avonds. ‘De blijdschap zoeken’ en ‘een soort vakantie’ zit er voor hemzelf dus niet altijd in. Maar uit de mond van Irving klinkt het Dominicaanse levensgevoel ook weer niet als shiny marketeer’s storytelling, daarvoor is zijn levensverhaal te puur en te echt.

Beroerde start

De oorspronkelijk van Curaçao stammende ondernemer droomde al jong van een eigen zaak: “Al vanaf een jaar of 18, 17, is dat begonnen. Ik ben van school getrapt door marihuanagebruik; in mijn buurt ging ik elke dag onder een boom zitten en ik zag mensen in auto’s zitten en vroeg me af: hoe komen ze daaraan, wat doen ze? Op mijn 25ste heb ik geprobeerd een ondernemingsplan te schrijven. Ik dacht steeds, ik heb het geld niet. Maar nu weet ik, als je een goed plan hebt, is er een bank.”

Beeld: Anne-Claire Lans

De ondernemersdroom begon met een beroerde schoolstart. Irving kon makkelijk leren, maar deed weinig. Op zijn 20e in Nederland aangekomen, kon hij niet terecht op het mbo vanwege te lage cijfers. Hij bleef echter optimistisch: “Ik had het gevoel: zonder school kan je ook wel iets worden.” Hij werkte in een fabriek, als timmerman, als klusjesman in de bouw, als geluidstechnicus, hij was gehoortoestel-repareerder en baliedemedewerker bij een autoverhuurder, maar daar ontstond na drie jaar een arbeidsconflict en raakte hij in een uitkering. Toen begon hij een blowend leven te leiden.

“Blowen was een gewoonte. Het is toch een verslaving, want je kiest ervoor om niet die ene euro te sparen om iets anders te doen. Op straat ga je rondhangen… Als je blowt kan je voor de televisie even dromen en dan gaat de tijd voorbij en hoef je geen extra geld meer te hebben. Ik blowde, omdat ik dan niet aan andere dingen dacht. Het was een vlucht.” Hij raakte in een psychose en het was een lange weg om daar uit te komen. Met medicijnen en samen met zijn vriendin lukte dat. Irving besloot een voorbeeld te worden voor andere jongeren. Na zijn studie maatschappelijk werk krijgt hij een baan.

Portfolio-loopbaan

Waarom heeft hij die baan in 2011 opgezegd om ondernemer te worden? Hij heeft een gezin met twee kinderen, is een eigen zaak beginnen dan niet te risicovol? Een baan is alleen op het eerste oog zeker, vertelt Irving. Hij werkte bij een stichting: “Er hoeft maar even iets in de economie te gebeuren en de kraan gaat dicht, de overheid stopt met investeren en dan stopt dat traject ook.” In zulke omstandigheden moet je je snel kunnen aanpassen. Dit is exact wat de Ierse econoom en filosoof Charles Handy in de jaren tachtig de portfolio-carrière noemde. Handy voorspelde toen al de loopbaan van de toekomst: meerdere beroepen naast en volgend op elkaar, in plaats van een carrière binnen één beroep.

De drie fases in Irvings loopbaan – de losse banen, de baan als maatschappelijk werker, het ondernemerschap – vormen samen inderdaad zo’n portfolio-loopbaan.De crisis van 2008 was een perfect moment om te switchen naar het ondernemerschap, vertelt Irving. “Ik wist dat de crisis er niet voor altijd is en alles was op dat moment goedkoop, de huur was laag. Warren Buffet is één van de rijkste mensen ter wereld, wat doet hij in de crisis? Hij koopt alles op. Ik heb geld geleend, maar het is wel een schuld waar je uit kan komen, waar je afspraken over kunt maken. Ik had eigenlijk 65 gevraagd en ik heb 20 gekregen. Toen ben ik begonnen met één stoel, met dingen huren, krijgen, dingen zelf doen.”

Het lijkt bijna een uit-het-niets beginnen. Maar Irving nam veel bagage mee, had ook nog een koksopleiding en bracht zijn wil en motivatie in, geïnspireerd op de Amerikaanse Droom-gedachte. “Waarom ik optimistisch ben? Ik geloof dat in elke situatie, waar je ook zit, je een A4 kunt pakken en opnieuw kunt beginnen te tekenen waar je voor wilt gaan.” Dat wil hij in de toekomst ook meer begeleiden bij anderen. Hij bouwt daarbij op de idee van sparks: ogenschijnlijk simpele dingen die je bereikt hebt in je verleden, waaruit je kracht put voor de toekomst: Dat mensen terug kunnen gaan tot een moment en zien: ze zijn zelf in de bus gestapt, hebben zelf dat tekencertificaat gehaald. Jij hebt dat gedaan, jij bent dat stukje gaan zoeken.” Het is vooral de focus die mensen missen, vindt Eleonora. Voor mensen in een uitkering geldt dat ze zich hebben neergelegd bij een situatie zoals die is. Ze moeten terug naar die sparks en dat stukje verlangen: “Het is the power of broke: het verlangen moet uit jezelf komen, je uiteindelijke doel is dat wat je heel helder voor ogen moet houden.”

“Mijn ramenwasser. Daar heb ik diep respect voor. Hij is voor mij de belichaming van dat als je iets goed doet, dan kom je er wel”

Zou het basisinkomen daarbij kunnen helpen? Als oplossing om vanuit de armoede ondernemer te worden? Irving twijfelt eerst, maar velt dan een negatief oordeel: “Het is tricky, weet je wat het is, ik zit nu zo in het zelf dingen doen: opstaan elke dag, het is een discipline. Ik snap het idee van een basisinkomen wel, maar het is meer vanuit de economische wish dat de machine moet blijven draaien. Waarom stimuleer je niet dat de mensen wat willen doen?! Ik snap dat niet iedereen papier wil prikken, maar als je niets hebt, begin daar dan mee. Er kan meer geïnvesteerd worden in zelfredzaamheid, in zelfrespect. Ik begrijp het vanuit dat je mensen niet in armoede wilt laten leven, maar je moet ook verder gaan. Je verlamt ze, dat is het slechtste wat je kunt doen voor iemand, dan kan hij niet meer gaan dromen. Als je iemands dromen weghaalt dan is ‘ie verlamd.”

“Die verandering naar het leven van een ondernemer… ik had vaak het gevoel dat het Amerikaanse systeem het beste bij me past. Sindsdien heb ik heel veel moeite om iemand een eurootje te geven op straat, omdat ik ook twee handen en twee benen zie en vanwaar ik kom. Ik heb dit pand gevonden, ik ben mijn weg gegaan, ik ben zelf uit de psychose gekomen, van de medicijnen af, maatschappelijk werker geworden, dingen opgebouwd. Als ondernemer, hard werken, zelf bouwen, ’s avonds huilen… van 9 uur ’s ochtends tot 12 uur ’s avonds werken, elke dag, zeven dagen per week. Ik zie die jongens onder een boom zitten, die groeten, biertje op zak, blowtje, goedendag hoe gaat het met u. Ik open drie maanden later. En die mensen komen mij om een euro vragen?! Denk jij dat je, terwijl jij gaat zitten roken, blowen, ik los van mijn familie, met kinderen, elke dag twaalf uur per dag in m’n zaak… en dan kom jij bij mij een euro vragen? Dan ben je bij mij verkeerd.”

Iedereen kan het redden, dat is de belangrijke boodschap van Irving. Door zelfrespect, door juist niet je hand op te houden bij de overheid. Hij heeft zelf een voorbeeld. Voor hem is het cruciaal dat het om hard werken en niet om een superstardom-beroep gaat: “Mijn ramenwasser. Daar heb ik diep respect voor. Hij is voor mij de belichaming van dat als je iets doet, als je iets goed doet, dan kom je er wel. Hij heeft de hele straat, de Witte de With, de Binnenweg, hij heeft iets van 600 klanten, een ramenwasser!”

Reageer of deel op Social Media

Tags:armoede, Ondernemen en sociaal ondernemerschap

Secties: Economie en Human interest

kaart: La Bandera, Nieuwe Binnenweg, Rotterdam, Nederland

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *