voor de harddenkende Rotterdammer

De Beste Stuurlui serveren elke week prikkelende gespreksstof voor bij de vrijdagmiddagborrel. Deze week roept Tara Lewis ons allemaal op om 2018 te beginnen met een stevig potje zelfkritiek. En niet te bescheiden wezen!

MarkvanWijk-De-Beste-Stuurlui
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Over het algemeen sla ik de stukjes van Marcel Potters in het AD Rotterdams Dagblad over. Kritiekloze dertien-in-een-dozijn journalistiek die me zelden weet te bekoren. Deze week deed hij echter een verrukkelijke oproep: doe een ‘zelfroast’. ‘Benoem je slechtste eigenschappen en spaar jezelf niet.’ Dat hij uiteindelijk maar 29 woorden meende te hoeven besteden aan zijn roast is een prima indicatie van het beperkte kritische vermogen van de heer Potters. De zelfkritiek beperkte zich tot zijn blonde krullenbos. Zo werd het artikel, net als zijn andere schrijfsels, alsnog een teleurstelling.
Maar geïnspireerd door zijn oproep zal ik demonstreren hoe het wél moet. Deze competitiviteit is meteen een van die eigenschappen die van mij een redelijk onuitstaanbaar wezen maakt. Altijd willen winnen is doodvermoeiend, vooral voor je omgeving. Toch ben ik bij voorkeur het grappigst, knapst, slimst en het sterkst. Vaker dan me lief is hoor ik mezelf opscheppen over mijn vermogen om me compleet klem te zuipen, snel te kunnen schrijven of eindeloze hoeveelheden mannen te kunnen versieren.

Ik ben een aan aandacht verslaafde narcist. Ik houd bijvoorbeeld graag bij of mijn artikelen veel worden gelezen en als het aantal kliks stijgt, groeit mijn zogenaamde zelfvertrouwen mee. Mocht dit stuk bijvoorbeeld niet of nauwelijks gelezen worden, dan zal ik dat onmiddellijk proberen te vergeten. Ook heb ik weleens een discussie gevoerd met een mede-narcist wie van ons de meeste mensen kent. Als iemand onverhoopt vergeet dat hij al een keer aan mij is voorgesteld, vergeef ik dat ook nauwelijks, rancuneus als ik ben. (Marcel Potters is heel toevallig een van die mensen.)
Dan is er nog de complete verzuring, het nimmer slijtende cynisme en de behoefte om mensen daar persoonlijk mee om de oren te slaan. De eerste alinea van deze column is daar een prima voorbeeld van. Al die geveinsde botheid is natuurlijk een sneue poging om te verhullen dat ik eigenlijk heel graag wil dat iedereen van me houdt. Verder ben ik verschrikkelijk inconsequent, wispelturig en gaf ik vanochtend mijn vriend nog de schuld van de eieren die ik te lang had laten koken. In het verkeer scheld ik mensen uit, neem voorrang terwijl ik dat niet heb en sis verwensingen naar zondagsrijders.
Had ik trouwens al verteld dat ik een door witte mannen geobsedeerde alcoholist ben? En een pseudo-journalist die zelf -net als Potters- moeite heeft om kritische vragen te stellen? Ik geloof het niet. Maar dit was een prima begin, al zeg ik het zelf.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Lees 4 reacties