voor de harddenkende Rotterdammer

De Beste Stuurlui serveren elke week prikkelende gespreksstof voor bij de vrijdagmiddagborrel. Marianne Klerk volgde de discussie over ontgroeningen deze week met persoonlijke interesse, bekeek de aflevering van RamBam erover, maar is nogal teleurgesteld.

MarkvanWijk-De-Beste-Stuurlui
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Het zal je niet zijn ontgaan, de uitzending van RamBam over ontgroeningen bij het studentencorps. In Utrecht, Leiden, Groningen en Rotterdam gingen vijf onderzoeksjournalisten undercover om te controleren of de studentenverenigingen zich wel houden aan hun nieuwe gedragscodes van veiligheid en fysiek contact. Volgens RamBam overtreden zij hun eigen regels.
Rector Magnificus Huibert Pols van de EUR heeft na het zien van de ‘heel zorgwekkende beelden’ de relatie met RSC/RVSV opgeschort. Hij voelt zich ‘echt bedonderd’ door het corps. Klinkt daadkrachtig van hem, maar we weten natuurlijk allemaal allang dat er tijdens ontgroeningen hardhandig wordt omgegaan met de aspirant-leden. En binnen corporaal Nederland staat het Rotterdamse mannencorps juist bekend om zijn knokwaarde.
In dat licht vallen de bevindingen van RamBam echt reuze mee. Neem Anne, de ‘undercoverfeut’ (sic: foet) die naar Leiden ging. Ze stopte er na een dag mee. Na anderhalf uur zittend op de grond liedjes zingen ‘blijken haar trommelvliezen niet bestand tegen het aanhoudende gebral’, vertelt de voice-over op ernstige toon. Rens in Groningen stopt na één dag omdat hij het niet aankan dat vijf/zes mensen in ‘zijn face’ schreeuwen.
Aniek ’s beelden van de Utrechtse ontgroening tonen een verscheurd T-shirt van een andere foet waaraan is getrokken door een corpslid, beelden van een meisje dat zich beklaagt over aanhoudende fluimen in haar gezicht bij wijze van straf, een getuigenis van een foet wier astmamedicijnen zijn weggegooid en een meisje dat wordt gedwongen om te eten. Fysiek contact? Ja? Smakeloos en ongezellig? Ja. Zorgwekkend? Niet echt.

Ten slotte gingen Jos en Anne naar Rotterdam. Jos had geen camera maar vertelt over de inmiddels befaamde doucheprocedure in het bos waarbij leden elkaars anussen controleren op teken. En hij vertelt over de jongen die met zijn hoofd op een paaltje viel nadat hij in zijn gezicht zou zijn geslagen en tegen wie vervolgens nog tien minuten zou zijn geschreeuwd voordat iemand een ambulance belde. Dit is uiteraard zorgwekkend, maar het verhaal wordt tegengesproken door de jongen zelf. Nu is het mogelijk dat hij een valse getuigenis onder groepsdruk aflegt, maar het blijft zijn woord tegen dat van RamBam. En het blijft het enige echte zorgwekkende incident, in mijn ogen, waar overigens geen beeldbewijs van bestaat.
Anne in Rotterdam had wel een camera en sprak met een paar mannelijke foeten. Zij vertelden haar over fysieke aanrakingen, dat foeten op de grond worden gegooid, bloezen kapot gescheurd en dat foeten in het gezicht en met schoenen op hun hoofd worden geslagen. Desondanks vertelt zij aan RamBam: ‘ik ben niet weggelopen om de manier waarop zij mij hebben behandeld, maar meer omdat als ik nog langer blijf, ik het heel moeilijk vind om weg te gaan. Ik vond het oprecht leuk met de meiden.’
Voor enig historisch perspectief over hoe de zaken er vroeger voor stonden, kijk gerust naar deze beelden uit 1962 van ‘Dachautje spelen’ tijdens ontgroeningen van het Amsterdamse studentencorps.
Inmiddels is al kritiek geleverd over het ‘dunne bewijsmateriaal’ van de uitzending. De beschuldiging over het weggooien van astmamedicijnen is bij Jinek weerlegd door het slachtoffer zelf. En trouwens, welke onderzoeksjournalist stopt na slechts één dag undercover?
Wat mij betreft ligt het probleem en de oplossing bij de corpora en hun leden zelf. Dus, leden van het corps en andere studentenverenigingen: wanneer jullie elkaar willen onderspugen, natrappen en toekrijsen als drilsergeanten: prima. Maar als je los wilt staan van de samenleving, dan moet je ook niet de hand ophouden. Bepaal je eigen mores en zorg dat die worden gehandhaafd, en vraag dan ook niet langer om subsidies en bestuursbeurzen.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
4

Marianne Klerk

Marianne is historicus, promoveerde in politiek denken aan de Erasmus Universiteit Rotterdam en op dit moment doet ze onderzoek aan de Universiteit van Oxford. Al 13 jaar woont zij in Rotterdam, in haar ogen de mooiste stad van Nederland, waar eeuwen geschiedenis van stadsvernieling en -vernieuwing kriskras door elkaar lopen.

Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton