voor de harddenkende Rotterdammer

Het oude Hoboken, de nachttrein vanaf het vroegere CS of het stoplicht op het Bentinckplein… Na onze oproep op Facebook stroomden de ontroerende verhalen binnen. Vooral jonge Blijdorpers deelden graag hun verhaal, zagen we. Niet direct een dwarsdoorsnede van de stad, deze zes, maar gewoon: lief.

vers beton-valentijn-2018-14
Sabine Alders, Onno Poiesz & Mees – Kunst&Complex, Keileweg Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Sabine Alders (1975), communicatieadviseur
Hij: Onno Poiesz (1974), kunstenaar
Ze zagen elkaar voor het eerst in 2006 tijdens de opening van een expositie van een gezamenlijke vriendin bij Kunst&Complex aan de Keileweg, een broedplaats voor kunstenaars. Sabine was verbaasd dat zij Onno nog niet kende, zo groot is kunstminnend Rotterdam toch niet? Onno was ook verbaasd, want hoe kon hij zo’n leuke vrouw nog niet eerder hebben gezien? Enkele maanden later was er een vernissage. Sabine was gegaan in de hoop Onno tegen het lijf te lopen. Op het binnenplein deelde ze haar heimelijke wens met een vriendin. Onno pikte iets op over een ‘leuke jongen’. De kiem werd gelegd! Die avond raakten Sabine en Onno aan de praat. Ze gingen een hapje eten bij Rotiland (héél romantisch met TL-verlichting) en wisselden telefoonnummers uit. Een week later waren ze samen op vakantie in Berlijn. De rest is geschiedenis. Mees werd in 2013 geboren.     
Hun ontmoetingsplek vormt voor Sabine en Onno nog altijd de rode draad in hun leven. Onno heeft sinds 2008 zijn atelier bij Kunst&Complex. Ook Sabine komt er in haar rol als organisator van evenementen. Ze delen hun liefde voor Rotterdam, hoewel Onno als geboren Rotterdammer ook weleens aan Antwerpen heeft gedacht. “Vanwege het rauwe randje”. Als meisje uit de buurt van Nijmegen was Rotterdam voor Sabine een nieuwe stap in haar leven. “Weg uit het kleine dorp, op naar de grote stad”. Dáár vond ze dus haar grote liefde. 

vers beton-valentijn-2018-13
Peter van der Wijngaard & Helena Birnie – Hoboken, Hoornbrekersstraat Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Helena Birnie (1983), medewerker energiebedrijf
Hij: Peter van der Wijngaard (1983), medewerker Diergaarde Blijdorp
We schrijven Bevrijdingsdag 2015. Zowel Helena als Peter waren door dezelfde vriend uitgenodigd voor een feestje in Hoboken, een uitgaansgelegenheid, destijds in de Hoornbrekerstraat. Die avond werd Peter voorgesteld aan een goede vriendin van Helena. “Zo van: ‘jij bent vrijgezel, zij is vrijgezel’”, herinnert Peter zich. Maar hij was daar helemaal niet naar op zoek. Of toch wel? Later knoopten ze toch een gesprek aan en dat bleek het begin van iets moois. Die nacht zat zwijmelen er niet meer bij. Helena en Peter zijn doorpakkers, zoveel is zeker!   
In Hoboken kwamen ze erachter dat hun levens zich al jaren 150 meter van elkaar afspeelden.Helena en Peter komen niet alleen beiden uit Capelle aan den IJssel, ze woonden zelfs in dezelfde straat. Tegenwoordig is het voor hen de wijk Blijdorp, dichtbij Peters werk in de Diergaarde. Volgens Helena en Peter is het makkelijk als je elkaar in een stad als Rotterdam leert kennen. “Je weet alles te vinden, je gaat snel leuke dingen doen”, weet Helena. En dat geeft een impuls aan het liefdesleven, in hun geval nu al bijna drie jaar. Rotterdam blijft de stad waar ze de komende tijd van elkaar genieten.    

Vers-Beton schouwburgplein-1
Hristina Maas & Max Maas – Schouwburgplein Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Hristina Maas (1988), interieurdesigner
Hij: Max Maas (1982), verhuurder van oefenruimtes
In 2010 werkte Hristina als vrijwilliger op een festival op het Schouwburgplein. Max was een van de vaklieden die meehielpen het festival op poten te zetten. Hun eerste ontmoeting was daar op de werkvloer en het klikte meteen. Hristina bood Max wat te drinken aan. “Chocomel”, zei Max. “Dat is ook mijn favoriete drankje!”, zei Hristina. Max stond maar wat te dralen, was al lang klaar met zijn werk maar hij had zijn muze gevonden. Hristina speelde het klaar dat zij en Max later die dag samen konden eten in de personeelsruimte. En later op de avond zijn ze nog naar Stalles gegaan voor een kopje thee. Geen nummers uitgewisseld.
Want: hoe van een zakelijk contact een persoonlijk contact te maken? Max deed zoals alle mannen het doen: bovenmatig voor interesse tonen voor een leuke vrouw. Hristina ging in dat opzicht een stuk voortvarender te werk. Die pakte er de ‘day after’ gewoon de telefoonlijst bij van alle toeleveranciers waarop ook het nummer van Max stond. Na een smsje (“ik vond het heel, heel erg leuk gisteravond!”) wist Max het Schouwburgplein (lees: Hristina) sindsdien elke dag te vinden.
Na twee weken volgde de eerste kus. Van één kus komt meer, vraag het Hristina en Max maar. Hun dochtertje van anderhalf is het levende bewijs. En ze zoenen nog altijd.

vers beton-valentijn-2018-1
Ivana Barišić & Özkan Larçin – LantarenVenster Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Ivana Barišić (1991), maatschappelijk werker/filmmaker
Hij: Özkan Larçin (1989), onderzoeker/communicatieadviseur
Toen Ivana in januari 2013 terug was op de werkvloer van LantarenVenster na een uitwisseling in Marokko, stond er een nieuwe collega achter de bar in het horecagedeelte. Özkan had haar direct in de smiezen. “Zo, zij is echt leuk!” Van meet af aan probeerde Özkan zich dus gelijktijdig met Ivana in te roosteren. Ivana keek lange tijd de kat uit de boom, reageerde gereserveerd op zijn avances. “Moet ik met deze jongen iets beginnen?” Ze hadden het gezellig, méér school er niet achter. “Maar waarom stuurt zij mij dan al die berichten op WhatsApp?”, vroeg Özkan zich vertwijfeld af.
Maar na de zomervakantie van 2013 ging het snel. In het najaar volgden de afspraakjes elkaar in rap tempo op, bij de kerst was het ‘aan’. Hoe moesten ze dit op hun werk vertellen? Bij LantarenVenster werd er opeens veel op Ivana en Özkan gelet. Al vrij snel sloegen de twee hun vleugels uit: Ivana verliet de cinema in het najaar van 2014 en Özkan volgde haar voorbeeld zo’n half jaar later. Twee enthousiaste twintigers, aan het begin van een mooie carrière.
Sinds de zomer van vorig jaar wonen Ivana en Özkan samen, in de buurt van het Mathenesserplein. Voor hen zal Rotterdam altijd de stad zijn waar ze elkaar hebben ontmoet, daar op de Wilheminapier.    

vers beton-valentijn-2018-5
Fokka Deelen & Bas Kortmann – Rotterdam CS Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Fokka Deelen (1972), theatermaker
Hij: Bas Kortmann (1973), ontwerper
Het is 1998 als Bas met vrienden Marcel en Gerrie de trein van Eindhoven naar Rotterdam neemt. Bas moet voor zijn afstudeerproject door naar het Marconiplein; Marcel en Gerrie pikken ene Fokka op die helpt met het maken van een theatervoorstelling. Bas had in de trein al veel over haar gehoord. “Jij bent vast Fokka”, zei hij tijdens hun eerste ontmoeting op het oude Rotterdam Centraal. Fokka herinnert zich vooral het haar van Bas. “Geblondeerd”.
Het mag een wonder heten dat de twee elkaar in Eindhoven niet eerder hebben gezien, althans niet bewust. Ze studeerden er in dezelfde jaren. Maar toen Fokka na haar studie in Kralingen kwam te wonen, ging ze nog regelmatig die kant op om te repeteren voor een theatervoorstelling. Na de eindvoorstelling werd het dansen in de Effenaar. Bas was er ook. Enige maanden later vonden ze elkaar weer, maar nu in Den Bosch. Aan het einde van die avond stonden ze voor een groots dilemma. Want hij moest terug naar Eindhoven, en zij naar Rotterdam. “Ik breng je wel even naar het station”, bood Fokka aan. “Of, rijd je mee naar Rotterdam?!”
Fokka en Bas hebben drie kinderen: Max (2004), Sytze (2007) en Lena (2011). Naast het gezinsleven werken ze ook samen in theatergroep Powerboat. Het leven lacht ze toe, daar in Blijdorp.

vers beton-valentijn-2018-8
Francien Verhulst & Pieter Sprangers – Bentinckplein Beeld door: beeld: Debbie Kleijn

Zij: Francien Verhulst (1977), illustrator
Hij: Pieter Sprangers (1978), architect
In 2011 werd voor Francien en Pieter de fietsroute van huis naar werk een stuk spannender. Elke dag kruisten zij elkaar bij de stoplichten op het Bentinckplein, richting de Statentunnel/Statenweg. De groet kreeg een vast patroon. “Nu ben ik eenmaal een groeter, maar bij Pieter ging ik ernaar uitkijken”, vertelt Francien. Voor Pieter gold dat ook. “Ik ben Francien een keer stiekem achterna gefietst, benieuwd waar ze naartoe ging” memoreert hij, quasi-schuldbewust.
Op een gegeven dag stonden Francien en Pieter voor hetzelfde stoplicht, in dezelfde richting. Een mogelijkheid om elkaars naam te vragen, eindelijk! Ze werden contacten op LinkedIn en toen had Francien het adres van Pieters architectenbureau in handen, om een kerstkaart naar te versturen. Pieter stuurde Francien een hartelijk dankjewel per e-mail.
Elke dag bleef nog steeds die spanning daar bij het Bentinckplein. Een jaar lang. “Welke tunnelkant zal ik kiezen?” “Betekenen de kinderzitjes achterop de fiets ook dat zij/hij een relatie heeft?” “Misschien kan ik beter eerder of juist later gaan om meer kans te maken haar of hem tegen te komen?”
Tijdens een dansavond op het IFFR in 2012 zagen ze elkaar wéér, nu zonder fiets. Eindelijk antwoord op al die prangende vragen! Francien en Pieter wisselden telefoonnummers uit, berichtjes over en weer volgden. Het eerste afspraakje was een feit, de week erop. Sinds die dag zijn Francien en Pieter een stel. Binnenkort verhuizen ze naar een ruim huis in Kralingen. De toekomst is rooskleurig.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
dscf1653

Jaap Rozema

Auteur

Jaap Rozema (1983) schrijft over wetenschap en economie. Hij probeert niet om het wetenschappelijke verhaal te ontdoen van al haar vooronderstellingen, maar juist te betogen dat deze bijdragen aan waarheidsschepping. Tevens is hij fractiemedewerker bij de Partij voor de Dieren in Rotterdam.

Profiel-pagina
IMG-8523

Debbie Kleijn

Debbie Kleijn (1974) studeerde journalistiek in Tilburg. Ze maakt documentaires, is researcher en fotografeert. De mens in relatie tot de omgeving, dat is haar focus. Tijd doorbrengen met de personen die ze belicht, of langere tijd omgaan met mensen in een gemeenschap of op locatie, dat vindt ze belangrijk in haar benadering. Goed kijken en luisteren, dan dienen zich verassende, aandoenlijke en bijzondere momenten aan.

Profiel-pagina
Lees 6 reacties