Voor de harddenkende Rotterdammer

Afgelopen maanden besteedden we aandacht aan de roep om meer diversiteit en inclusiviteit in de Rotterdamse cultuursector. Wat is de stand van zaken, waar gaat het goed en hoe moet het verder? In het laatste deel van deze artikelreeks: vijf excuusjes die we niet meer willen horen van cultuurinstellingen.

VB_trombinoscope_colorblind
Beeld door: beeld: Alice Saey

‘Ik ben kleurenblind. Ik let niet op huidskleur dus ik wil ook niet positief discrimineren’

Dit argument wordt veelal gebruikt door witte mensen, want mensen van kleur weten dat huidskleur er zeker wél toe doet. Antropologen als Gloria Wekker en Sinan Çankaya betogen dat kleurenblindheid racisme verbloemt en ook geen oplossing biedt voor het diversiteitsvraagstuk. Door het niet willen zien van huidskleur is er onvoldoende aandacht voor verschillen. Wat ook betekent dat je geen oog hebt voor de visie, behoeften en perspectieven van mensen van kleur.
Stellen dat iedereen gelijk is, is het ontkennen van structurele machtsstructuren die de kansen van bepaalde groepen mensen kleiner maken. En dat is onterecht. Diverse onderzoeken wijzen immers uit dat discriminatie op basis van afkomst, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt, een probleem is.

‘Met onze programmering bedienen we alle Rotterdammers en richten we ons op een breed publiek’

Dit is een makkelijk excuus van culturele instellingen om te verantwoorden waarom ze geen diversiteitbeleid hanteren. Hierbij wordt ervan uitgegaan dat Rotterdammers allemaal dezelfde behoeften hebben; er is dus geen erkenning van de verschillen tussen mensen. Maar Rotterdammers zijn geen homogene groep. Dus vragen verschillende groepen cultuurliefhebbers om een specifieke benadering, met een cultuuraanbod dat daarop aangepast is. Veel marketeers binnen de sector gebruiken een variëteit aan instrumenten om verschillende doelgroepen te bereiken, maar vaak ontbreekt het aan kennis en netwerken om hier ook structureel in te slagen.

Om de culturele diversiteit van de kunst- en cultuursector op het gebied van programma, publiek, personeel en partners te bevorderen, werd in 2011 de Code Culturele Diversiteit (CCD) gelanceerd. Recent onderzoek van de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur (RRKC) wijst uit dat slechts 56 procent van de instellingen uit het Cultuurplan 2017-2020 de CCD toepast. Hieruit blijkt dat er nog heel wat te winnen valt op het gebied van diversiteitsbeleid binnen gesubsidieerde instellingen in Rotterdam.

‘Als we een vacature uitzetten reageren er geen mensen met een cultureel diverse achtergrond’

Net als veel andere sectoren worstelt de gesubsidieerde cultuursector met het aantrekken van cultureel divers personeel. Culturele instellingen zijn zich er vaak niet van bewust dat zij al in de sollicitatieprocedure drempels opwerpen voor bijvoorbeeld potentiële biculturele kandidaten. Dit begint al bij het uitzetten van een vacature: deze wordt voornamelijk verspreid binnen het netwerk van de instelling, waardoor geschikte kandidaten die zich hierbuiten bevinden de vacature misschien niet eens onder ogen krijgen. Bij de RRKC kloppen bovendien regelmatig instellingen aan die niet weten via welke netwerken ze bestuursleden met een cultureel diverse achtergrond kunnen bereiken.

Zoek je nieuwe medewerkers met een fris perspectief, dan moet er ook kritisch naar de vacaturetekst gekeken worden. Door stellig vast te houden aan functie-eisen zoals een traditionele kunstopleiding of jarenlange werkervaring, worden sommige geschikte kandidaten bij voorbaat uitgesloten. Het resultaat is dat de uiteindelijke sollicitanten qua ervaring, achtergrond en visie niet veel verschillen van het personeel dat al op de werkvloer rondloopt.
Het toevoegen van zinnen als ‘bij gelijke geschiktheid hebben wij de voorkeur voor iemand met een niet-westerse achtergrond’ in vacatureteksten heeft op korte termijn overigens weinig effect, volgens een onderzoek van socioloog Stijn Verbeek en bestuurskundige Sandra Groeneveld. Zij stellen dat dit vooral een cosmetische ingreep is. Het bevorderen van intern diversiteitsbeleid, waaronder het instellen van een vertrouwenspersoon voor discriminatiekwesties en objectievere beoordeling van werkprestaties, blijkt uit dit onderzoek wél positieve gevolgen te hebben op de diversiteit van het personeelsbestand. Diversiteit vraagt om een totaalaanpak door de hele organisatie, anders blijft het bij een opeenstapeling van acties en maatregelen die weinig relatie tot elkaar hebben.

VB_domino_wide-audience
Beeld door: beeld: Alice Saey

‘We werken al samen met cultureel diverse partners. Afgelopen jaar hebben we één heel leuk project gehost. De foto's daarvan hebben we opgenomen in ons jaarverslag’

Culturele instellingen die dit excuus gebruiken, kloppen zichzelf onterecht op de borst voor dat ene ‘multiculti’ project dat zij per jaar organiseren. Deze projecten worden opgedragen als hét ´wij-zijn-wél-divers’-bewijs, vaak door instellingen waarvan algemeen bekend is dat zij het grootste gedeelte van het jaar een voornamelijk homogeen publiek trekken.

Veel biculturele cultuurliefhebbers zullen het dan ook herkennen: je ziet jezelf terug op de foto in het jaarverslag of programmaboekje van een culturele instelling. Toen je het evenement bezocht, was de fotograaf er als de kippen bij om jou op de gevoelige plaat vast te leggen. De foto wordt vervolgens de rest van het jaar gebruikt als argument: “Kijk, wij trekken écht wel een divers publiek.”
Eén cultureel divers project of samenwerking per jaar zet natuurlijk geen zoden aan de dijk. Om een duurzame verandering tot stand te brengen op het gebied van diversiteit en inclusiviteit is een structureel beleid nodig op alle gebieden van de Code Culturele Diversiteit: programma, publiek, personeel en partners. Dat houdt ook in dat samenwerkingen met cultureel diverse partners structureel en gelijkwaardig moeten zijn.

‘We willen wel meer cultureel divers programmeren, maar kwaliteit staat bij ons voorop’

De koppeling tussen diversiteit en kwaliteit is een oneerlijke, alleen al om wat het impliceert: dat biculturele kunstenaars en makers simpelweg niet genoeg kwaliteit leveren om in de grote theaters, musea en op festivals geprogrammeerd te worden. Volgens onderzoek van de RRKC zijn in Rotterdam grote culturele instellingen vaker van mening dat diversiteit en kwaliteit op gespannen voet met elkaar staan.
Bij Nederlandse cultuurinstellingen is er tot zekere hoogte consensus over wat ‘goede’ kunst en cultuur is, gebaseerd op een westers discours. Wat vaak vergeten wordt, is dat de criteria hiervoor met de tijd veranderen. Het strikte onderscheid dat de Duitse socioloog en filosoof Theodor Adorno in de jaren veertig maakte tussen populaire cultuur en ‘ware kunst’, doet nu bijvoorbeeld ook ouderwets aan.
Beweren dat het gebrek aan cultureel diverse programmering samenhangt met een keuze voor kwaliteit, is dus een nogal slecht excuus. Veel beter zou het zijn als culturele instellingen een kritische blik werpen op de oorsprong van hun kwaliteitscriteria en deze verruimen of op nieuwe manieren leren invullen.

Tip: het kunstmagazine Rekto:Verso heeft ook wat tips op een rij gezet. Lees: Het tienstappenplan voor de kunstensector

Dossier: De inclusiviteit van de Rotterdamse culturele sector
Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met De Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur (RRKC). (Wat betekent dit?) De RRKC werkt de komende jaren aan een advies, voor het college van burgemeester en wethouders, ten bate van een meer inclusief cultuurbeleid. Hoe cultureel divers is de culturele sector in de stad: de organisaties, het bestuur, de makers en het publiek? En hoe zorgen we ervoor dat de culturele sector ook daadwerkelijk van, voor en door álle Rotterdammers is? In een artikelreeks besteedt Vers Beton aandacht aan deze vragen.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

profielfoto

Jelena Barisic

Jelena Barisic (1990) kan het heus wel over iets anders dan hiphop hebben, maar alleen als het moet. Ze groeide op onder de rook van Rotterdam en werkt nu als freelance journalist, (eind)redacteur en programmamaker.

Profiel-pagina
18209064_10154713209543195_6162322301411381250_o

Caterine Baeten

Programmamaker Vers Beton LIVE

Caterine Baeten combineert mediavraagstukken met politiek. Voorheen op de Coolsingel nu in de Tweede Kamer. Houdt zich ook bezig met het gebrek aan diversiteit in, onder andere, de cultuursector.

Profiel-pagina
photolinkedin3

Alice Saey

Illustrator

Alice Saey is een Franse illustrator en animatie filmmaker; na haar afstuderen in Straatsburg met een Master in Grafisch Ontwerp in 2014, begon ze haar studio in Rotterdam.

Profiel-pagina
Lees 23 reacties
  1. Profielbeeld van Paul
    Paul

    En na regel 1 al weer helemaal klaar ‘Dit argument wordt veelal gebruikt door witte mensen..’
    Echt dat spastische anti blank gedoe op Vers Beton, daarmee bouw je geen bruggen, daarmee vergroot de afstanden! Iemand bashen omdat hij wit is en maar zeggen dat hij een racist is en die als antwoord geeft dat het niet zo is, toch blijven bashen en zeggen dat het dan zeker een racist is, dan ben je zelf racistisch bezig want je wilt een bepaalt antwoord van een persoon met een bepaalde kleur. Soms is iets er niet, ondanks dat je er zelf heilig van overtuigd bent!

    maar leg nou eens uit waarom er geforceerd diversiteit in de cultuursector moet komen, dat lees ik nergens? Theater Zuidplein, een programma volledig in het Arabisch, is dat diversiteit? Surinamers kunnen er niet naar toen, Hindoestanen niet, Chinezen niet en noem ze allemaal maar op.

    1. Profielbeeld van Adam
      Adam

      Dam organiseren we OOK voor Surinamers,Hindoestanen en Chinezen ook programma,s simpel!
      Het Zomercarnaval en Djema el Fna in het museumpark (beide 1 maal per jaar) zijn de énige organisaties die echt diversiteit vertonen.
      Dan zie wel eindelijk andere culturen eens iets leuks doen en er van genieten.
      Hoewel deze evenementen steeds meer verbleken zeg maar,waarschijnlijk door toedoen van sponsors die teveel “kritiek” krijgen van bepaalde mensen die deze folklore van blije allochtonen weer teveel van het goede vinden

      Ik zou graag meer festivals willen zien,en ook parades door de stad heen met muziek en dans uit verschillende culturen.
      Ook moeten sponsors en initiatiefnemers uit diverse culturen zelf ook opstaan en hun plekje op eigenen in de stad,en hopen dat er geen tegenwerking vanuit de gemeente komt.

      Maar mensen in de stad zijn allemaal aan het overleven,en hopen dat ze met al die jarenlange bashende politieke kritiek nog gewoon naar school en hun werk kunnen gaan en hebben geen fut meer om iets te organiseren in die leefbaar stad.

      1. Profielbeeld van Paul
        Paul

        Verbleken, erg origineel, die moet ik toegeven. Tijdens zomercarnaval zijn er voornamelijk niet blanke mensen aanwezig, en oh wat erg dat blank Rotterdam wel geinteresseerd is in andere culturen en feesten en meefeesten en ook op de wagens staan.

        Voorheen had je Dunya, maar het geen bestaansrecht meer en is toen samengegaan met ZomerCarnaval en nu heet het Rotterdam Unlimited met acts al George Clinton, Cool and the Gang, Manu Chau. Vele optredens daar zijn DIVERS, dat is toch wat we willen, diversiteit.

        Dit weekend Pasar Malam trouwens. Er zijn tig muziekfestivals met zeer diverse muziek, wellicht dat men eens moeten openstaan voor wat anders. Musemnacht, De Parade en vele culturele festivals, het hoeft toch niet altijd een gekleurde basis te hebben, het gaat toch om de interesse ergens in tonen en hebben. Er wordt trouwens enorm veel R&B/Hiphop ten oor gegeven, dat trekt altijd divers publiek

  2. Profielbeeld van Karin
    Karin

    Het blijkt dat Jelena en Caterine geen snars hebben begrepen van Gloria Wekker die hier wordt opgevoerd als ‘bewijs’. De, overigens zeer omstreden, wetenschapper van onder meer ‘objectiviteit is een sociaal construct van witte mannen om zwarte mensen onder de duim te houden’, zou in een stuip schieten als ze dit zou lezen.

    Ik beperk het tot 2 voorbeelden:

    “Dit begint al bij het uitzetten van een vacature: deze wordt voornamelijk verspreid binnen het netwerk van de instelling, waardoor geschikte kandidaten die zich hierbuiten bevinden de vacature misschien niet eens onder ogen krijgen. Bij de RRKC kloppen bovendien regelmatig instellingen aan die niet weten via welke netwerken ze bestuursleden met een cultureel diverse achtergrond kunnen bereiken”

    Tssk, tssk, dames. Hier staat in zoveel woorden: zwarte mensen zijn dom, want kennen de wegen niet (dus moeten wij ze helpen)

    Precies hetzelfde uitgangspunt dat (zielige) zwarte mensen niet zoveel kunnen als witte mensen, zie ik terug bij ‘kwaliteitscriteria verruimen’

    En nu maar duimen dat ook de militante zusters van Wekker, zoals Anousha Nzume, Seada Nourhussen en ja, ook Sylvana Simons, geen lucht krijgen van dit onbedoelde, zelfs goedbedoelde, neerbuigende betoog.

    1. Profielbeeld van Jelena Barisic
      Jelena Barisic

      Hoi Karin. Amusante poging om mij te ‘onderwijzen’ over de opvattingen van een aantal (overigens best wel briljante) vrouwen waar je zelf klaarblijkelijk op neerkijkt. Grappig ook dat je zo goed weet hoe ze op dit artikel zouden reageren. ‘Militante zusters’ ook echt, wauw.

      Maar om even inhoudelijk te reageren:
      “Tssk, tssk, dames. Hier staat in zoveel woorden: zwarte mensen zijn dom, want kennen de wegen niet (dus moeten wij ze helpen)”

      Eh, nee. Hier staat m.i. in vrij duidelijke woorden: culturele instellingen kennen de wegen niet (naar een diverser personeelsbestand). Beetje vreemd dat je het probeert om te draaien.

      “Precies hetzelfde uitgangspunt dat (zielige) zwarte mensen niet zoveel kunnen als witte mensen, zie ik terug bij ‘kwaliteitscriteria verruimen’”

      Blijkbaar lees jij ‘verruimen’ en ‘op nieuwe manieren leren invullen’ als ‘verlagen’. Dat zegt meer over jou dan over dit artikel, want in dezelfde zin staat “veel beter zou het zijn als culturele instellingen een kritische blik werpen op de oorsprong van hun kwaliteitscriteria”. Het gaat dus niet om het verlagen van kwaliteitscriteria, maar om ruimte maken voor meerstemmigheid en nieuwe perspectieven die verder gaan dan het westerse discours/canon (zie ook alinea daarboven).

      1. Profielbeeld van Karin
        Karin

        Hi Jelena,

        fijn dat je mijn poging amusant vindt. Het lijkt mij tenminste dat dit bloedernstige blog (uitgezonderd Peter van Heemst) opknapt van een beetje amusement, dan wel lichtvoetigheid of humor, hoe gebrekkig dan ook.

        Dat Gloria Wekker ‘briljant’ zou zijn, is echt de mening van een fringe-clubje. Het oordeel van de rest van Nederland varieert van ‘nepwetenschapper’ tot ‘knettergek’. Niet dat de meerderheid per definitie gelijk heeft, maar in dit geval hebben de tegenstanders doorgaans wel (veel) betere argumenten.
        Enfin, google maar eens bubbelvrij.

        Mogelijk ken je de betekenis van militant niet: “is zowel een bijvoeglijk naamwoord dat “strijdlustig” of “strijdend” betekent als een zelfstandig naamwoord waarvan de betekenis uiteen kan lopen van “terrorist” via “politiek activist” tot aan “beroepsmatig vrijwilliger”.
        Ook weer rechtgezet (en nee, ik bedoel geen ‘terrorist’, stel je voor)

        Jij schrijft: “Eh, nee. Hier staat m.i. in vrij duidelijke woorden: culturele instellingen kennen de wegen niet (naar een diverser personeelsbestand). Beetje vreemd dat je het probeert om te draaien.”
        Oké, mijn fout. Toch vind ik het merkwaardig (niet zielig) als artiesten/kunstenaars/theatermakers ‘van kleur’ hun eigen sector niet kennen, i.c. het netwerk van culturele instellingen waar ze de vacatures plaatsten. Van mij als witte geprivilegieerde werkzoekende wordt dat namelijk gewoon verwácht. En daar komen we weer terug bij wat ik ‘goedbedoeld neerbuigend’ noem: voor zwarte mensen moeten in jouw visie de verwachtingen bijgesteld worden. Naar beneden om precies te zijn. (En waarom? De markt vraagt er immers niet om, zoals ik al eerder heb betoogd onder een column in deze serie)

        w.b. de kwaliteitscriteria heb ik jouw uitleg verkeerd begrepen. Excuus! Aanvullend wil ik daarover opmerken dat je je zo al snel op een glijdende schaal bevindt. Ook weer goedbedoeld natuurlijk. Hier en daar al zichtbaar in de media en bij Vers Beton standaard waar het over kleurtjes gaat. Gechargeerd over die glijdende schaal: het is een zwarte danser/zanger/toneelspeler etc. , dús kwaliteit. En iedereen die daar anders over denkt, is een racist of anderszins misvormd door een ‘Westers discours’ (ook het jargon is toch echt wel the gift that keeps on giving :) ).
        Maar hee, wat mij betreft hoe meer Romana Vrede’s, hoe liever!

        Nou, geinig toch Jelena, zo’n polemiek? Ik vind tenminste van wel. En sowieso bedankt dat je überhaupt reageert. De meeste inzenders hier droppen hun klaagschriften en zijn vervolgens in geen velden of wegen te bekennen.

        1. Profielbeeld van Karin
          Karin

          Ik had nota bene over de kers op de taart heengelezen:

          “Door stellig vast te houden aan functie-eisen zoals een traditionele kunstopleiding of jarenlange werkervaring, worden sommige geschikte kandidaten bij voorbaat uitgesloten”

          Opnieuw. Verwachtingen bijstellen. Eisen (terecht of niet) die wereldwijd gelden voor alle witte mensen, laten vallen voor zwarte mensen. Onbedoeld neerbuigend.

          I rest my case

          1. Profielbeeld van Jelena Barisic
            Jelena Barisic

            Ik kan hier weer een lap tekst als reactie over schrijven, maar daar krijg ik liever voor betaald. Ik beperk het dus even tot wat jij de kers op de taart noemt. Kort gezegd: je bent de boel weer aan het omdraaien, maar eigenlijk is het heel simpel.

            – Feit: veel gesubsidieerde culturele instellingen hebben een behoorlijk homogeen personeelsbestand
            – Feit: hetzelfde geldt voor de studentenpopulatie van bijvoorbeeld veel kunstvakopleidingen, maar ook veel wo-opleidingen

            Dus: als het doel van je culturele instelling een diverser personeelsbestand is, maar je in de sollicitatieprocedure de meest waardevolle kandidaat selecteert obv een masteropleiding Cultuurwetenschappen + vijf jaar werkervaring bij Boijmans, kun je ervan uitgaan dat je niet zult slagen in dit doel. Dit artikel gaat over culturele diversiteit, maar is naar mijn idee breder te trekken naar bijvoorbeeld gender, leeftijd of sociaal-economische achtergrond. De uitdaging voor culturele instellingen is dus onderzoeken welke andere vaardigheden/ervaring/perspectieven net zo goed een aanwinst kunnen zijn op de werkvloer, maar nu niet aan bod komen of niet genoeg gewicht krijgen in vacatureteksten/sollicitatieprocedures.

            Overigens ben ik me heel bewust van de kritiek op Wekker én van de betekenis van het woord ‘militant’. Onbedoeld neerbuigend, zal ik maar zeggen ;)

            1. Profielbeeld van Jelena Barisic
              Jelena Barisic

              Bijna vergeten: je stelt “De markt vraagt immers niet om”. Ben wel benieuwd waar je dat op baseert. Heb je hier cijfers over?

            2. Profielbeeld van Karin
              Karin

              Ik begrijp je wel hoor, Jelena :)

              Om nog wat olie op het vuur te gooien: in mijn ogen zijn dit tevens geforceerde kunstgrepen die deel uitmaken van wat ook wel doorgaat voor ‘diversiteitsgedram’.

              En, als reactie op je laatste vraag, waar de markt nota bene niet om vraagt. Want… als theaterbezoekers, wit en/of zwart, behoefte hebben aan ‘gekleurde’ theaterproducties (waarvoor ze willen betalen), dan waren die er wel (meer)!
              Net zoals McDonald’s er is, KFC, de iPhone, scooters én de blockbuster Black Panther (!). Snap je? Gelieve dit door te trekken naar meer personeel ‘van kleur’ in culturele instellingen die er volgens jou moéten komen.
              Dit debat wordt dan ook nimmer gevoerd door de allochtone consument (‘er is te weinig aanbod voor ons’), maar door de aanbieders, andere belanghebbenden en social justice warriors.
              Ik ga wel overigens met je mee in dat ‘verheffing’ van het volk een nobel -doch helaas tot mislukking gedoemd- streven is.

              Zo, en nu ga ik de markt bedienen. En daarna paas- , pardon, voorjaarseieren verven.

      2. Profielbeeld van Ronald
        Ronald

        Wetenschap en kritiek horen bij elkaar als ying en yang; dat is geen kwestie van “neerkijken”
        Een zeer onwetenschappelijke interpretatie. (Ik schrijf het weet netjes.)

  3. Profielbeeld van Robert
    Robert

    [Door stellig vast te houden aan functie-eisen zoals een traditionele kunstopleiding of jarenlange werkervaring, worden sommige geschikte kandidaten bij voorbaat uitgesloten}

    Hell yeah! Daar zijn namelijk opleidingscriteria voor, om de prutsers buiten de deur te houden. Ik heb liever een dokter met een bul dan iemand die via een buurthuis is binnengedwarreld. Nóg liever eentje met een bul en jarenlange ervaring. De studie geneeskunde is geen ‘wit uitsluitingsinstrument voor Nederlanders van kleur’ of iets dergelijks en zo bijv. ook een juridische- of kunstopleiding.

      1. Profielbeeld van Robert
        Robert

        Ik heb een voltooide rechtenstudie en een museumjaarkaart. Mag ik nu ergens als curator aan de slag? Of komt er nooit een einde aan mijn onterechte uitsluiting?

        Er is niets appels vs peren aan. Alle Nederlanders mogen zich voor elke school en opleiding aanmelden. De criteria zijn gelijk; ongeacht kleur, geslacht of achternaam. Inmiddels is bijv. 62% van de rechtenstudenten vrouw, dat is overigens geen probleem, dat geeft aleen aan dat op louter basis van huidskleur niet iedereen in elke functie gehelicopterd kan worden.

  4. Profielbeeld van Paul
    Paul

    Ik snap nog steeds niet wat er mee bedoelt wordt met ‘meer diversiteit’.
    Kleur en afkomst maken niet uit in de kunstsector. Neem bijvoorbeeld dans, bedoel je dan dat er meer afrikaanse dans ofzo moet komen? Dan heb je het over smaak en dat trekt mensen aan of die nou BLANK zijn of niet. Neem een tentoonstelling, wat moet dan diverser? De artiesten of het onderwerp? Ik vind het erg raar dat kunst om kleur moet gaan en niet om wat er gemaakt is.

    Wat wil je nou bereiken met die diversiteit? Neem het street project wat nu bezig is, moet dan zoveel % van een bepaalde kleur zijn en afkomst?

    ‘Bijna vergeten: je stelt “De markt vraagt immers niet om”. Ben wel benieuwd waar je dat op baseert. Heb je hier cijfers over?’ Heb jij cijfers die het tegenovergestelde beweren? Als men ineens wel naar een gallerie gaat omdat daar toevallig ‘zwarte’ kunstenaars iets tentoonstellen en je doet dat puur omdat de kunstenaars ‘zwart’ zijn, dan ben je racistisch bezig! Als iemand geinteresseerd is in kunst dan gaat die nu al naar tentoonstellingen, dat zit in je dat kan je niet creeeren door diversiteit af te dwingen. Kunst moet aanspreken!

  5. Profielbeeld van Sam
    Sam

    Waarom lijkt het of diversiteit gelijk staat aan een slechtere kwaliteit? Daar gaat het niet om, diversiteit gaat om verschillende perspectieven, achtergronden en kwaliteiten naast elkaar te zetten. Niet slechter of beter, maar gewoon anders. De wil voor meer diversiteit in de cultuursector houdt in dat de structuren die blijkbaar tot nu toe diversiteit niet (genoeg) toelaten, verandering nodig heeft. Terwijl hier van alle kanten wordt gesteld dat deze structuren juist behouden moeten blijven. Juist in de cultuursector mag je verwachten dat men open staat voor experiment, verandering en vernieuwing. Jelena en Caterina, dank voor jullie artikel!

    1. Profielbeeld van Paul
      Paul

      Leg diversiteit in de cultuursector eens uit. Wat zou er moeten veranderen en wat verandert er dan voor de bezoekers van culturele instellingen en verwacht je dat dan mensen die nu niet komen dan wel een culturele instelling bezoeken?

      Apart hoe vele vinden dat de instellingen diverser moet worden, maar de mens zelf in zijn eigen hokje blijft leven.

      1. Profielbeeld van Sam
        Sam

        ik ben zelf niet werkzaam in de cultuursector, maar als ik me een cultuursector voorstel die divers is, dan zijn de leden van de verschillende raden, commissies, klankboordgroepen en directievoering divers. Mensen die over de fondsen en subsidies gaan hebben verschillende opleidingen, komen uit verschillende milieus enz. Het lijkt mij dat dit vanzelf invloed zal hebben op welke projecten wel en niet worden ‘gekozen’. En net als alle programmamakers/curators/ateliers moet er nagegaan worden wat wel en niet zou werken. Maar dan nu voor een nog breder en divers publiek. Dus ja, bij een cultuuromslag ontstaat er ruimte voor ‘andere’ bezoekers.

        Je geeft aan dat kunst moet aanspreken, en dat ben ik volledig met je eens. Maar Is dat niet mogelijk als er een zwart iemand tentoonstelt? Het gaat niet om kleur op het podium te krijgen maar dat het podium zelf wat kleur krijgt. Op die manier kan er niet zo zwart-wit naar gekeken worden (pun intended), wie er ook op dat podium gaat staan.

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500