voor de harddenkende Rotterdammer

Vers Beton vroeg fotografen Loes van Duijvendijk en Salih Kilic in beeld te brengen op welke Rotterdamse straten, pleinen en parken we elkaar ontmoeten. Wat vertelt hun beeldonderzoek ons over de relatie tussen stad en menselijk gedrag?

Mensen die elkaar voorbij lopen, in hun telefoon weggedoken zitten of juist elkaar in de openbare ruimte opzoeken. Alledaagse beelden die een verhaal vertellen over de manier hoe Rotterdamse plekken gebruikt worden – of juist onderbenut blijven. In de fotoseries van de twee jonge fotografen komen de harde en de zachte kanten van de binnenstad naar voren.

Foto’s zonder mensen

In het beeldonderzoek van Loes van Duijvendijk komt de vorm en kleur van de stad in contrastrijke beelden naar voren. De ontworpen stedelijke ruimte staat erin centraal, soms hoekig en ruw, soms bewust ‘zacht’ ontworpen voor kinderen. De mens is in haar foto’s afwezig. Waarom haar foto’s geen mensen bevatten? Loes laat graag aan de verbeelding van beschouwer over welke ontmoetingen er zouden kunnen plaatsvinden.
De stad komt in haar foto’s soms hard over, maar dat correspondeert niet met de indruk die ze van Rotterdam heeft. Zes jaar geleden verhuisde ze naar Rotterdam. Hoewel de stad zich niet meteen aan haar prijs gaf, voelt ze zich inmiddels bijzonder thuis. Maar ze blijft zich nog regelmatig verbazen, bijvoorbeeld over het urinoir naast de Laurenskerk waar (bewust?) een paar stoeltjes naast staan.

Straatbubbel?

Achter de fotoserie van Salih Kilic gaat een zorg schuil: door de stijgende huurprijzen ontstaat langzamerhand een cultuur van luxe winkels en duurdere horeca. Na lang zoeken vond Salih in een van de Lijnbaanhoven toch ook twee jongens op een bankje met zelf gehaalde lunch van de supermarkt die hem deden denken aan zijn eigen jeugd in de Schilderswijk.
Is er op straat sprake van bubbels van hetzelfde soort mensen? Komen arm en rijk, jong en oud, eigenlijk nog met elkaar in contact? Op één van Salih’s foto’s op de markt staat een omaatje die een puppy van een voorbijganger knuffelt. Een voorbeeld van zo’n spontane ontmoeting waar ook de jongen rechts op de foto met felgekleurde rugtas abrupt voor stilstond. Het leven op straat zit vol verrassingen.

De foto’s van Loes van Duijvendijk en Salih Kilic vormden de ruggengraat voor het Vers Beton-debat ‘Op welke Rotterdamse plekken ontmoeten we elkaar nog écht?’ op Motel Mozaique.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Teun van den Ende

Teun van den Ende

Teun van den Ende laat zich niet graag leiden door hypes, maar gaat juist op zoek naar de lange lijnen in de ontwikkeling van Rotterdam – en ook andere steden trouwens. Teun combineert populaire cultuur met historisch onderzoek naar de stad.

Profiel-pagina
PROFIELFOTO LOES VAN DUIJVENDIJK

Loes van Duijvendijk

Loes van Duijvendijk (1987) studeerde Fotografie aan AKV St. Joost in Breda. Met behulp van een analoge camera verandert ze de realiteit van alledag in een poëtisch schouwspel waarin vormen, lijnen en structuren elkaar op subtiele wijze ontmoeten.

Profiel-pagina
salih_kilic

Salih Kilic

Salih Kiliç (1986) is freelance reportage fotograaf. Zijn werk kenmerkt zich door een zoektocht naar microsamenlevingen. Met zijn foto’s wil Salih deze microsamenlevingen en hun verhalen delen. Een blik achter de schermen op bijzondere plekken en bij bijzondere mensen. Kortom; hij legt alles vast waar een verhaal in zit.

Profiel-pagina
Nog geen reacties