voor de harddenkende Rotterdammer

Elke vrijdag serveren De Beste Stuurlui een prikkelende opinie voor bij de vrijdagmiddagborrel. Deze week overpeinst Awais Hassan de gemiste kansen van de multiculinaire samenleving. “De culinaire voetafdruk van onze stad is niet groter dan die van een lotusvoetje.”

MarkvanWijk-De-Beste-Stuurlui
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Surrogaatmoeder noem ik haar: de lieve dame van de Turkse tent bij mij om de hoek. Ik kook graag zelf en haal zelden eten af, maar als ik dan toch iets wilde afhalen, dan deed ik dat bij haar. Nu kom ik er niet meer.
In de vitrine had ze twee soorten stoofgerechten. Gerechten die ze vroeger thuis maakte voor haar gezin en nu deelde met de buurt. Ze gaven me een huiselijk gevoel.
Tot de tent voor een zomer dicht ging voor een metamorfose. Op zich logisch, want de hunkering van één gefaalde intellectueel naar een gevoel van thuis was niet bepaald een stevige afzetmarkt. Nu is het het zoveelste thuisbezorgd-fabriekje. De bezorgpizza’s vliegen er de deur uit, de afhaalkapsalonnetjes verzilveren de straten.

Hetzelfde recept

Rotterdam kent meer dan honderd nationaliteiten en nog veel meer culturen, maar de culinaire voetafdruk van onze stad is niet groter dan die van een lotusvoetje. Natuurlijk, je kunt een saoto soepje hier halen en een goulashje daar. Maar de meeste zaken grijpen terug naar steeds hetzelfde recept.
Aan de ondernemers ligt het niet. Zij zwoegen om ons te verzadigen en een eerlijke boterham te verdienen. Waar ligt het dan wel aan?
Om te beginnen, aan onszelf. Als klant. Hoe vaak zie je een Turk ergens een couscous bestellen? Hoe vaak zie je een Pool een roti bestellen? Dit is de paradox van multiculturele buurten: de heterogeniteit aan smaakpapillen zorgt voor een homogeniteit aan eten. De grote gemene deler is simpel, warm, vet en zout. Gebruik je smaken die meer moeite vereisen, dan is dat een eenrichtingsweg naar faillissement van je zaak.

Culinaire homogeniteit is ook het gevolg van de globalisering. Overal ter wereld moeten lokale ondernemers het opnemen tegen filialen van het grootkapitaal: McDonalds, KFC’s, Domino’s. De smaken veranderen. Versimpelen. Dus besluiten jonge ondernemers hier om niet een tent te openen met heerlijk gevulde samosa’s en aromatische biryani’s, maar met halal-hamburgers en friet.
En dit is zo jammer. Want deze stad is ongelofelijk rijk. De rijkdom aan culinaire magie blijft helaas besloten in de schatkamers van alle moeders thuis. Gaat deze culinaire rijkdom ooit een commerciële weg naar meer monden vinden? Afgaande op de mislukte poging van mijn surrogaatmoeder vrees ik het ergste.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Awais

Awais Hassan

Awais Hassan (1984) is geboren, getogen en gewoon gebleven op Zuid. Leest graag de open gezichten van de stad. Hij is econoom en werkt als consultant bij een groot Nederlands bedrijf.

Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties