Politiek21 juni 2018

PVV Rotterdam blijkt geen breekijzer maar een wattenstaafje

Opinie

Met veel bravoure maakte de PVV ruim een halfjaar geleden haar entree in de Rotterdamse politiek. Zonder al te veel succes: de anti-islampartij behaalde slechts één beduimeld zeteltje bij de verkiezingen en valt sindsdien uit de toon met ronduit knullige optredens, stelt politiek analist Mark Hoogstad. Deze week vielen de eerste slachtoffers.

Beeld: Hilde Speet

Hij was amper verkozen tot Rotterdams gemeenteraadslid of Maurice Meeuwissen stond alweer buiten op de gang, stampvoetend als een klein kind dat zojuist hardhandig door de kermisbaas uit de draaimolen was gezet. De voorman van de PVV-eenmansfractie had ‘geen zin om mee te lunchen’ met zijn twaalf collega-fractievoorzitters, zo verklaarde hij ten overstaan van de draaiende camera’s in het Rotterdamse stadhuis. Aanleiding: een inderdaad wat smakeloze, historische parallel van Denk-leider Stephan van Baarle (‘Bij uw filmpje, als die nog had geleefd, zou Joseph Goebbels zijn vingers kunnen aflikken’), vier dagen eerder bij het verkiezingsdebat van RTV Rijnmond.

Meeuwissens collega’s lieten die bewuste donderdagochtend 22 maart geen traan om zijn kleinzielige boycot. Als een intellectuele aanwinst voor de lokale democratie had de IT-consulent uit Kralingen zich immers niet ontpopt tijdens de verkiezingscampagne. Bovendien: zelf wel de ene na de andere stoot onder de gordel uitdelen, maar vervolgens niet kunnen incasseren? Hoe volwassen is dat? ‘Maurice is even een quootje scoren’, smaalden zijn confrères, die op dat moment bijeen zaten om de verkiezingsuitslag te duiden en – naar later bleek – niet één, maar twee verkenners aan te wijzen.

Maurice (49) had die dag echter gewichtiger zaken aan het hoofd. Op een al even verongelijkt toontje eiste hij een hertelling van de stemmen. Het rekenkundige wonder in hem was tot de slotsom gekomen dat de PVV, goed voor 8.149 geldige stemmen, welgeteld 329 rood ingekleurde vakjes tekortkwam voor een tweede raadszetel. Zou lijstnummer dertien dan toch een ongeluksgetal zijn? Dat kon niet waar zijn!

"Kuzu en kornuiten sloegen zich van pret op de knieeen, Maurice bleef in verbijstering achter"

Maar zo hoopvol als Maurice, zelf goed voor 6.281 stemmen, zijn verzoek had ingediend, zo snel kreeg hij het deksel op de neus. Een kansloze smeekbede, verordonneerde de voorzitter van de Commissie Verkiezingen, de robuuste PvdA’er Leo Bruijn. Bij de herverdeling van de restzetels kwamen partijen als Denk, Nida en VVD eerder in aanmerking voor een extra stem in de raadzaal.

Maurice vreesde het ergste en zijn boze droom kwam uit. Tot ontzetting van de geboren Maastrichtenaar en zijn hofhouding ging de restzetel twee dagen na de gemeenteraadsverkiezingen uitgerekend naar zijn politieke aartsvijand Denk. Tunahan Kuzu en zijn kornuiten, door Maurice verketterd als ‘loopjongens van de Turkse dictator Erdogan’, sloegen zich van pret op de knieën, Maurice bleef in verbijstering achter.

Sindsdien bleef het opvallend stil rondom de PVV-paladijn van Geert Wilders. Ja, hij twitterde zijn vingers blauw, maar veel nieuws onder de zon bood hij niet. ‘Rotterdam moet de-islamiseren’, liet hij vrijwel dagelijks weten. Hij wekte daarnaast slechts medelijden op door zijn eigen tweets te retweeten. In de ogen van hardcore-Twitteraars ben je dan een onwaarschijnlijke loser. Maar dat kon @Meeuwissen_PVV (578 volgers) niets schelen. Laat al dat linkse gepeupel maar lullen.

Afgelopen dinsdag deed Maurice opeens weer van zich spreken. Tijdens het Pegida-debat had hij zich muisstil gehouden, tot ergernis van een groot deel van zijn eigen achterban, maar intern trad hij plotseling op als een doortastende bullebak. Burgerraadsleden Marjan Gonsalvez en Norbert Swaneveld, respectievelijk de nummer twee en vijf van de PVV-lijst, konden inrukken en wel meteen. Het van Leefbaar overgelopen tweetal uit IJsselmonde functioneerde niet, vond hij. Met minkukels heeft Maurice geen enkel mededogen.

Zijn beslissing wenste hij niet toe te lichten. Een met schrijver dezes al weken geleden gemaakte afspraak voor woensdag 20 juni, 10.00 uur zegde hij prompt af. ‘Sorry dat ik daar zo laat mee kom, Mark’, liet hij via DM weten, gevolgd door ‘Groeten, Maurice’. Op mijn vraag waarom de afspraak geen doorgang kon vinden, bleef het stil. Angstvallig stil. Radiostilitis? Laten we het daar maar op houden.

"De vraag dringt zich op wat Maurice de stad Rotterdam te bieden heeft, afgezien van curieuze bokkesprongen en voorspelbare haattweets"

Bijna drie maanden na zijn installatie dringt de vraag zich op wat Maurice de stad Rotterdam te bieden heeft, afgezien van curieuze bokkesprongen en voorspelbare haattweets. In de verkiezingscampagne was hij wekenlang onzichtbaar en onvindbaar, totdat hij in het zicht van de finish ineens opdook bij het 010debat van LOKAAL en het AD Rotterdams Dagblad.

Daar raaskalde hij dat het een lieve lust was. CO2-uitstoot? Schuld van de islam! Te hoge schuldenlast in de achterstandswijken? Schuld van de islam! Losliggende stoeptegels? Schuld van de islam! En passant liet hij weten dat burgemeester Ahmed Aboutaleb maar beter kon oprotten – een ‘eis’ waarvoor hij na de verkiezingen overigens zijn excuses maakte tegenover Rotterdams eerste burger. Maurice had het zo kwaad niet bedoeld, Maurice had slechts de stalorders van zijn politieke baas Wilders opgevolgd.

Overigens ben ik benieuwd hoe Wilders de capriolen van Maurice vanuit Den Haag beoordeelt. Ruim anderhalf jaar had ‘Blonde Dolly’ de tijd om een lijst met solide kandidaten in elkaar te timmeren om ‘tweede thuisstad Rotterdam’ te veroveren. Hij faalde opzichtig in die opdracht. Nog geen 24 uur nadat hij Géza Hegedüs naar voren had geschoven als de frontsoldaat die het ‘makke en brave Leefbaar Rotterdam’ moest vermorzelen, trok hij de ex-militair van Hongaarse komaf alweer terug. Hegedüs bleek een bruinhemd met duistere sympathieën, zo leerde een vlotte zoekopdracht via Google, waarna de al even onbekende Maurice – de nummer vier op de lijst – werd aangewezen als het electorale breekijzer.

Ruim een half jaar later kan worden geconstateerd dat ook die zet een misgreep is geweest. Het gedroomde breekijzer is een eenzaam en bij vlagen meelijwekkend wattenstaafje gebleken. Maurice roept af en toe wat lelijks, in de hoop de verdeeldheid in de stad te vergroten. Vrijwel niemand neemt hem serieus, afgezien van zijn fractiemedewerker en tevens levensgezel die – ik verzin dit niet – ook Maurice blijkt te heten. Samen strijden ze dapper voort, als een eeneiige tweeling.

Wellicht komt de ommekeer nog. Tot die tijd luidt de conclusie dat Rotterdam niet 45 raadsleden telt, maar slechts 44. Die arme Tjalling Vonk van de ChristenUnie/SGP. Hij zit in de raadzaal naast een spook.

Mark Hoogstad werkt aan een extra hoofdstuk van zijn boek ‘Rotterdam stad van twee snelheden’, over de campagne en de huidige coalitievorming, dat via Vers Beton zal worden gepubliceerd.

Lees meer:

Reageer of deel op Social Media

Tags:DENK, eenmansfractie, Gemeenteraadsverkiezingen 2018, Gonsalvez, Kuzu, Mark Hoogstad, Maurice Meeuwissen, PVV Rotterdam, RTV Rijnmond, Swaneveld en Wilders

Sectie: Politiek

kaart: Coolsingel 40, Rotterdam, Nederland
Ontvang de wekelijkse Vers Beton newsletter!

Op Vers Beton discussiëren we met liefde. We horen daarom graag je mening. Houd daarbij wel onderstaande richtlijnen in gedachten, dan weet je zeker dat je reactie zichtbaar blijft:

  • Draag inhoudelijk bij aan de discussie
  • Blijf on-topic
  • Speel op de bal, niet op de man
  • Wees respectvol: reacties waarin sprake is van schelden, haat, racisme of seksisme worden verwijderd
  • Reacties over huisregels en toelatingsbeleid worden verwijderd
  • We gaan niet in discussie over verwijderde reacties
  • Zie je reacties die niet aan de huisregels voldoen? Ons controlesysteem is niet waterdicht. Laat het ons weten via info@versbeton.nl

Verdiep de discussie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *