voor de harddenkende Rotterdammer

Ze was speechschrijver van Bram Peper en de vrouw achter de communicatiestrategie van de Kop van Zuid. Vandaag neemt beroemd en berucht ambtenaar Catrien Ketting officieel afscheid van de gemeente Rotterdam. Op het terras van haar stamcafé in Delfshaven interviewen we haar over haar veertigjarige carrière.

Catrien-051208
Beeld door: beeld: Jan van der Ploeg

Vlak voordat het interview begint komt fotograaf Vincent Mentzel langs het terras gelopen, onderweg naar de papierbak. “Met pensioen? Maar ambtenaren werken toch helemaal niet?” Catrien kan er wel om lachen maar verzekert hem ervan dat er toch echt hardwerkende ambtenaren zijn. Wie haar kent zal het niet kunnen ontkennen. Catrien Ketting is binnen de gemeente en de rest van de stad een levende legende, als woordvoerder en als communicatieadviseur achter projecten als Kop van Zuid en Stadshavens. Haar chef was dan ook niet blij met haar vroegtijdig pensioen.

Om maar hard te beginnen: waarom stop je?

“Het was op. Een paar jaar geleden heb ik een burn-out gehad en sindsdien heb ik het heilige vuur niet meer kunnen vinden.”

Wat ga je in ieder geval niet missen?

“De Rotterdam. Ik vind het een onrustig gebouw, dat mag je best opschrijven. Daarnaast hebben we twaalf flexplekken voor een team van dertig mensen. Zelfs de directeur heeft geen eigen plek. Het doel is dat ambtenaren van verschillende afdelingen makkelijker in contact komen met elkaar, maar in de praktijk werkt dat niet zo. Wie flexwerken heeft uitgevonden is een malloot. Ik mis mijn bureau op het Marconiplein met mijn stapels.” 

Hoe ben je 38 jaar geleden begonnen?

“Via een uitzendbureau kwam ik op het stadhuis terecht om het ‘Maasboekje’  te maken, een overzicht van alle maatschappelijke instellingen in de stad. Na twee jaar kwam de eerste van een lange reeks bezuinigingen en reorganisaties en werd ik voorlichter bij Ahoy, toen nog een gemeentelijke dienst . Na de zevende editie van de zesdaagse had ik het daar wel gezien en ging ik terug naar de afdeling Voorlichting op het stadhuis.”  

Het werd de basis van haar carrière: ze zou negen jaar verantwoordelijk zijn voor de woordvoering en communicatie van een lange reeks grote evenementen en herdenkingen. Ze schreef ook persoonlijk de speeches van voormalig burgemeester Bram Peper. Donderdag geeft hij – hoe toepasselijk – een speech tijdens haar afscheidsbijeenkomst.

Over Bram Peper heb jij niets dan lof, toch?

“Peper is de beste burgemeester die deze stad heeft gekend. In het voorwoord van het boek over hem als burgemeester heeft auteur Rien Robijns een uitspraak van mij genoteerd: ‘Als Peper er niet was geweest hadden we nog steeds een hertenkamp op het Weena.’ Dat vat het goed samen.
Onder zijn leiding werd de eerste notitie Citymarketing geschreven. Dat, en de ontwikkeling van de Kop van Zuid zijn doorslaggevend geweest voor het succes van Rotterdam. Vooral de consistentie ervan. Want Wim Pijbes verwoordde het goed in het AD/RD, afgelopen weekend: Rotterdam moet een keer iets afmaken. De aandachtsspanne is tegenwoordig heel kort in deze stad.”

Is de hele citymarketing echt zo belangrijk geweest?

“Ja. Citymarketing heeft deze stad echt op de kaart gezet. Het is verantwoordelijk voor het succes van Rotterdam. Dus daar ben ik onverdeeld enthousiast over. Achteraf kun je misschien afvragen of er per se een slogan bij nodig is.  Onder mijn leiding heeft de gemeente ‘Rotterdam Durft’ geïntroduceerd. Die campagne moest Europees worden aanbesteed en we kregen veel reacties van Amsterdamse bureaus. Een van hun voorstellen was ‘Het Mooiste Moet Nog Komen’. Daarin werd wel duidelijk hoe weinig ze van deze stad begrepen. Nu staat ‘I Amsterdam’ wel mooi op merchandise, maar eigenlijk betekent het niks. Helaas werkte ‘Rotterdam Durft’ niet in het buitenland, maar feitelijk heeft ‘Make It Happen’ dezelfde boodschap.”

Hoe is jouw beroep in 38 jaar veranderd?

“In de begintijd waren voorlichters vaak oud-journalisten. Elke dag zaten we tussen de middag in ’t Fust op het Stadhuisplein met een groepje journalisten. Daar wisselden we nieuwtjes uit in een prettige sfeer. Bestuurders waren toen nog heel benaderbaar en werden direct gebeld door journalisten. Van lieverlee is dat veranderd. Nu mogen ambtenaren bijvoorbeeld alleen bij uitzondering met de pers praten. Ik zeg niet dat het slechter is. Het is onze taak om bestuurders en directeuren te behoeden voor uitglijders. 
Over het algemeen zijn het hele eigenwijze mensen, anders zaten ze er niet. Dus ze laten zich niet altijd adviseren. Dan gaat het om zaken als: hoe steek je je verhaal in, wat wordt de boodschap en blijf bij je verhaal. Maar het is ook handig om – als je weet dat je bestuurder altijd in bakken zoutjes graait – er bij een talkshow voor te zorgen dat er geen snacks op tafel staan. Uiteindelijk ben ik zelf nog geen jaar woordvoerder van een wethouder geweest, ik vond het niets om de hele dag achter iemand aan te hijgen.”

Catrien-051192
Beeld door: beeld: Jan van der Ploeg

Het arsenaal aan woordvoerders zorgt er ook voor dat een incompetente wethouder het relatief lang kan volhouden, zolang zij het werk voor hem opknappen. Of zie ik dat verkeerd?

“Als burger snap ik dat je dat zo kunt zien. Maar aan de andere kant hebben we tegenwoordig sociale media, waardoor bestuurders weer transparanter zijn. Overigens ben ik altijd van mening geweest dat je bij fouten het beste naar buiten kunt treden. De gemeente is zo’n grote organisatie dat je dingen nooit binnen kunt houden, dus als je zelf de pers opzoekt kun je de regie houden. Pro-actief handelen, in plaats van damage control.”

Is dat wat jou een goede communicatieadviseur maakt?

“Voor mij is dit vak nooit een bewuste keuze geweest, maar ik was er toevallig wel goed in. Toen ik begon had je twee cursussen communicatie die je kon doen, nu is het een heuse wetenschap geworden. Het vak is volwassen geworden en dat betekent ook dat je van begin af aan een plek aan de overlegtafel hebt. In plaats van dat je achteraf hoort ‘we moeten ook nog een persbericht schrijven.’ 
Ik ben van mening dat je in dit vak niet alles kunt leren, een groot deel is intuïtie. Ik zou zelf bijvoorbeeld nooit een wethouder adviseren om in een zaal de confrontatie met een boze menigte aan te gaan. Dat kun je beter als inloopspreekuur, of aan kleine tafels organiseren.”

Waar ben je het meest trots op?

“Misschien het Europees Kampioenschap Voetbal in 2000. Ik was als communicatiemanager verantwoordelijk voor de stedelijke communicatie. Dat is zo geruisloos goed gegaan dat het in de verantwoording naar de gemeenteraad geroemd werd.”

artikel1_introductie_onderzoek

Lees meer

De bouwende macht

Bouwen, bouwen, bouwen! Dit Rotterdamse mantra maakte een comeback in de aanloop naar de…

Uit het onderzoek van Vers Beton naar de Bouwende Macht, blijkt dat de bezuinigingen op de afdeling Stadsontwikkeling er in de stad hebben ingehakt. De nieuwe coalitie heeft nu aangekondigd om juist weer in personeel te investeren. Is het niet frustrerend, dat elke vier jaar de plannen wijzigen?

“Het is inherent aan ons democratisch systeem dat je soms vier jaar het schompes werkt voor iets dat daarna de vuilnisbak in kan. Die idiote crisisbezuinigingen waren bestuurlijk opgelegd. Daar plukt de stad nu de wrange vruchten van.
In mijn tijd is letterlijk meer dan dertig keer gereorganiseerd. De laatste keer had ik de brief over mijn nieuwe aanstelling nog niet binnen, of er kwam alweer een fusie van mijn afdeling. In mijn functie is dat nog wel te overzien, maar veel ambtenaren willen vastigheid. Misschien heeft het ook te maken met het nooit iets afmaken: zodra er iets niet goed gaat wordt er meteen gereorganiseerd.
Ondertussen heb ik wel een van de mooiste banen binnen de gemeente en heb ik de laatste jaren aan fantastische projecten van Stadsontwikkeling kunnen werken: Rotterdam Central District, het Rijnhavengebied, inclusief Katendrecht, Stadshavens en Hart van Zuid. Die ontwikkelingen blijf ik ook op de voet volgen. Ik ga heus nog wel iets doen voor de stad.”

Op dat moment komt Vincent Mentzel terug van zijn rondje Nieuwe Binnenweg. “Ik heb even hard nagedacht en ik ken zeker wel tien goede ambtenaren!” Zwaaiend en lachend loopt hij weer door. Echt goede ambtenaren, die zijn schaars.

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Jan van der Ploeg

Jan van der Ploeg

Jan van der Ploeg is documentair fotograaf met een passie voor mensen. Het liefst fotografeert hij Rotterdammers.

Profiel-pagina
Lees 3 reacties