voor de harddenkende Rotterdammer

Corinne Heyrman portretteert Rotterdam Noord. Als een kritisch portretkunstenaar liep ze er de afgelopen weken rond. Op Vers Beton deelt ze haar eerste portret. 

Corinne Heyrman – ODE 3

De wijk poseert, maar blijft niet stil op haar stoel zitten zodat ik goed kan kijken. Ze verandert de hele tijd van houding. Daarom wandel ik in haar rond, probeer ik met haar mee te bewegen. Ik praat met haar verschillende bewoners en bezoekers. Op die manier laat de wijk zich van al haar kanten zien. Vele dagen slenter ik er rond en s avonds achter mijn computer, probeer ik haar contouren te vangen in tekst. Ik ben portretkunstenaar.

Ik vraag me af of ik als portretkunstenaar ook kritisch mag zijn. Mag ik naast de mooie ook de lelijke kanten optekenen? Onvermijdelijk komt het moment waarop de schildersezel omgedraaid wordt en het model mag kijken naar wat het geworden is. Ooit zal het model, de muze en in dit geval de wijk, het portret te zien krijgen en zal ze zich willen herkennen. Meer nog: ze zal willen dat het een goed gelukt portret is.

Dat besef komt wanneer ik tijdens een van mijn wandelingen en gesprekken in de wijk, zelf geportretteerd word. Ik zit in een volkstuin aan tafel bij twee jonge koppels en het zoontje van een van hen. Tijdens het praten voel ik de jongen aandachtig en lang naar mijn gezicht kijken. Hij zegt niets. Het valt me pas na een tijd op dat hij traag en geconcentreerd de lijnen van mijn gezicht en daarna mijn lichaam natekent. Hij kijkt ook één keer onder de tafel om te kijken wat voor schoenen ik draag. Wanneer ik wil vertrekken, moet ik even wachten omdat hij nog niet klaar is. Ik blijf geduldig zitten, probeer ondertussen mooi te glimlachen en niet te veel bruuske bewegingen te maken.

Ik ben blij dat het portret geen opvallend grote neus of dikke buik heeft. Onderaan de tekening staat in drukletters RAAR. Ik neem het niet persoonlijk, maar vraag rustig aan de jongen waarom hij dat eronder heeft gezet. Hij grist snel de tekening uit mijn hand en vervangt de laatste letter door een F‘Ik ben Raaf,zegt hij. Ik bedank Raaf voor het portret. Het maken van een portret is een gevoelige zaak.

Corinne Heyrman – ODE 2

Met een houten kruiwagen die ik kan kantelen tot een stoel ga ik de wijk rond. Ik zet me neer bij de dingen en de mensen die ik ontmoet. Tijdens de gesprekken met verschillende mensen krijg ik van elke persoon een andere zienswijze op de wijk. De wijk is niet in één portret te vangen. Er zijn vele hoeken en kanten en vele kleine gemeenschappen binnenin. Daarom heb ik tien verschillende perspectieven op de wijk geschreven. Hieronder deel ik er een: de groepsfoto. De negen andere portretten kan je dit weekend horen en lezen op het festival Duizel in het Park, de aanstichter van mijn portretten.

Groepsfoto

Met de hele wijk maken we een groepsfoto. We kiezen voor het Vroesenpark als decor. De buurtgenoten komen uit hun huizen. Sommige mensen gebruiken een rollator om er te geraken, anderen worden geduwd in een buggy. Het wordt steeds drukker en voller op het gras. Het duurt lang voor de hele buurt er is, waardoor vele mensen een praatje met elkaar maken.  ‘Wij wonen al drie jaar naast elkaar, maar we hebben elkaar nooit eerder gesproken,zegt een blonde vrouw van dertig. Haar buurman, een man van vijftig met lange grijze haren en een dikke snor, knikt.

‘We zouden een soort wie-is-het-spel moeten maken of een document waar per straat iedereen met foto en een paar steekwoorden verzameld is,werpt een vader op. Zijn drie dochters hangen moe aan zijn armen. De buurt lacht. ‘Ja, dat zouden we moeten doen,zegt een tiener. Maar niemand geeft zich op als kandidaat om het document of het spel samen te stellen.
‘Wanneer wordt die foto nu genomen?vraagt een van de hangende dochters.

De fotograaf gaat op een dak van de gebouwen aan de Vroesenlaan staan.  ‘We gaan de foto nemen,roept hij naar beneden. Iedereen kijkt naar het vogeltje en lacht. ‘Cheese!roept een oude vrouw die net teveel achteraan staat om gezien te worden. ‘Kaas,herhaalt een grappige vader.

De wijk met de vrolijke naam lacht. Iemand heeft ballonnen meegebracht. Er worden drie duimen en één baby in de lucht gehouden. Vier meisjes gaan op hun zij in het gras liggen, met hun hand ondersteunen ze hun hoofd. De wijk waarin café Leuk, café Blij, Blije Boeddha Yoga en nog andere vrolijke adjectieven rondslingeren, maakt een grote glimlach voor de foto.

Corinne Heyrman – ODE 5

In de wijk waarin de mensen zelf zeggen dat ze elkaar eigenlijk niet zo goed kennen, heb ik twee buurthuizen bezocht. In het ene komen de mensen op woensdagochtend samen en drinken dan koffie en eten boterkoek. Het andere buurthuis is vooral s avonds te bezoeken. Je kan er bier krijgen voor een vrije bijdrage en op de laatste vrijdag van de maand gebakken vis. In het eerste buurthuis klinkt klassieke muziek, in het tweede hiphop. Beide zijn plekken waar iedereen welkom is. De buurthuizen weten dat iedereen uiteindelijk naar een dorp verlangt, een plek waar je hoort te zijn. Een plek waar je verwacht wordt. Een plek waar de boterkoek en het bier al klaarstaan. Een dorp, dus. En als het even kan een dorp dat blij is.

Dit portret en nog negen andere zijn te lezen en beluisteren op het festival Duizel in het Park (3 t/m 5 augustus 2018). Er zijn ook vijf podcasts gemaakt waarop Corinne verschillende mensen uit de wijk aan het woord laat. Deze zijn hieronder te beluisteren.

profielfoto-Willemijn

Willemijn Sneep

adjunct-hoofdredacteur en eindredacteur

Willemijn Sneep (1989) is na wat omzwervingen en een master Journalistiek in het schattige Leiden weer terug in de enige wereldstad die Nederland rijk is. Als freelance journalist kan ze zich geen betere thuisbasis wensen. willemijn@versbeton.nl

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

prix-de-rome-2018-architectuur-Vers-Beton