voor de harddenkende Rotterdammer

Tien jaar geleden zat Peter van Heemst in de sollicitatiecommissie van Ahmed Aboutaleb. In zijn allerlaatste column voor Vers Beton voorspelt hij het aanstaande vertrek van de burgemeester. 

Uitgelicht_ Peter van Heemst
Beeld door: beeld: Jeroen van de Ruit

Dit is mijn laatste column voor Vers Beton. Sinds mei 2014 heb ik ruim zeventig maal mijn licht mogen laten schijnen over de Rotterdamse politiek. De ene keer was ik wat meer tevreden met het resultaat dan de andere. Maar steeds poogde ik de lezers iets te laten zien van de mooie en lelijke beweegredenen van lokale politici, van briljante en soms uitgesproken domme machinaties achter de schermen en van de vaak vergeten voorgeschiedenis van actuele kwesties.

In mijn achterhoofd zat een leidende gedachte: wat ook de politieke kleur is, elk gemeenteraadslid heeft 99 van de 100 keer het Rotterdams belang voor ogen. Daarvoor werkt hij (of zij) zich uit de naad. Hij (of zij) staat echt klaar voor de Rotterdammers.

In een plotse opwelling vroeg ik me een paar dagen geleden af: Vers Beton en Peter van Heemst, kunnen ze zonder elkaar? Wie ben ik nog als ik niet meer trots kan laten weten dat ik voor dit prachtige online tijdschrift schrijf? Wat is Vers Beton nog helemaal als het zonder mij verder moet?

Oninteressante vragen, was mijn prompte conclusie.

Wat me meer bezighield, was het fascinerende jaar waarin Ahmed Aboutaleb burgemeester van Rotterdam ging worden: 2008. Tien jaar geleden was ik een van de leden van de sollicitatiecommissie. Een voorrecht vond ik dat. Iets unieks, dat zich maar één keer in de tien, twaalf jaar voordoet. De agenda van dat jaar heb ik keurig bewaard. Bij een grote opruiming van mijn werkkamer vond ik die onverwachts terug. Dat was smullen geblazen.

Een groot deel van mijn afspraken dat jaar hadden heel openlijk of zeer heimelijk te maken met de zoektocht naar een nieuwe burgemeester. Afspraken met mogelijke sollicitanten in stationsrestauraties ver buiten Rotterdam. Beleefdheidsbezoekjes aan belangrijke personages die ergens in dit grote spel aan touwen of touwtjes zouden kunnen trekken. Overlegjes met mensen met wilde ideeën, die voor zichzelf een belangrijke rol zagen weggelegd. Bijpraten met journalisten die recht voor zijn raap of uitgekookt probeerden in de keuken van de sollicitatieprocedure te kijken. En vooral hengelden naar namen van sollicitanten. Op dat laatste waren ze in het bijzonder dol.

Het werd dus Aboutaleb. Na een zoektocht die bijna een jaar in beslag nam. Aan het slot van een lange, lange procedure had hij nog een concurrent of zeven. Een paar ijzersterke, wat zware tegenvallers en de rest was, zeg maar, van een zeer aangename middelmaat.

Op 16 oktober 2008 zei de gemeenteraad: “Die Aboutaleb, die moet het worden” en op 5 januari 2009 ging hij daadwerkelijk aan de slag. Het was qua politieke kleur en achtergrond een memorabele ontknoping. Dat staat me het allermeeste bij.

Van de vier grote steden hadden in die tijd Utrecht en Amsterdam een PvdA-burgemeester en Den Haag een VVD’er, dus in Rotterdam zou het zeker en vast een CDA’er gaan worden. Daar durfde bijna iedereen de hand voor in het vuur te steken. De naam van de volgende Rotterdamse burgemeester was bij de meeste journalisten ook al bekend: Gerd Leers, de toenmalig burgemeester van Maastricht, waar hij naam had gemaakt als crimefighter pur sang. Een waardig opvolger van Ivo Opstelten. Hoe anders liep het af.

Binnenkort is Aboutaleb langer burgemeester van mijn geboortestad dan zijn voorganger, Ivo Opstelten. Ik schreef al eens een column over het trieste lot van drie Rotterdamse burgemeesters die de overstap maakten naar de landelijke politiek. Opstelten, Peper en Van der Louw werden alle drie minister, raakten ernstig in de problemen, belandden daarna op een dood spoor en eindigden hun loopbaan zonder al te veel glans.

Aboutaleb gaat na deze collegeperiode, die loopt tot maart 2022, ongetwijfeld Rotterdam verlaten. Niet richting Den Haag, dat staat voor mij als een paal boven water. Een gewaarschuwd burgemeester telt in dit geval voor drie.

Kan Aboutaleb zonder Rotterdam? Ik mag het hopen. Niemand is onmisbaar. Wie zichzelf op die malle gedachte betrapt, dient sowieso snel de koffers te pakken.

Hij is nu 57 jaar en ook dat is een goede reden om binnen afzienbare tijd verder te kijken. Voor zijn werk geldt wat voor iedereen met een publieke baan opgaat: vertrek als de kijkcijfers goed en de rapportcijfers hoog zijn.

Kan Rotterdam zonder Aboutaleb? Natuurlijk. Elke burgemeester heeft weer iets eigens en bijzonders aan onze stad toegevoegd. Al zijn voorgangers laten dat zien. Het is misschien weer even wennen, maar het zal uiteindelijk goed smaken. Oma Van Heemst zei het al: “Verandering van spijs doet eten.” Dus zijn een nieuw gezicht en een nieuw geluid goed voor de stad. Tien jaar burgemeester is bijna genoeg.

En ja, bijna viereneenhalf jaar columnist zijn, is meer dan genoeg. Een nieuw gezicht en geluid zijn ook heel goed voor Vers Beton.

Merci.

Peter van Heemst

Dit was de laatste politieke column van Peter van Heemst. Wil je zijn bijdrages nog eens teruglezen? Hier vind je alle columns op een rij!

peter-van-heemst

Peter van Heemst

Peter van Heemst was Staten-, Tweede Kamer-, gemeenteraadslid en in 2006 lijsttrekker van de PvdA in Rotterdam. Tegenwoordig is hij onder meer politiek analist van Vers Beton.

Profiel-pagina
Jeroen van de Ruit kopie

Jeroen Van de Ruit

Profiel-pagina
Nog geen reacties