voor de harddenkende Rotterdammer

Deze serie trap ik af met Marwan Magroun, foto- en videograaf. Onder meer omdat ik het proces bij hem van dichtbij heb kunnen volgen. Afgelopen jaar heeft hij de Kracht van Rotterdam gewonnen en sindsdien is hij bezig met veel verschillende projecten, zoals ’48 Hours in Tokyo’. Hiervoor reisde hij in het voorjaar van 2018 af naar Tokyo om zich daar 48 uur onder te dompelen in de dynamiek van deze metropool. Voor zijn huidige project ‘The Life of Fathers’, volgt en fotografeert hij vaders met een migratie-achtergrond, de zogenaamde ‘zwarte’ vaders.

Marwan Magroun – Daphne van Drenth-web-2
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Je bent nog niet lang zelfstandig cultureel ondernemer. Wat was jouw aanloop naar deze stap?

“Ik ben in 2012 afgestudeerd in de richting Personeel & Arbeid (HRM), op de Hogeschool Rotterdam. Een baan binnen dat domein bleek toen lastig te vinden omdat de crisis volop heerste. Via een vriend kwam ik bij de Belastingdienst als administratief medewerker. Ik kreeg al snel het gevoel daar niet thuis te horen. De manier waarop het werk en bijbehorende processen ingericht waren zorgden ervoor dat ik binnen korte tijd heel gedemotiveerd raakte.

Mijn teamleider stelde mij toen voor om door te groeien tot coördinator. In die functie hoefde ik mij niet meer dagelijks met het inhoudelijke proces bezig te houden, maar meer met het aansturen van mijn team. Deze rol heb ik drie jaar lang vervuld met de nodige ups en downs.

Ik voelde niet het draagvlak om mij verder te ontwikkelen, bijvoorbeeld naar teamleider. Er was geen traject dat je hiervoor klaarstoomde, geen andere ondersteuning. Als er een vacature vrijkwam werd die meestal ingevuld door externen. Toen de coördinatoren steeds meer hun ongenoegen hierover uitten, werd de organisatiestructuur zo veranderd, dat de coördinator kwam te vervallen.

Hierdoor was ik weer terug bij af, administratief medewerker. Er was een vreemd gesegregeerd werkklimaat waarbij alle teamleiders wit waren en het operationele deel van de organisatie een gemêleerd gezelschap. Dit was voor mij het punt om voor mezelf te bepalen hoe ik mijn toekomst in wilde richten.

Ik had al sinds jonge leeftijd affiniteit met de creatieve sector. Ik volgde culturele ontwikkelingen op de voet. Destijds was ik veel bezig met het maken van beats en elektronische muziek. Mijn stiefvader had mij een analoge camera cadeau gegeven, waarmee ik op pad ging om foto’s te maken. Het begon als hobby, maar werd de basis van de ontwikkeling die ik afgelopen jaren heb gemaakt.”

Hoe is het je gelukt van die hobby – fotografie – je werk van te maken?

“Ik ben in het centrum van Rotterdam geboren en heb me altijd verbonden gevoeld met onze stad, de hoogbouw en haar dynamiek. Dit probeerde ik vast te leggen. In mijn directe omgeving waren er bijna geen fotografen. Dat maakte mij uniek binnen mijn eigen kringen.

Via Instagram kwam ik terecht in een online community van eensgezinden die bezig waren met fotografie. Deze mensen zochten elkaar ook vaak offline op. Zo heb ik steeds meer mensen leren kennen in de urban photography scene. Door hen ging ik de stad opnieuw leren kennen en herontdekken. Via Instagram begon ik ook mijn creaties te delen. ‘Als mensen het leuk vinden dan vinden ze het leuk én zo niet, tsjaa dan niet!’, dacht ik.

Via Instagram ontving ik positieve feedback op mijn werk. Dat heeft mijn liefde en interesse voor fotografie echt aangewakkerd en ik zag mogelijkheden om dit verder te ontplooien. Zo begon ik met het fotograferen van events, vrienden en artiesten.

Via het netwerk van online fotografen heb ik enorm veel geleerd. Door Khalid Amakran (collega-fotograaf) werd ik gevraagd om deel te nemen aan de ‘Kracht van Rotterdam’. Hiermee deed ik mijn intrede in een voornamelijk witte omgeving, met mensen die op het gebied van fotografie geschoold zijn. Wat dat betreft heb ik een hele andere achtergrond. Khalid heeft mij echt over moeten halen omdat ik in eerste instantie niet de kracht hiervan inzag.

Mensen met een migratieachtergrond en hun uitingen zijn steeds dominanter vertegenwoordigd in onze stad. Zij willen zich laten gelden, daar hoor ik ook bij. Wat dat betreft is Rotterdam echt aan het veranderen. Ik merkte ook dat er meer ruimte ontstond om mijn creaties in deze context met een groter publiek te delen. Op dat moment realiseerde ik mij dat ik een niche had gevonden waar ik steeds meer van mezelf en mijn (belevings)wereld bloot kon leggen.

Door het winnen van de Kracht van Rotterdam ontstond er meer aandacht rondom mijn persona. De rode draad in mijn werk is dat ik probeer een verbinding te maken in een stad die, onder druk van het politieke discours, steeds meer verdeeld lijkt te raken. Het feit dat er genoeg voedingsbodem aanwezig is om die verbindingen mogelijk te maken, breng ik tot uiting in mijn werk.”

Marwan Magroun – Daphne van Drenth-web-4
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Wat deed je uiteindelijk besluiten om zelfstandig te gaan?

“In het begin werd ik lang niet altijd betaald werd voor mijn werk. Naarmate de tijd vorderde en ik mijn kwaliteiten heb kunnen tonen, werden mijn opdrachtgevers ook bereid om mij te betalen. Een onkostenvergoeding, maar ik werkte toen ook nog fulltime bij de Belastingdienst. Al mijn vrije tijd benutte ik om te fotograferen. Ik was bewust bezig om mijn carrière switch vorm te geven.

Toen ik voor langere periode mijn kosten kon dekken, werd het echt interessant. Maar het nemen van de stap naar zelfstandige is altijd gewaagd. Toen ik de stap nam wist ik dat ik minder zou gaan verdienen dan bij de Belastingdienst.

Ik fotografeer niet alleen voor het geld maar ook om de ruimte die dat mij biedt om mijn verhaal te kunnen vertellen. Door de stap te zetten naar zelfstandig ondernemer ervaar ik veel meer vreugde in mijn leven en werk, dit is dichter bij elkaar gekomen. Dat is mijn rijkdom. Ik hoef niet per sé een luxe leven te leiden!”

Is Rotterdam een goede plek om te starten als creatieve maker?

“Iedereen weet dat de grotere culturele instellingen in Amsterdam zitten. Ik heb nooit gewerkt vanuit de gedachte om deze instellingen aan te spreken. De bestaande culturele instellingen laten maar één deel van Rotterdam of van Nederland zien. Ik laat met mijn werk zien dat er ook een ander beeld bestaat. Als dit op een gegeven moment opgepikt wordt door de grotere culturele instellingen zal ik dat zeker niet schuwen.

De verhalen die aan mijn beelden verbonden zijn, zijn lang niet altijd bekend bij het grote publiek. Hoe alledaags het ook voor mij is. Daarnaast raak ik grotere thema’s zoals grootstedelijkheid en empowerment. Maar het is voor mij belangrijk dat ik met het vastleggen van deze beelden dichtbij mezelf blijf. Mijn werk moet altijd het resultaat zijn van een organisch proces waar ik volledig achter kan staan.

Het is een van de redenen waarom ik zelfstandig werk. Op deze manier kan ik afbakenen wat ik wil. Natuurlijk ga ik ook partnerschappen aan. Maar wel met anderen die ook op zoek zijn naar de verhalen die de massa niet kent, met een echt gevoel voor de samenleving.”

Wat heb je nodig om als creatieve maker te kunnen slagen?

“Lef! Omdat je soms in situaties zal belanden, waar je echt getoetst wordt. Bijvoorbeeld wanneer je van minder geld rond moet komen. Er zijn ook mensen die zelfstandig werken en bakken vol geld verdienen, maar om dat te bereiken zal je eerst de moed nodig hebben om door te zetten. Voor mijn overstap richting zelfstandig ondernemer was ik 24/7 aan het werk. Ik wist op dat moment dat ik hard aan de weg zou moeten timmeren.

Daarnaast moet je vertrouwen hebben in je eigen kunnen. Vertrouwen dat de verhalen die jij vertelt ertoe doen. En: vraag jezelf af wat succes voor jou is. En hoe je dit kunt vertalen in praktische zaken. Voor de een is succes bijvoorbeeld het vullen van een zaal met 100 man. Hoe ga je daarvoor zorgen? Anderen wensen gelukkig te zijn, maar ook dat kun je vertalen naar iets concreets.”

Wat staat jou nog in de weg in de Rotterdamse creatieve sector?

“Een gebrek aan diverse programmering is voor mij het grootste probleem. Dit maakt mij en mensen om mij heen onzichtbaar. Ook daar begint gelukkig langzaamaan verandering in te komen. Verschillende sleutelposities binnen de lokale creatieve sector worden vervuld door personen van kleur. En dat geeft de ruimte om een meer diverse programmering tot stand te brengen.

Het culturele klimaat in Rotterdam, stemt mij desalniettemin positief, als je kijkt naar alles wat er recent veranderd is. Ik blijf de komende periode keihard werken om hier mijn steentje aan bij te dragen. Ik ontmoet dankzij mijn werk mensen van alle kleuren, rangen en standen. Als dat geen verbinding is?!”

Rashif-El-Kaoui-Daphne-van-Drenth-WEB-3

Lees meer

Diversiteit in de cultuursector: hoe moet het wél?

Theater Zuidplein en MAMA zetten zich actief in voor meer diversiteit en inclusiviteit…

IMG_2051-1.JPG

Giovanni Burke

Giovanni Burke is 32 jaar oud. Hij studeerde Sociologie op de Erasmus Universiteit Sociologie en deed daarna een master Grootstedelijke Vraagstukken en Beleid. Door het afstuderen in crisistijd heeft hij een zijstap moeten maken naar de financiële sector. De aansluiting met de sociologie houdt hij levend, want hij droomt er nog steeds van om van zijn studierichting én affiniteit met het sociaal domein, zijn werk te maken.

Profiel-pagina
Daphne van Drenth profiel

Daphne van Drenth

Daphne van Drenth (1991) studeert grafische ontwerpen aan de Willem de Kooning. Ze fotografeert en ontwerpt vanuit fascinatie voor storytelling, architectuur en het gedrag van de mens vanuit haar eigen perspectief.

Profiel-pagina
Lees één reactie