voor de harddenkende Rotterdammer

“Nog één liedje! En dan ophouden met zeiken!” Het Schuttersveld, hartje Crooswijk, is dit weekend getransformeerd in een camping. De dampende meute in de grote tent gaat los bij de toegift van de Wannebiezz. “Drie vingers in de luuuucht!” schreeuwt übergladjanus Rocco, voorman van de Vlaardingse formatie door de feesttent. De kitschklassieker ‘goeiemorge zonneschijn’ wordt ingezet. Iedereen zingt, schreeuwt en deint mee.

FLB-20180831-O8A6280
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Het publiek in de feesttent is een mengsel van onvervalste Oud-Crooswijkers, losgeslagen bakfietsmoeders of -vaders en doorgewinterd festivalpubliek. De sfeer zit er goed in. Een substantieel deel van de bezoekers is compleet lam, met dank aan de speciale bierlatten (1 meter, 11 bier voor 10 muntjes a 2 euro). Een laveloze hipster voert een paaldans-act op, waarbij hij een symbiose tussen scrotum en tentpaal nastreeft. Er wordt gehost, met bier gegooid (Tara!), gejoeld en gestoeid.

Twee kledingtrends strijden om de hegemonie. De categorie glitter-trash-met panterprints en de categorie slonzig-sportief met joggingbroek en badslippers. Het kost moeite om te achterhalen of de dragers er zo altijd bijlopen, of dat ze dwepen met slechte smaak. Extreem gesteld: zijn het Jesse Klaver of Geert Wilders-stemmers? Op Camping Crooswijk maakt het eigenlijk niet uit.

Twee vriendinnen komen opgetogen naar buiten. Jong, hip, perfect ironisch gekleed. Hun favoriete nummer? Simone hoeft er niet lang over na te denken: “Leef!” “Ja, maar dat is Amsterdams”, sputtert haar vriendin nog tegen. Als ze horen dat Andre Hazes jr. in een trailerpark in de Spaanse Polder woont is dat een hele opluchting. 

In goed overleg wordt alsnog besloten dat de medley van Gerard Cox favoriet is, want: onvervalst Rotterdams. De Wannebiezz blijken bij een breed publiek een gevoelige snaar te kunnen raken. Simone: “Als je hier house gaat draaien zou je de plank volledig misslaan. Je ziet hier mensen met kinderen, ouderen, yuppen.”  “Hondjes”, vult haar vriendin aan. Toch zie je zeker niet heel Crooswijk terug. “Nou ik heb best wel veel Surinaamse mensen gezien”, zegt Simone. “Het is misschien niet heel divers, maar er worden hier veel meer bruggen geslagen dan op heel veel andere festivals in Rotterdam.”

FLB-20180831-O8A6338
Beeld door: beeld: Florian Braakman

En warempel: in een hoek van het terrein zit een groepje bezoekers dat enigszins afwijkt. Ze dragen geen tijgerprint of ironisch joggingpak. Ze luisteren naar Afrikaanse muziek, uit een grote speaker op wieltjes. Het is het groepje van Joyce – ze hebben allemaal een Surinaamse of Afrikaanse achtergrond. Joyce geeft workshops salsa, merengue en Afrikaanse dans in ‘De nieuwe Branding’, het ‘Huis van de Wijk’ van Crooswijk. Met muziek en demonstraties maakt ze op de camping reclame voor haar activiteiten in het buurthuis, vertelt ze.

Een van de vrienden van Joyce: “Wij zitten altijd in dit park, daar onder die boom. Als het warm is, dan geeft Joyce de les hier in het park. En wij? Wij drinken. Wij drinken alles. Meer dan ze in een café verkopen.” Is het niet raar dat er ineens een hek om dit park staat en dat je nu moet betalen om binnen te komen? “Nee hoor”, vertelt Joyce, van de organisatie mochten ze gewoon doorlopen.

Een oude man naast Joyce wordt plotseling boos op Ferrie: “Wie ben jij? Jij stelt de verkeerde vragen!” Ferrie legt uit wie hij is. Oude man: “Ik denk dat jij een klootzak bent.” Vriend van Joyce: “Dat zeg je niet! Hoe oud ben jij nou? Tachtig? Voor jou is deze jongen een kind. Die noem je geen klootzak. Dat is onbeschoft.” Oude man: “Hij is een klootzak. Hij stelt de verkeerde vragen.” Joyce, onverstoorbaar, tegen Ferrie: “Trek je niet aan.”

Ze wil volgend jaar onderdeel van het programma worden, met een mooi podium en muziek. Als Ferrie zegt: “Ik vind het publiek hier wel erg wit”, antwoordt Joyce: “Dat maakt niet uit. We zijn allemaal mensen.”

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

laura_liza_illu_2

Lees meer

De gemengde wijk: het medicijn om uit je bubbel te komen?

Een gebiedsontwikkelaar, woningcorporatie en een bewoner over de gemengde buurt.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein.
Gerrit, Ferries Teck-Russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties