voor de harddenkende Rotterdammer

“Ik zeg het maar gelijk”, begint voorzittend rechter Jacco Janssen. “Het vonnis is bijna gelijk aan de eis van de officier van justitie. Achttien jaar celstraf krijgt u.”

Een zucht van verlichting gaat door de afgeladen rechtszaal, een aantal aanwezigen klapt aarzelend. Als de rechter wil uitleggen hoe deze uitspraak verder verloopt, onderbreekt Albert B. hem.

“Ik heb constant doorgegeven dat ik van begin af aan ben tegengewerkt. Al mijn gegevens zijn vernietigd.”

Gedurende het vonnis onderbreekt hij de rechter vaker, die daar steeds gedecideerder korte metten mee maakt, tot hij met een ‘ssst’-geluid Albert B. simpelweg tot zwijgen maant. “Uit alles blijkt dat u het niet eens bent met wat wij hier concluderen. Ik moet nu het voorlezen van dit vonnis afmaken, dat is mijn plicht. Daarna kunt u met uw advocaat bespreken wat u gaat doen.”

Een andere dader zou wel héél toevallig zijn

Uit die uitspraak, naar later blijkt een centimeters dik pakket papier, blijkt dat de rechtbank overtuigend bewezen acht dat Albert B. de man is die Francis Garcia-Hofland en Berendina Stijger “op afgrijselijke wijze” vermoord heeft. Zowel het geweld als het misbruik rekent de rechtbank Albert B. aan. Want, zo zegt de rechter, “het zou wel héél toevallig zijn als u wel degene was geweest die seks had gehad met deze twee vrouwen, en dat er daarna in beide gevallen een dader voorbij komt die ze met zoveel geweld doodt en daarbij geen sporen achterlaat.” En daarbij, merkt de rechtbank op, wijst de positie waarin de slachtoffers gevonden zijn erop dat seks en geweld vrijwel gelijktijdig plaatsvonden. “U bent als een razende tekeer gegaan, gezien de vele snij- en steekwonden. Het ene slachtoffer was een zwerfster. Het andere een verslaafd meisje, dat tippelde. Het waren kwetsbare vrouwen, makkelijke prooien.”

DNA maakt conclusie ijzersterk

Ook de lappen, de pornoplaatjes in zijn huis, het getekende schaamhaar, de afgeplakte tepels en de obsessie met doeken komen voorbij. Net als de manier waarop Stijger en Garcia-Hofland gevonden zijn: met gedeeltelijk ontbloot onderlichaam, kapotgesneden onderbroek, het bovenlichaam bedekt. Albert B.’s opmerkingen over het mes tijdens het verhoor zijn in retrospectief huiveringwekkend: “Toen dit bij mevrouw Stijger gebruikte mes voorbij kwam, verklaarde u meteen: dit is een fileermes, eenzijdig geslepen. Dit is een mes waarmee je ingewanden uit koeien kunt halen en ze kunt fileren. Ik weet dat, want ik heb zelf dieren geslacht. Ik had verschillende messen, waaronder zo’n mes. U wees daarbij op de foto die werd getoond. Met de eigenschappen van dat mes zat u er niet heel ver naast.”

Bij elkaar opgeteld vindt de rechtbank dit sterke aanwijzingen dat het in beide moorden om één en dezelfde dader gaat. “Een ijzersterke conclusie wordt het door het DNA. Het sperma en celmateriaal dat in en op de beide vrouwen werd aangetroffen is van u. Niet van een willekeurige andere man, van u. Daardoor is er maar één conclusie mogelijk: u bent verantwoordelijk voor de dood van deze twee vrouwen.”

Het had ook levenslang kunnen zijn

Over de mogelijkheid dat Albert B. niet alleen Stijger en Garcia-Hofland om het leven bracht, maar ook Mientje van Balkom en Jeanette Sip zegt de rechtbank dat niet bewezen kan worden dat Albert B. alle vier de moorden gepleegd heeft. Al kan de rechtbank ook niet met zekerheid vaststellen dat hij dat níet heeft gedaan. Er is simpelweg niet genoeg bewijs.

Was Albert B. naar de huidige maatstaven veroordeeld, dan had hij best levenslang de cel in kunnen draaien, meldt de rechter. Ware het niet dat het strafklimaat toen milder was en de maximale straf, ook voor meerdere moorden, twintig jaar cel was.

Grote paniek en doodsangst

Wat de rechtbank Albert B. zwaar aanrekent, is dat deze twee kwetsbare vrouwen in de laatste momenten van hun leven “in grote paniek en doodsangst hebben verkeerd. Angst, die werkelijkheid is geworden. De dood van de slachtoffers en de gruwelijke wijze waarop dat heeft plaatsgevonden, heeft ook onherstelbaar leed veroorzaakt bij families en naasten.”

Dat blijkt. In tranen vallen de nabestaanden elkaar in de armen. Ze feliciteren elkaar, maar van vreugde is geen sprake. Verdriet, dat is er wel, om de levens die verloren gingen. En een beetje genoegdoening dat deze man in ieder geval niet binnen afzienbare tijd op vrije voeten is.

De ripper van Rotterdam
Margot Smolenaars

Margot Smolenaars

Chef onderzoeksredactie

Margot Smolenaars (1976) voelt zich al veertien jaar Rotterdammer, maar dan wel eentje met een zachte g. Studeerde journalistiek in Tilburg, begon als archetypische krantenjournalist (d’r héén!), evolueerde tot chef redactie in de bladen en is nu onderzoeksjournalist bij Vers Beton.
margot@versbeton.nl

Profiel-pagina
foto_jowan

Jowan de Haan

Illustrator

Jowan woont in Rotterdam, studeerde in 2013 af aan de WDKA als grafisch ontwerper en werkt sindsdien als illustrerende ontwerper en ontwerpende illustrator. De invloed van zijn liefde voor zeefdruk is groot. Naast keihard werken doet hij niets liever dan, vanuit zijn zeefdrukatelier, vrij werk de wereld in slingeren.

Profiel-pagina
Nog geen reacties