voor de harddenkende Rotterdammer

Eén vraag ligt op ieders lippen: Wanneer komt Willeke? Okay, de KeerWeer-dansers doen het aardig in hun strakke zwembroekjes (blauw met badeendjes-dessin), en Rotterdamse volkszanger Edwin zet z’n beste beentje voor, maar het hoogtepunt van de KeerWeer Parade is Willeke Alberti. Althans: deze zondag. Want vrijdag was Edsilia Rombley de topact en zaterdag stond niemand minder dan Gerard Joling op het podium.

Na de badeendjes is het eerst nog de beurt aan zangeres Marjorie. Haar Disco inferno klinkt wat onvast – ze is verkouden, verontschuldigt ze zich. De hooggepruikte drag queen Esther Hofman praat het programma met haar valse commentaar aan elkaar: “Geniet maar van het applaus, Marjorie, volgend jaar sta je er waarschijnlijk niet meer”.

Hollandse muziek, travestieten, glitter en bier: de KeerWeer Parade is camp van de bovenste plank. De driedaagse show-marathon, onderdeel van de Rotterdam Pride, beleeft dit jaar z’n achtste editie. Gratis toegankelijk. Een paar honderd bezoekers staan samengeperst in het meest onooglijke straatje van de Rotterdamse binnenstad: de Keerweer. Een zijstraatje van de Westblaak. De organisatie is in handen van het café met dezelfde naam.

FLB-20180930-O8A70971
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Deze kroeg staat sinds homo-heugenis bekend als dé plek waar je tot diep in de nacht kunt doorzakken. Café de KeerWeer is een gay melting pot waar mannen en vrouwen (vooral mannen) zich te buiten gaan aan drank en aan elkaar. Hier verdwijnen de grenzen tussen totaal verschillende soorten mensen – net als de grenzen van de goede smaak.

Één keer per jaar treedt de KeerWeer naar buiten en begint het feest al om drie uur ’s middags. Dat is de KeerWeer Parade. Voor de deur van het café is op straat een langgerekt podium opgebouwd. Het publiek is even divers als binnen om drie uur ’s nachts.

Ferrie herkent direct gezichten uit verschillende Rotterdamse geledingen. Opvallend: bekende figuren uit het Van Maanenbad zijn goed vertegenwoordigd, zoals zwemmaatje C. en de illustere Havenwerker met de Lange Rode Baard. “Ik ga meestal naar technofeestjes,” vertelt de Lange Baard, “maar gay-technofeestjes zijn er niet. Ik was wel nieuwsgierig naar hoe het hier was. En die dansers zijn wel okay. Maar als die Hollandse meuk weer begint dan ben ik weg. Je laat mij buiten dat artikel hè?”

“Waar zijn de vrouwen? Ik mis de uitdagende vrouwen hier, ook op het podium. Ik mis de Griekse godinnen.” Bij de bar staat Maaike, een 33-jarige vrouw met een jongensachtige uitstraling: “Ik ben net als de homo’s, ik wil vanavond lol hebben, dus kom maar op!” Samen met haar vriendin Carola (“Ik ben hetero ja, maar daar hoef je niet zo beledigend bij te kijken”) is Maaike vrijdag helemaal losgegaan. “We hebben ons klemgezopen aan de Cuarenta y tres. Bij de vrouwen die we zagen voelden we vooral gereserveerdheid. Ze vormen van die kliekjes. Maar de homo’s zijn zo open als maar zijn kan.”

Maaike heeft de afgelopen jaren veel gereisd, in het buitenland gewoond. “Nu ben ik precies op het juiste moment weer even terug in Rotterdam. Lekker plat ouwehoeren en grappen maken – daar hou ik van. Ik mis de Gay Palace heel erg. Daar hoorde ik bij het meubilair.” Volgens Maaike is het uitgaan erg veranderd, onder meer door de dating-apps: “Mensen zijn veel preutser geworden. Vooral de vrouwen. Ik had een Cubaanse vriendin, daar is het veel vrijer. Waarom zijn hier trouwens alleen maar mannelijke dansers? Waarom geen vrouwen?” Ferrie: “Maar straks komt Willeke toch?” Maaike: “Dat is een oude, oude vrouw.”

FLB-20180930-O8A7060
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Een bezoekster in panterprint komt om een vuurtje vragen, maar Maaike kan haar aansteker niet vinden. Wel een banaan. De panterprintvrouw houdt haar sigaret geconcentreerd tegen Maaikes banaan aan. “Deze banaan werkt niet goed. Waardeloos ding,” zegt Maaike. “Toch bedankt schat,” zegt de panterprint.

Op het podium voert presentatrice Esther intussen de spanning op. “Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Geen glazen op het podium. En zeker geen ouwe leernicht!” Met haar hoge hakken duwt ze een in leer geklede man opzij. “Alles moet hier leeg zijn, want straks komen Mevrouw Alberti en Meneer de Mol. Ik mag trouwens Johnny zeggen.”

Verderop staan Jacco en Marcel. Het leukst van deze Pride vonden ze het ‘alternatieve’ feestje in MONO. Jacco: “Een toonbeeld van diversiteit. We hebben alle talen gehoord, alle leeftijden gezien, mensen van allerlei afkomst. Creatievelingen uit de hele wereld.” Marcel: “Het was in MONO ook niet van die ‘hakken en zagen’-muziek. Dat is het soort muziek dat extreem hard uit de speakers beukt, en je in de stemming moet brengen om half ontkleed de danszaal in te stappen, zwaar op de crystal meth, je lijf helemaal ingesmeerd met glijmiddel, erop ingesteld om zo snel mogelijk een pik in je hol te schuiven. En vóóral niet met anderen te hoeven praten. Dat soort muziek. Intelligente, creatieve, jonge mensen hebben daar geen zin meer in.”

FLB-20180930-O8A7066
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Jacco: “De muziek hier geeft saamhorigheid en gezelligheid. En mensen práten met elkaar”. Marcel: “Willeke en Johnny kunnen zich nog herinneren dat Amsterdam nog zo gezellig was als hier nu. Kijk ’s om je heen… Wat heb je nou eigenlijk nodig? Een afzichtelijk straatje met aan de ene kant een seksshop en aan de andere kant een casino. Je zet een tent op, een podium met een paar artiesten… Meer heb je niet nodig. Ik sprak veel mensen uit Mokum en die zeiden: het is hier zo leuk, iedereen is zo aardig, iedereen praat met elkaar…”

Dan breekt het moment suprème aan. Willeke Alberti, de moeder aller homo’s, betreedt het podium. Alle telefoons gaan de lucht in. “Ik ben er nog,” zingt Willeke. “Ze is wel oud geworden zeg,” klinkt links en rechts. “Moet je eens naar die rimpels kijken.” Zwemmaatje C. en zijn partner staren met open mond naar het podium. Ferrie: “Jullie kijken alsof je Willeke net uit de dood hebt zien verrijzen.” Zwemmaatje C.: “Het scheelt niet veel. Wat heeft zij een ouwe kop gekregen. Maar ze staat er toch maar!”

Willeke zingt toepasselijk een medley met ‘nummers van overleden dierbare collega’s’. Bij “Het was aan de Costa del Sol – TINGELINGELING” transformeert De Keerweer in een hysterisch golvende massa. Tenslotte maakt Willekes zoon Johnny acte de présence. “Die heeft wel een dikke buik gekregen zeg”, klinkt het. Eendrachtig joelen alle aanwezigen ‘De glimlach van een kind’. In een hoek deint zelfs de technoliefhebber met de lange baard gelukzalig mee. De bubbel van de KeerWeer staat open voor iedereen.

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Advertentie

Wildlife-film-festival-rotterdam-2018-Adv-Versbeton