voor de harddenkende Rotterdammer

Wie het Oude Noorden kent, weet dat het een zeer diverse buurt is. Zelf ben ik een straat verder opgegroeid en heb ik in een ver verleden in de Free Record Shop op de Noordmolenstraat gewerkt. Tot mijn verdriet heb ik de ooit florerende winkelstraat zien verschralen tot het huidige, eenzijdige aanbod van Chinese afwasteiltjes en vijftien zaken voor Marokkaanse feestkleding.

Tegelijkertijd is de wijk sterk aan het veryuppen, getuige de huizenprijzen, de nieuwe – en volle – restaurants en cafés. Mijn nieuwsgierigheid is dan ook groot of het de organisatie van Opschoonactie Zwart Janstraat is gelukt om vandaag een afspiegeling van de wijk op te trommelen.

FLB_20181013_O8A7462
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Het korte antwoord is: nee. Van de om en nabij vijftien opruimers, veelal bewoners, een enkel wijkraadslid, is iedereen hartstikke wit. Hoe komt dat, vraag ik Helene van Zutphen, directeur van NederlandSchoon. Mijn vraag lijkt haar te verbazen. “Goede vraag! Zie ik dat vaker?” Er volgt een lange, ontwapenende stilte waarin ze nadenkt. “Als je het structureel doet is het meer een afspiegeling van de wijk. Op zo’n landelijke actie als vandaag komen vooral de groene types af.”

Onder hen is Mark, samen met zijn zoontje. “De rotzooi is een hardnekkig probleem. Volgens mij is het een mentaliteits-, maar zeker ook een cultuurkwestie.” Hij heeft wel een verklaring waarom het relatief rustig is. “De actie is aangekondigd in de Havenloods, maar die is deze week helaas niet bezorgd.”

“Ik zag dit voorbij komen. Het is toch het nieuwe hippe stukje Rotterdam.”

De opvallend jonge vriendinnen Juliette en Amee hadden de aankondiging gelezen op de Facebookpagina van de wijkraad. Ze komen net na de speech van Helene ‘aankakken’, zoals ze het zelf verwoorden. “Maar dat moet je niet opschrijven hoor!” Amee blijkt eerder zelf al schoonmaakacties op touw te hebben gezet. “Trash Dates! Er ligt nu eenmaal opvallend veel troep, dus het is een logische combi om in duo’s lekker buiten te zijn en ondertussen de boel op te ruimen.”

FLB_20181013_O8A7466
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Een stukje verder loopt Sven, die fanatiek de hoekjes uitkamt en zelfs onder de auto’s vuil wegvist. Tot mijn stomme verbazing komt hij uit Pijnacker. “Ik kom graag in deze buurt en zag dit voorbij komen. Het is toch het nieuwe hippe stukje Rotterdam.” Juliette vraagt hem verwonderd of het in Pijnacker beter gesteld is met het zwerfafval. “Op zich wel, maar op de ringweg gooien ze helaas veel troep uit de auto”, aldus Sven terwijl hij met de grootste precisie een lollystokje van het trottoir afpeutert.

Intussen vraagt een kleine cameraploeg of ze de dames mogen filmen. “Nou er is wel een disbalans tussen het aantal journalisten en mensen die meehelpen”, foetert Amee. De heren blijken van de organisatie, in aantal wellicht nog de grootste aanwezigheid.

Het hele gebeuren wordt nauwlettend in de  gaten gehouden door een groep mannen die voor garage De Sprint staan. Of ze blij zijn met de actie? “Ja! Het is hier normaal smerig. Maar jullie zijn te laat, vandaag is hier al schoongemaakt.” Het blijkt dat een buurvrouw elke zaterdag en zondag om half acht de boel aan kant maakt. “Terwijl haar twee katten achter haar aanlopen, echt een prachtig gezicht”, vertelt een stralende Dio, terwijl hij binnen laat zien dat dit niet alleen de oudste garage van Rotterdam is, maar ook de plek waar de wereldwijd gebruikte bandenmachine is uitgevonden.

Het is een geruststellende gedachte dat het Oude Noorden niet afhankelijk is van goedbedoelde landelijke acties. De mevrouw met twee katten stuurt weliswaar geen persberichten, maar ze maakt vandaag wel de meeste indruk.

Over deze rubriek
Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Heb je tips voor deze rubriek of wil je Tara en Ferrie graag uitnodigen? Mail ons!

 

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties