voor de harddenkende Rotterdammer
Zombiewalk3
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Het is kil, vochtig en er staat een gure wind: ideale weersomstandigheden voor een halloween-feestje. De natte straatstenen glimmen in de bleke straatverlichting, in de verte klinkt een ijselijke gil. Het stadscentrum is deze zaterdagavond het decor van vierde Rotterdam Zombie Walk, ‘georganiseerd vanuit de Rotterdamse punk/metal/altrock scene.’ De website van Rotterdam Festivals belooft ‘een leger aan zombies die de stad op stelten zet’ en ‘scream queens die door de horde zombies worden opgejaagd’.

Kan zo’n gruwelijk en bloederig festijn Rotterdammers samenbrengen? Een enigszins maatschappelijke doelstelling mogen we wel verwachten, want de sponsors zijn Rotterdam Festivals én de Stichting Bevordering van Volkskracht. Is horror bevorderlijk voor de Rotterdamse ‘volkskracht’? Wordt ‘halfdood door de stad slenteren’ behalve griezelig ook heel gezellig?

En verdomd. De sfeer op het verzamelpunt is ronduit gemoedelijk. Op het Grotekerkplein staan een paar honderd mensen: de helft bestaat uit deelnemers in uiteenlopende staat van ‘zombificatie’ (afhankelijk van kostuums, schmink en attributen). Overig publiek omvat zombie-aanhang, zombie-nieuwsgierigen en verder erg veel journalisten.

Een enkele deelnemer probeert de spanning te verhogen door een enge kreet te slaken, maar er wordt vooral gegiecheld, gefotografeerd en gebabbeld. De Rotterdamse zombies blijken supersociaal. Ze geven elkaar complimenten, keuvelen met de journalisten en poseren braaf voor de camera.

Zombiewalk1

Het wachten is op de start van de walk. Ook Maaike en Lisa (“we kennen elkaar van het werk in Schiedam”) wachten geduldig. Ze zijn niet verkleed: “Nee joh. We waren te laat. We wouden net nog kleurlenzen kopen ofzo, maar toen was het al acht uur. We komen vooral voor de afterparty in Bar3”. Horen zij bij een bepaalde subcultuur? “Ja… nee… ja… alternatief ofzo?”

Maaike vindt diversiteit wel belangrijk: “Vrijdag was ik bij een workshopfestival op de Nieuwe Binnenweg. Daar had je ook heel veel verschillende soorten mensen, daar hou ik wel van. Het is iets wat de buurt bij elkaar kan brengen. Waar je het dan met elkaar over hebt…? Nou, met die workshops was het makkelijk, dan kon je gewoon zeggen ‘wat leuk, die corsage die jij hebt gemaakt.'”

Er is veel onvervalst plat-Rotterdams hoorbaar onder de aanwezigen, maar opvallend veel zombies komen uit exotische contreien. Een groepje huiveringwekkend geschminkte twintigers komt oorspronkelijk uit Griekenland: “We like meat. We like blood. That’s why we are here. We live in Rotterdam. In Greece we don’t celebrate halloween like you do over here. So this is a chance for us.”

Zombiewalk4

Verderop staan zes heksen, tovenaars en duivels uit Letland, in een grote walm alcohollucht. “We zagen dit op Facebook. Dit hebben we niet in Letland. We wonen in Krimpen aan de IJssel en Vlaardingen. In het weekend gaan we uit in Rotterdam.”  “Vlaardingen!!!” schreeuwt de oudste tovenaar, terwijl hij zijn fles wodka als elixer in de lucht heft.

Een stukje verderop zijn twee gezinnen enthousiast in de weer met fotograferen en poseren. De ouders en kinderen spreken onderling Arabisch. Ze zijn niet verkleed, maar gaan uitgebreid met de zombies op de foto. Vader Anas: “Ik spreek niet zo goed Nederlands. Wij komen uit Syrië. We wonen in Crooswijk. We vinden dit heel leuk.” Moeder A’hret: “Alles. We vinden alles leuk. We hebben dit niet in Syrië. We maken van alles foto’s en video’s.”

De grote vraag van deze rubriek Ons Kent Ons: brengen de zombies verschillende geledingen van de Rotterdamse samenleving samen? Het antwoord: een volmondig JA. Griezelen doorbreekt blijkbaar de barrières tussen de bubbels. Bovendien zie je door een dikke laag schmink de verschillen tussen mensen nauwelijks. Trouwens: iedereen gaat sowieso dood, dus zombies overstijgen etnisch en sociaal onderscheid. Op dit halloween-feestje is iedereen welkom.

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder
Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties