voor de harddenkende Rotterdammer
vers_beton_said
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Van een Chinese mevrouw aan wie ik Nederlandse taalles geef, krijg ik te horen dat ik op een Turk lijk. Ik vraag haar of ze veel Turken kent.
Ze zegt: ‘Nee, alleen mijn buurvrouw.’
‘Hoe weet u dan hoe Turken eruitzien?’ vraag ik haar.
‘Ik zie ze op straat,’ zegt ze.
‘Maar hoe weet u dat het Turken zijn?’  
‘Ze hebben vlaggen. En ze roepen héél hard: “Turkije, Turkije!”’

Het is het einde van een tijdperk. Hoe lang hebben mijn Nederlandse medebewoners met een Marokkaanse achtergrond wel geen herrie geschopt? Ze domineerden de media, de sociale wetenschappen, de literatuur. Dan komt die verdomde stokebrand, die leugenachtige pasja van de Bosporus, en meteen denkt zijn voetvolk dat zíj de baas zijn.      

Een ander iemand aan wie ik Nederlandse taalles geef, is een vrolijke Cambodjaan die al 40 jaar in Nederland woont. In al die jaren dat hij hier woont en werkt, leert hij vloeiend Chinees spreken. Dat is natuurlijk heel erg bijzonder. Een vreemde taal leren is altijd heel erg bijzonder. Wie geen vreemde talen kent, weet eigenlijk niets van zijn eigen taal. Maar het gekke is niet zozeer dat meneer vloeiend Chinees leert spreken, het gekke is dat hij nog steeds geen woord Nederlands spreekt.

Hoe kan het dat je zo lang in Nederland woont, vloeiend Chinees leert praten maar geen woord Nederlands? Is het Nederlands dan geen taal die te leren is? Ik vind het werkelijk prachtig om te zien hoe slim hij is, en hoe snel hij leert, maar het is alsof zijn mond, kaak en tong niet voor het Nederlands gebouwd zijn. Meneer heeft er last van dat hij nooit Nederlands heeft geleerd. Dat merkt hij pas goed wanneer het Chinese bedrijf waarvoor hij decennialang werkt, van de ene op de andere dag failliet gaat.

De beste man raakt in een sociaal isolement, omdat hij de taal niet spreekt. En er is niemand die zich om hem bekommert, hij zit alleen maar thuis onzichtbaar te zijn. Je zou haast willen dat hij nog ergens een Cambodjaanse vlag heeft liggen om heel prominent aan een of ander bouwwerk in de stad op te kunnen hangen, zodat iedereen weet van zijn bestaan. De enige die hem in de gaten heeft, is de Sociale Dienst. Het is op last van deze instantie dat hij op taalcursus gaat, bij wijze van tegenprestatie voor de uitkering die hij ontvangt. En zo komt hij in een van mijn klasjes terecht. 

Op een dag stel ik voor om de cursus af te sluiten met een multicultureel buffet. Eenieder mag een lievelingsgerecht thuis maken en meenemen naar de les. Mevrouw Xi wil uiteraard iets Chinees maken, de Cambodjaanse Li weet het nog niet, Abay komt met een typisch Eritrees gerecht, Hakan zal een Turks hapje meenemen, Adriana heeft een Chileense versnapering in gedachten, Farhana een Marokkaanse en Cosmin iets Roemeens. Aangekomen bij Maria blijft het stil. Maria komt uit de Dominicaanse Republiek. Zij is de zwakste cursist van de klas, te meer omdat de Nederlandse man met wie ze tot aan zijn dood getrouwd was haar nooit heeft gestimuleerd om op taalcursus te gaan.

Zij stelt nu middels gebaren voor om haar lievelingsgerecht te tekenen op het bord. Ze pakt een krijtje en begint te tekenen. Het duurt lang voordat duidelijk is wat ze aan het tekenen is. Plots zien we het, al kunnen we het niet allemaal geloven. Maria’s lievelingsgerecht: varken aan het spit.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

vers_beton_said

Said El Haji

Said El Haji (1976, Marokko) is schrijver, publicist, schrijfdocent en geeft Nederlands aan anderstaligen. Hij werkte als columnist en opiniemaker voor tal van regionale en landelijke kranten en bladen. Zijn debuutroman De dagen van Sjaitan (2000) beleefde een ware hausse aan media-aandacht en is ook in het Frans verschenen. Ook publiceerde hij o.a. Goddelijke duivel (2006) en Sta op en leef, vader (2013).

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties