voor de harddenkende Rotterdammer

“Brand los”, opent Pieter Zwart het gesprek – naar verluidt één van de vier die hij per jaar doet – in zijn speelse hoekkantoor met uitzicht over het Centraal Station en een enorme dinokop bij het raam. Het heeft ruim een halfjaar gekost om met zijn ‘Pietermanager’ een afspraak te maken. Maar nu het zover is, praat ‘Beginbaas’ Pieter Zwart opvallend rustig, nadenkend en neemt hij de tijd voor het interview.

Het verhaal is bekend: hij begon Coolblue in 1999, op z’n zolderkamer met twee andere bedrijfskundestudenten van de Erasmus Universiteit. Inmiddels draait het Rotterdamse webwinkelbedrijf dat klantvriendelijkheid als hoogste goed heeft een omzet van 1,2 miljard euro per jaar.

Hoe is jouw band met de stad?

“Ik landde hier als 18-jarige om te studeren, ik kom uit Zoetermeer. Ik ben nu 41, dus dat is 23 jaar geleden. Ik woon nu aan de Kop van Zuid, met veel plezier. De stad past me, ik voel me echt Rotterdammert.”

“Rotterdam is nog altijd een beetje een ‘acquired taste’ zoals de Engelsen zeggen. Rotterdam moet je kennen. Tuurlijk, vroeger was je een outlier als je het hier leuk vond en nu vindt iedereen dat. Klopt. Maar je hebt nog steeds niet één duidelijk centrum. De Biergarten, daar neem je mensen mee naartoe, je komt er niet automatisch langs. Zelfs de Oude Haven, als je niet weet waar die zit, mis je die gewoon. Dat vind ik nog altijd typisch aan Rotterdam.”

Lag het voor de hand om in Rotterdam te blijven toen het bedrijf begon te groeien?

“Dat we hier begonnen was eigenlijk geen bewuste keuze: wij woonden hier. We huurden al vrij snel een pandje op de Oostzeedijk, later op de Oudedijk. Daar kwam ook onze eerste winkel. Toen hadden we een tijdje een magazijn en kantoor ineen in Capelle. Goed bereikbaar voor leveranciers, maar qua omgeving was het, nou ja, minder. Dus besloten we het magazijn daar te laten en het hoofdkantoor te verplaatsen, naar hier: Rotterdam Centraal. Een heel dapper besluit was dat. Moet je je voorstellen, het was hier zes jaar geleden één grote bouwput. Alles stond leeg.”

Geisje.VersBeton.PieterZwart01
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Waarom nam je de gok dan toch?

“We hadden een visie dat we heel veel jonge slimme mensen wilden gaan aannemen de komende jaren. Dus wilden we op een plek zitten waar Universiteitssteden dichtbij zitten. Delft is superdichtbij vanaf Rotterdam Centraal en ook Utrecht, Amsterdam zijn goed bereikbaar. En de EUR is natuurlijk echt een hofleverancier voor ons.”

Geisje.VersBeton.PieterZwart09
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Heb je dan zoveel hoogopgeleide werknemers?

“Ja echt heel veel universitair. Of nou ja, dit moet ik goed nuanceren. In totaal werken er 3,5 duizend mensen bij Coolblue, in verschillende populaties. We hebben heel veel freshgrads die marketing, commerciële dingen doen. Maar mijn 600 wasmachine-bezorgers hebben natuurlijk een andere achtergrond dan m’n 250 software-developers. Dat zijn vaak internationals. We hebben nog 250 klantenservice-medewerkers, heel divers, 500 mensen in het magazijn en de verkopers in de 9 winkels. Maar hier op het hoofdkantoor werken heel veel universitair geschoolde mensen.”

“Ik hoop wel dat Coolblue gezien wordt als een cool bedrijf. Een voorbeeldbedrijf. Dat het past in de verhaallijn van Rotterdam”

Het heeft niet verkeerd uitgepakt, aan jullie groei te zien. Ten tijde van de verhuizing in 2012 had Coolblue zo’n 150 miljoen omzet, een tiende van nu.

“Ja, en het heeft ook heel goed uitgepakt. Iets meer dan een jaar later was het station klaar. Met dit prachtige grote plein. Kijk, ik hoef jou niet uit te leggen dat de stad zich hier enorm ontwikkeld heeft. Dat heeft ons echt goed gedaan. Toen we die stap namen waren we echt niet zo groot nog hoor, gewoon een bedrijfje.”

“Ik had een weddenschap met Bart (medeoprichter, red.) dat als we de 150 miljoen omzet zouden halen, we een rondje in onze onderbroek rond kantoor zouden rennen. We hadden er destijds niet aan gedacht dat we naar het centrum van Rotterdam zouden verhuizen…”

Heb je het gedaan?

“Ja…”

Midden in de nacht?

“Mmmm… nee (lachend). Er zijn ook beelden van. Sterker nog: heel het bedrijf wist ervan dat we dit zouden doen.”

Coolblue is een van de grootste werkgevers in de regio. Hoe groot is de impact daarvan op de stad?

“Eh, best wel veel… Echt ín de stad heb je het over 1.500 banen. Dat zijn 1.500 mensen die hier geld uitgeven, wonen, reizen. Dat doet wel wat op 600.000 inwoners, waarvan maar een deel werkenden is. Dat is wel significant.”

“En op andere vlakken… (denkt lang na) … ik denk, hoop ook wel, dat Coolblue gezien wordt als een cool bedrijf. Een beetje een voorbeeldbedrijf. Dat het past in de verhaallijn van Rotterdam. We zijn een bedrijf in opkomst, net als de stad in opkomst. Dat is heel mooi parallel gelopen! We passen echt bij elkaar.”

“Ik zou daarom nog steeds een heel grote winkel willen hier. Ja, veel mooier en veel groter dan nu aan Oostplein. Als een van de grootste werkgevers in de regio, vind ik dat hier ook onze mooiste winkel moet staan. Maar het hele winkelgebied rondom wat wij natuurlijk de “Cool”-singel noemen, is een beetje een ingewikkelde plek.

Geisje.VersBeton.PieterZwart08
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Zou je niet aan de Coolsingel willen zitten?

“Jawel, natuurlijk wel. Maar het is niet voor niks dat ze het nu helemaal vertimmeren… (glimlachend)… Als het klaar is, en er is ruimte beschikbaar, dan wil ik wel. Het hoekpand van het Stadhuisplein bijvoorbeeld, dat is een mooi pand, hoog glas. Maar daar komen dan weer woningen in. Dat vind ik echt niet logisch.”

Is Rotterdam eigenlijk een goede vestigingsplek voor bedrijven van jullie formaat?

“Wat mij betreft is het woonklimaat het belangrijkst. Is het een fijne stad om te leven? Je medewerkers wonen er immers. Dan is er de beschikbaarheid van goede kantoormeters. Van de arbeidsmarkt. Dat is allemaal gewoon wel aan de orde hier in Rotterdam. De cultuur van Rotterdam past bij ons als retailbedrijf: no nonsense, handelsgeest. Dus dit is – voor ons – echt een héél logische plek om te zitten.”

“We zitten natuurlijk niet alleen in Rotterdam. We hebben negen winkels, acht depots en een kantoor in Antwerpen. Maar, het hart van dit bedrijf zal altijd Rotterdam blijven. Als het aan mij ligt. Dus, dat. Het liefst ook gewoon in het centrum van de stad. Ik ga niet op Rotterdam Zuid zitten, zelfs niet in de nieuwe Kuip. Haha.”

Waarom niet?

“Vooral: je kunt er slecht komen. Je kunt er je auto niet kwijt. Mensen komen uit de hele regio, naar die winkel. Daarom is Oostplein eigenlijk niet ideaal. De Coolsingel vind ik dus wel gaaf. Eigenlijk moeten we Rotterdam bedanken, we hebben gewoon een eigen straatnaam gekregen.”

“In minder consumeren geloof ik niet”

Deze maand bracht je trots naar buiten dat Coolblue het grootste zonnepanelenveld van Nederland aanlegt, op het dak van het distributiecentrum in Tilburg…

Zwart valt direct enthousiast in: “Ja, twintig voetbalvelden. Zó groot. Het hele distributiecentrum, de winkels én het hoofdkantoor kan daarop draaien. We zijn niet het eerste bedrijf met zonnepanelen natuurlijk. Maar dit formaat… er zijn nou eenmaal niet veel bedrijven die zo’n groot gebouw hebben in Nederland, haha.”

Maar Coolblue draait wel op goederen van over de hele wereld halen, consumeren. Hoe zie je jouw rol dan in het veranderen van de economie?

“Daar hebben we zeker een rol in. Omdat we zo onwaarschijnlijk veel wasmachines verkopen, maken we daar echt impact mee. We hebben op onze website ‘Coolblue’s groene keuze’, waar veel klanten zich door laten beïnvloeden. De grap is: we krijgen daarmee voor elkaar wat een overheid niet kan, want wij zitten précies in het keuzeproces. Een overheid zit nooit in het keuzeproces.

“En daarnaast…” Zwart denkt lang na. “Ik denk dat er heel veel verandering aankomt op huishouden-niveau, op het gebied van elektrificatie. Daar komt me een hoeveelheid expertise en spullen bij kijken…”

Hij staat op, druk gebarend: “Die laadpaal voor je deur, waar ga je die kopen? Binnen twee seconden zeggen! Precies, dat weet je niet. Bij een televisie zeg je… weetikveel… de Mediamarkt. Bij wasmiddel… Albert Heijn. Een huis… Funda. Maar zonnepanelen… ja, iets met Green… Snap je hem? En wie gaat zorgen dat het ook nog werkt? ‘Bedrijfjes’, kleine zaakjes. Die kunnen niet heel Nederland volleggen met zonnepanelen.”

Geisje.VersBeton.PieterZwart05
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Dus, daar ligt nog een markt voor jou: zonnepanelen, laadpalen.

“Natuurlijk. Het zijn apparaten met een stekker. En dat geldt ook voor laadpalen. Maar ook de koelkast die energiezuinig moet zijn, of die 70% efficiënter kan. Daar is veel te halen. Want in minder consumeren geloof ik niet, je hebt toch echt een koelkast, een wasmachine nodig. Dan kan ik er liever voor zorgen dat ‘ie zo zuinig mogelijk is, op een nette manier gemaakt wordt en op een goede manier bij je terechtkomt.”

Hoe zit het trouwens met de Coolblue-kerstboom op het stationsplein? Mooie reclame, hoe heb je dat voor elkaar gekregen?

“Ik denk dat zo’n boom een stuk duurder is dan je denkt… (lachend). Als het van het reclamebudget moest dan zijn er dingen die veel efficiënter zijn.” Hij staat op, wijst uit over het stationsplein. “Kijk, dit plein hier, vind ik fantastisch. En die kerstboom vond ik iets dat past bij Coolblue. Elkaar kadootjes geven, pakketjes onder de boom. Mensen die dan even blijven staan. Ik weet niet, dat vind ik gewoon leuk. Punt. Ja, je kunt zeggen dat het een uithangbord is. Maar niet zo lang geleden was er geen geld meer voor een kerstboom. Dat snap ik, want het kost veel. Dan zet ik hem toch neer? Een bedrijf moet toch ook gewoon wat doen voor de stad, toch?”

Geisje.VersBeton.PieterZwart07
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Wil je zelf ook als weldoener meer voor de stad doen?

“Ja, al weet ik niet of dat per se op de stad Rotterdam gericht moet zijn. Over de staat van het onderwijs maak ik me echt zorgen. We zijn een samenleving waarin burgers, overheden en bedrijven zich bijna alleen nog maar digitaal verhouden tot elkaar. Maar de slimste jongens en meisjes leren we Grieks en Latijn. Niet programmeren! Dat vind ik echt onwaarschijnlijk stupid. Er komen in Nederland jaarlijks maar 1.200 softwareontwikkelaars uit de leerbanken. Kan je nagaan waarom de Belastingdienst zoveel moeite heeft met belasting heffen, waarom ICT van de overheid faalt… Er zijn gewoon te weinig mensen. Ook het merendeel van mijn developers komt van buiten Nederland.”

“Ik steun daarin initiatieven en we organiseren hier op kantoor dingen als masterclasses en laatst een programmeerevenement voor kinderen. Maar dat is allemaal klein. Het probleem is niet een paar honderd, maar een paar duizend mensen groot. Het is geen Rotterdams probleem, het onderwijs moet nationaal gewoon veranderd worden… (Pieter wordt bijna kwaad) …Ja, dat zit me hoog.”

“Maar goed, ik vind natuurhistorie bijvoorbeeld ook heel belangrijk.” Hij wijst naar de mansgrote dinosauruskop in de hoek van het kantoor en verklaart: “Jongetjes vinden dino’s tof, ik ben ook een jongetje.” En de jongensachtige energie spreekt uit het hele kantoor, waar we na het interview doorheen lopen voor de foto’s. Zwart loopt voorop. “Kijk, dit is leuk. ‘Passie’, opent deuren. Grappig toch”, wijst hij op de tekst op de deur waar hij zijn pasje langs haalt.

Geisje.VersBeton.PieterZwart06
Beeld door: beeld: Geisje van der Linden

Verderop komen we nog langs de Wensput, de vergaderkamer met gesigneerde Feyenoordshirts en originele Kuip-stoeltjes en de ‘Je moeder kamer’. “Een hele brave kamer”, zegt Zwart. “Zoals bij je moeder thuis, met koekjes en thee. Net fout genoeg. Het is soms een dun lijntje tussen wat nog net wel grappig is en precies niet meer. Belgische collega’s vinden het vaak helemaal niet grappig. Dat vind ik dan weer leuk.”

De ‘Beeldbaas’ bepaalt waar de foto genomen moet worden; voor de bus. Een vergaderkamer met de voorkant van een knalblauwe bezorgbus eraan vast. “Waarom niet voor de fiets, dat is veel leuker”, werpt Zwart tegen. “Ja, ik bemoei me altijd met de foto. Het is vaak hetzelfde, met een blauw pakketje, voor een blauwe muur. Nou ja, ik ben ook elke keer dezelfde persoon. Ik word natuurlijk ook niet geïnterviewd om mijn kookkunsten.”

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

profielfoto-Willemijn

Willemijn Sneep

adjunct-hoofdredacteur en eindredacteur

Willemijn Sneep (1989) is na wat omzwervingen en een master Journalistiek in het schattige Leiden weer terug in de enige wereldstad die Nederland rijk is. Als freelance journalist kan ze zich geen betere thuisbasis wensen. willemijn@versbeton.nl

Profiel-pagina
GeisjevanderLinden.versbetonkopie

Geisje van der Linden

Geisje van der Linden (Rotterdam, 1985) werkt als documentaire fotograaf aan langlopende foto projecten. In haar werk onderzoekt ze hoe grote veranderingen, vaak van maatschappelijke aard, het leven van mensen en hun omgeving beïnvloedt en hoe zij zich hieraan zowel bewust als onbewust op aanpassen. Dit jaar publiceert ze haar eerste fotoboek met de titel, Stella Maris. Over Oost-Europese gastarbeiders in Nederland. Naast haar eigen projecten werkt ze in opdracht.

Profiel-pagina
Nog geen reacties