voor de harddenkende Rotterdammer
FLB_20181117_1080285
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Showroom MAMA is becoming an old fart’. In de praktijk lijkt dit wel mee te vallen. Ter gelegenheid van haar 21e verjaardag organiseerde MAMA onder meer een skatewedstrijd en een street-art-tour. De feestelijke afsluiting, afgelopen zaterdag in BAR, heeft de tot de verbeelding sprekende naam ‘SHAKE WHAT YOUR MAMA GAVE YA’.

De avond blijkt te beginnen met twee discussies. De eerste heb ik net gemist: met drie generaties ‘MAMA-kunstenaars’, waarvan Gyz La Riviere als veertiger de oudste was. Gyz: “Ik ben echt een kind van MAMA, 21 jaar geleden had ik daar mijn eerste expositie. Samen met WORM en Roodkapje vormen ze de heilige drie-eenheid voor creatieve mensen.”

Het publiek, een man of twintig, is opvallend divers, zowel qua kleur als leeftijd. Het merendeel lijkt uit kunstenaars te bestaan.

Tijd voor de tweede discussie. Maria Lamslag, een van de jonge programmamakers die in maart bij MAMA de ruimte krijgt om haar eigen tentoonstelling te maken, interviewt Adison dos Reis, muzikant, DJ en acteur. De twee kennen elkaar omdat Maria een passie heeft voor ‘vintage elektro Cabomuziek’.

Adison en zijn muziek krijgen een plek in haar expositie, waarin ze onderzoekt of er nog steeds grote culturele verschillen zijn, of dat we wellicht onderdeel zijn van een monocultuur. Ik vind het een wat vreemde vraag, maar gelukkig heeft Adison boeiende zaken te vertellen. Zo beschouwen de meeste Cabo’s Rotterdam als een van de Kaapverdische eilanden. Hij vertelt dromerig over het land (‘we hebben geen goud of olie, maar eten en muziek’) dat na eeuwenlange migratie alle combinaties van haar, ogen en huidskleur kent. Thierry Baudet’s nachtmerrie!

 

FLB_20181117_1080296
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Hij vertelt ook dat hij als jongere nauwelijks iets wist over Kaapverdië omdat er alleen in het Portugees over geschreven was. Bij gebrek aan historische literatuur identificeerde hij zich met rappers en activisten uit Amerika. Om er later achter te komen dat de black powerbeweging en hij weinig gemeen hebben. “De ene donkere man is de andere niet.”

Na een groot applaus voor Adison is het tijd voor de muzikale performance van Alexander Iezzi. Het publiek is inmiddels in aantal verdubbeld. Eerst kan ik nog grinniken om zijn act, waarin hij liggend op een tafel, luid smakkend, een appel eet, terwijl dat flink versterkt door de speakers galmt. Na een minuut of acht wordt het oorverdovend hard.

Maar dat verbeeld ik me, legt (hoe kan het ook anders) een man mij uit. Het lijkt zo hard omdat het irritant is. Wat ik voel is fantoompijn, aldus de voormalig kunstenaar die alleen nog commercieel werkt. “Ik heb kinderen te voeden”, legt hij uit. Hij besluit de herrie genoeg te vinden en gaat buiten roken. Om mijn trommelvliezen te sparen doe ik niet lang daarna hetzelfde. Ondanks de bittere kou is het druk buiten.

Bezoeker Mark, wederom een kunstenaar, kon het optreden wel waarderen. “De kans is groot dat je dankzij hem deze avond zult herinneren.” Rond een uur of elf is BAR inmiddels aardig gevuld. In de grote zaal, die net  geopend is, leest Willem de Haan het dadaïstisch manifest voor, terwijl hij ‘Dada’ vervangt voor de eerste seconde van Human Resources’ Dominator. Geinig. Op de tonen van Charlie Lownoise en Mental Theo’s Fantasy World wordt hij de zaal uitgereden op minipodium, terwijl onder meer MAMA-directeur Nathalie Hartjes onvervalst staat te hakken.

FLB_20181117_1080268
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Het is exemplarisch voor deze avond. Kunstenaars onder elkaar zijn op papier behoorlijk ‘ons kent ons’. In het geval van MAMA zijn ze echter ook toegankelijk en divers (al verraden de vele, vele variaties op verrassende gezichtsbeharing misschien toch de monocultuur die Maria bedoelde). Het is desalniettemin een verfrissend contrast met de soms behoorlijk stoffige kunstwereld. MAMA is 21 jaar, maar nog jong van geest.

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties