Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
MarkvanWijk-De-Beste-Stuurlui
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Onrust en onbehagen. Dat zijn de sentimenten die ik deze feestmaand proef in deze stad. Rotterdam staat op een kantelpunt, als een huwelijk dat op knappen staat. Doft ze zich op voor een hete date met investeerders en beleggers? Of zet ze alles op alles om het huwelijk met haar trouwe echtgenoot te redden door de huidige bewoners te outilleren, met een inkomen, huis, een toekomst? Ik denk dat het merendeel van de Rotterdammer volmondig voor dat laatste pleit.

Succes is geen keuze

Ooit was de kern van het verschil tussen links en rechts niet klimaat of migratie, maar een ideologische tegenstelling over de verdeling van welvaart. Links vond dat deze welvaart eerlijk verdeeld moest worden, een taak van de overheid. Ondertussen pleitte rechts voor een vrije economie waarin hardwerkenden nu eenmaal meer verdienen dan de rest. Wie arm is, werkt simpelweg niet hard genoeg. Eigen schuld, dikke bult.

Mijn politieke kleur is in de jaren vaak veranderd. Als zestienjarige was ik gecharmeerd van de nukkige, principiële houding van Ad Melkert en werd ik spontaan lid van de PvdA. Vanaf mijn achttiende maakte ik ineens een ruk naar rechts. ‘Succes is een keuze’, verklaarde ik enthousiast, want iedereen kan toch zeker werken? Ik was wars van zielige huilallochtonen die klaagden dat ze te weinig kansen krijgen in deze maatschappij. Mij lukte het tenslotte ook, was mijn drogredenering. Daarbij vergetend dat ik uit een VPRO-nest kom, met twee hoogopgeleide ouders, en toch net een wat ander rugzakje bij me draag dan de meeste tweedegeneratiemigranten.

Inmiddels weet ik dat er wetenschappelijk bewijs is voor de erfelijkheid van armoede. Dat de omstandigheden waarin je opgroeit bepalend zijn voor de kansen die je krijgt. Hardwerkende, supergemotiveerde kinderen zullen zich altijd een weg uit een armoedig milieu kunnen boksen. Maar degenen die dat niet lukt, zijn niet schuldig aan hun eigen omstandigheden. Kortom: succes is voor veel mensen helemaal geen keuze.

We wonen in de armste stad van Nederland. Vorige week kreeg iedere autobezitter een brief in de bus met de boodschap dat parkeren met zeventig procent duurder wordt. De bittere pil werd opgeleukt met boodschappen als: ‘Rotterdam blijft groeien, we willen meer groen en speelplekken voor onze kinderen. (…) Nu loopt het tarief meer in de pas met andere grote steden.’

We worden zogenaamd steeds rijker, maar een groot deel van deze stad deelt daar niet in mee. In plaats daarvan wordt de kloof tussen arm en rijk groter – een bekend verschijnsel van het neoliberale model. Ons sociale vangnet is inmiddels tot op het bot uitgekleed en een baan hebben biedt geen enkele garantie. Een grote groeiende groep zzp’ers is voor hun inkomen volledig afhankelijk van variabelen waar ze zelf geen invloed op heeft. Ik ben vandaag aan het werk, ondanks griep, omdat er simpelweg geen alternatief is.

Wie wel een vast inkomen heeft, mag dankbaar zijn als hij een betaalbaar dak boven zijn hoofd heeft. Wie denkt aan gezinsuitbreiding, kan het momenteel in deze stad wel vergeten. Om het cadeau – want dat is leven in Rotterdam tegenwoordig – van een fleurige kerststrik te voorzien, verdubbelt de gemeente de parkeertarieven. Mijn weerzin over deze brief ging niet om die paar euro, maar om het truttige, betuttelende, badinerende kuttoontje waarmee het aan de man werd gebracht. Over deze stad die we aan het voorbereiden zijn op de toekomst, mooi in de pas met de rest van Nederland. Toekomst? Welke toekomst en voor wie?

De ware tegenstelling

Deze machteloosheid die mij soms overvalt, is precies het sentiment van groeiende sociale onvrede dat een rijke voedingsbodem vormt voor populisten. Zij weten dit narratief echter zo te spinnen dat de tegenstelling in onze stad tussen wit en zwart is. Quatsch! Onzin! Het gaat over een verdeling tussen kapitaalkrachtigen en ‘de gewone arbeider’! De onvrede is het gevolg van drie kabinetten VVD aan het roer.

De retoriek van ‘succes is een keuze’ blijkt onwaar. In maart hadden we de kans om haar te vervangen met een oud ideaal waarin burgers die hard werken de mogelijkheid hebben om een toekomst op te bouwen in hun stad. Het politieke debat werd echter gekaapt door onzindiscussies over identiteit. Hierna wierp Vincent ‘goldenboy’ Karremans zich op als redder in nood die de oplossing bood: geen gezeik, bouwen, bouwen, bouwen. Logisch dat hij een van de winnaars was deze verkiezingen. Logisch ook dat met een liberaal in het centrum van de macht, de verdeling in de stad nog schever wordt.

dubbeldepalmboom_lvd_1

Lees meer

Alleen voor de hoogste bieder gaat de rode loper uit

Politieke column over verkoop van gemeente-vastgoed. Helpt de hoogste prijs de stad echt?

Dus wij krijgen in de armste stad het duurste huis van Nederland? Daar draait je maag zich toch van om? Waarom worden investeerders niet gedwongen om betaalbare huizen te bouwen? Zolang wij blijven ruziën over ‘wil de echte Rotterdammer opstaan’ gaat onze stad in de uitverkoop naar de hoogste bieder. Landelijk is het beleid namelijk ook al: Investeerders, welkom! Beleggers, zal ik even de deur openhouden? Kijk maar eens naar deze website, speciaal opgetuigd voor buitenlandse investeerders. Een extra bewijs: Follow the Money berichtte eerder dit jaar dat het woningtekort een gevolg is van het ‘Falen van Rutte’.

Tijd voor revolutie

Holle retoriek, uitgelichte onderlinge verschillen en een nijpend gebrek aan politiek engagement hebben van Rotterdam een vat vol tegenstrijdigheden gemaakt. In onzekere tijden gaan we op zoek naar schuldigen. Deze stad zou zoveel meer potentie hebben als we inzien dat dit niet boze witte mannen of boze zwarte vrouwen zijn. Ik kan niet anders dan tot de slotsom komen dat het (het spijt me, Vincent!) het grootkapitaal is, dat als een moddervette Amerikaan steeds dikker wordt, terwijl hardwerkende burgers het nakijken hebben.

Ik wist lang niet of ik links of rechts ben. Wat ik zeker weet is dat we deze stad niet uit moeten leveren aan speculanten, beleggers en investeerders; dat het grootkapitaal over het algemeen niet bezig is met leefbaarheid, toekomst of een prettige stad, maar met winst. Daarmee heb ik onverhoopt de Marxist in mezelf ontdekt, want ik snak naar een revolutie.

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

WhatsApp Image 2019-09-03 at 08.40.31

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Tara@versbeton.nl

Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Lees 2 reacties
  1. Profielbeeld van Ferrie Weeda
    Ferrie Weeda

    Dank voor dit scherpe artikel Tara!
    Spijker op z’n kop.
    Wie weet begint de revolutie op Coolhaveneiland ;)

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.