Voor de harddenkende Rotterdammer
FLB_20190129_O8A9976
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Na de maandelijkse talkshow Studio Erasmus, die deze editie volledig in het teken van film stond, is de Schouwburg rond een uur of tien aardig gevuld. Op het podium in de foyer is een optreden bezig, maar de meeste mensen staan met elkaar te praten.  Marten is net onderweg naar buiten, hij gaat naar de premièreborrel van God Only Knows in Hotel Central. “Een van de hoogtepunten tot nu toe.”

In de Schouwburg is hij nog maar weinig geweest. “Gisteravond was het hier helemaal uitgestorven en op vrijdag en zaterdag ga ik liever ergens anders heen. Ik heb de coole underground pop-up nog niet gevonden, zoals vorig jaar in La Luna. Maar de week is nog lang.”

Loes zit om de hoek op de tribune/lounge met vriendin Sylvana. “Ik vond zaterdag de muziek een beetje kut, maar dat wordt vanavond hopelijk wel beter, we hebben nog zin om te dansen.” Logisch, want Loes blijkt jarig te zijn. Zaterdag waren de dames ook al in de Schouwburg, tot in de late uurtjes én aansluitend naar Hotel Central. Hoe dat was? Ze moeten allebei lachen. “Het was wel weer een, eh, uniek sfeertje.” Meer krijg ik niet los.

FLB_20190129_O8A9974
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Verderop staat Joey die het afgelopen vrijdag een stuk bruisender vond, ook al is het van dansen niet gekomen. “Ik weiger om in de rij te gaan staan voor de kleine zaal. Daar ben ik te oud voor. Die strakke organisatie zorgt er wel voor dat de spontaniteit mist. Chaos creëert ook verrassingen.” Toch komt hij er nog steeds graag. “Deze avonden zijn altijd een feest van herkenning, de paar keer per jaar dat je de hele culturele elite bij elkaar ziet. Je komt om de haverklap iemand tegen.”

Naast hem staat Geert, die gemengde gevoelens heeft bij het hoge ons-kent-ons-gehalte van de IFFR-feestjes. “Ik heb lang gedacht – bij zowel de Parade als het Film Festival – ‘Rotterdam lijkt net een echte stad’. Met kosmopolitische, bruisende, culturele mensen, knappe vrouwen en hipsters. Maar inmiddels vind ik het ook iets benauwends hebben, die ‘kijk mij toch eens hier-sfeer’. Nergens heb je zo sterk dat mensen over je schouder aan het rondkijken zijn, terwijl je staat te praten.”

Achter hem spot ik Giorgi, van De Likt. Even vragen of hij een leuke avond heeft. “Ik houd van IFFR, de opening is altijd supergezellig. Doordeweeks zijn er ook wel dingen, maar het blijft doordeweeks.” Hij blijkt later deze avond nog te moeten draaien in de Schouwburg, samen met zijn vriendin. “Ik hoop het gezellig te maken, als het drukker wordt komt dat vanzelf wel. Gelukkig is de sfeer hier altijd goed.” Of hij er ook was geweest als hij niet moest draaien? Giorgi denkt na. “Ik was wel even komen kijken hoe het hier is.”

De artiest op het podium heeft inmiddels een handjevol mensen aan het dansen gekregen. Jan kijkt vanaf de zijkant toe. “Ze is best goed, jammer dat niemand luistert.”

FLB_20190129_O8A9989
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Hoogste tijd om eens te kijken hoe het in Hotel Central is. Op de première borrel van God Only Knows zijn logischerwijs vooral industry-mensen afgekomen, die in de filmwereld werken. Lot, ambtenaar bij de gemeente is daarop een uitzondering. Ze is per toeval jeugdvriendin Neeltje tegengekomen en dat voelt als een familiereünie. “Wij gaan zo lang terug dat we de helft niet meer weten.” ‘Een prima borrel’ vinden ze verder, “alleen jammer dat het bittergarnituur steeds de verkeerde route nam. We hebben met veel moeite één bitterbal kunnen bemachtigen.”

Aan de bar staan Vivian, Tom en Adrienne. De beide dames werken bij de distributeur van de film. Vivian: “Logisch dus dat wij het een mooie film vonden.” Adrienne: “Maar we hebben het nu vrij veel over de film gehad, misschien is het tijd voor een nieuw gespreksonderwerp.” De fotograaf attendeert hen op een foto aan de muur van vlak na het bombardement, waarop Hotel Central als een van de weinige gebouwen fier overeind staat. Bij deze welkome afleiding worden spontaan nieuwe cocktails besteld. Het is ook op deze dinsdag – notoir – bloedheet in de hotelbar. Een collega vraagt aan Vivian: “Heb jij nou al die ijsklontjes gebruikt?” Het antwoord: “Ik denk dat ze gesmolten zijn.”

Later die avond in de Schouwburg blijkt Loes inmiddels een prima verjaardag te hebben. “Giorgi draait goeie muziek en er is een gezellige mix van jong en oud.” Echt wild gedanst wordt er niet. “Ik ben nog te nuchter, maar het is hier wel fijn.”

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties