Advertentie

Pionect top banner_V2
Voor de harddenkende Rotterdammer

De Maastunnel is weggemoffeld

Fay van der Wall

Ik heb een aangeboren (aangeleerde? wie zal het zeggen) neiging om dingen waar mensen om mij heen massaal enthousiast over zijn, links te willen laten liggen. Het is een dwarsigheid waardoor ik al meerdere malen moois en goeds ben misgelopen. Gelukkig breekt er ook genoeg door mijn tegendraadsheid heen: ik kijk Wie Is de Mol, ik houd van pizza en van wandelen in het bos. Toch een beetje normaal. Maar toen mijn feeds op sociale media vorige week in een waas van roze hartjes veranderden, voelde ik mijn hakken langzaam maar zeker in het zand verdwijnen. Was dit weer eens mijn eigen koppigheid, of stond me oprecht iets tegens aan de Tunnel of Love? Antwoord: een beetje van allebei.

Omdat ik mezelf ondertussen wel een beetje ken, kan ik gelukkig voorbij mijn initiële nukkigheid kijken. Ik vind het fantastisch dat de hartjestunnel zo’n groot succes is geworden en dat er zo veel mensen plezier aan hebben beleefd. Dat het is gaan leven doordat mensen hun liefdesboodschappen op de harten zijn gaan schrijven en de foto’s ervan zijn gaan delen met elkaar en de rest van de wereld, maakt het alleen maar mooier. Dat staat helemaal buiten kijf en ik wil niemand het plezier dat er beleefd is ontzeggen of aan waarde doen inboeten.

Gebruik dan het unieke karakter van de Maastunnel

Fay van der Wall

Maar. De grote Maar. Als ik naar deze interventie op zichzelf kijk: de vormgeving en de uitvoering ervan, vind ik het gewoon niet zo goed. En dat is extra jammer omdat ik heel erg houd van de Maastunnel. Niet zo lang geleden heb ik er een rondleiding gehad waardoor die liefde alleen maar is gegroeid. De architectuur, de geschiedenis en de betekenis van de oeververbinding voor de stad op ruimtelijk en sociaal gebied. Ik vind het allemaal fascinerend mooi. De Maastunnel is een monument en dat is niet voor niks. Dat wil niet zeggen dat je er geen interventie op of aan mag plegen. Maar gebrúík dan het unieke karakter van de plek. Benadruk het, keer het om, zet het op een voetstuk of maak er een nieuwe interpretatie van.

In het ontwerp van de Tunnel of Love vond ik dat unieke eerder weggemoffeld. De roze harten waren allemaal van dezelfde afmeting en volledig in eenzelfde patroon op de muren, vloer en plafond van de voetgangerstunnel aangebracht. Terwijl de harten oplichtten, werden de tegelwanden een fletse achtergrond. De interventie als geheel vormde een ondoorzichtige laag waarachter de tunnel zélf bijkans verdween. Dat vond ik jammer en een gemiste kans om de bezoekers naast een mooi fotomoment ook iets te laten zien en meemaken waardoor ze de volgende keer dat ze er komen op een andere manier naar de tunnel kunnen kijken (ook zonder hartjes en blacklight). Dat kan, dat bestaat, dat is wat een goede interventie in de openbare ruimte kan doen. Ook met beperkte middelen én voor een groot en breed publiek.

Misschien ben ik te streng voor iets dat, zo las ik zondagavond pas, in slechts drie weken tot stand is gekomen. Misschien moet ik het niet toetsen aan mijn persoonlijk ideeën over goede artistieke interventies. Want misschien hoeft het geen kunst te zijn geweest, maar gewoon een leuke belevenis voor 80.000 mensen.

WhatsApp-Image-2019-02-21-at-09.43.52
Beeld door: beeld: Eeva Liukku

Dirty dancing in de Maastunnel of Love

Ferrie Weeda

Het concept was plat en de uitleg was melig, maar ‘Tunnel of Love’ heeft zijn belofte geheel waar gemaakt. Hang 35.000 fluorescerende hartjes op in het voetgangersgedeelte van de Maastunnel en noem dat “een liefdesverklaring aan alle Rotterdammers”, “een suikerzoete fantasiewereld die passanten besmet met het love-virus,” en “wie nog niet van de Maastunnel hield, moet goed z’n best doen om dat vol te houden.” Het glazuur spatte van m’n tanden toen ik het persbericht las, maar in praktijk bleek het ♥♥♥!

Ik was sceptisch, maar het bleek fantastisch. De tunnel besmette mij ook met ‘het love-virus’. Vanaf het moment dat ik de roltrappen afdaalde maakte ik deel uit van een gemeenschap. Echter, dit was géén gemeenschap op basis van etniciteit, gender, leeftijd, opleiding of welke actuele maatschappelijke splijtzwam dan ook. Dit was een perfecte dwarsdoorsnede van de Rotterdamse samenleving. Iedereen in deze hallucinerende ruimte had iets met de tunnel, met Rotterdam, met stadsgenoten. En met Liefde natuurlijk. En dat wilden ze samen ervaren.

Het ontroerde mij te zien dat half Rotterdam door de tunnel liep in al z’n diversiteit

Ferrie Weeda

De ‘Tunnel of Love’ is erin geslaagd om een extreem breed publiek te trekken, samen te brengen, en enthousiast te maken over ervaring, vormgeving, locatie en verbeelding. Het ontroerde mij (echt waar!) te zien dat half Rotterdam door de tunnel liep, in al z’n diversiteit, met bontkraagjes, feyenoordshirts, leggings, hipstermutsjes, hijaabs… Lesbische stelletjes liepen hand in hand tussen de stoere gasten die de naam van hun scharrel op de hartjes kalkten. Geliefden stonden elkaar lekker te tongen. Er vonden spontane optredens plaats. Een koortje. Er was een stel dat ging stijldansen (dirty dancing!). Misschien was het georkestreerd bedenk ik nu? Het zag er in ieder geval heel spontaan uit.

Kritiek op dit project was dat het eendimensionaal zou zijn. Toegegeven: ‘Tunnel of Love’ was géén Hoogstaande Kunst. Maar dit werk heeft absoluut wél een esthetische en sociale betekenis toegevoegd aan de ruimte. En dat voor een publiek dat grotendeels nauwelijks in aanraking komt met kunst, of creatieve verbeelding in het algemeen. Bovendien was de interactie met het publiek onmiskenbaar, met voorop de duizenden teksten die op de hartjes zijn achtergebleven. Teksten voor (ex-)geliefden, familieleden, vrienden, maar ook voor overledenen én (opvallend veel) voor ongeboren baby’s.

De ‘Tunnel of Love’ zou ook geen recht doen aan de monumentale kwaliteit van de tunnel. Met die stelling ben ik het ook grondig oneens. Volgens mij benadrukte de installatie juist de unieke waarde van de architectuur van de tunnel: het psychedelische behangpatroon accentueerde de symmetrie, de lange lijnen, de tegels, de gebogen lengtedoorsnede, het strakke minimalisme – kortom: het tunneleffect. Deze installatie versterkte de unieke beleving van de tunnel, en sloot perfect aan bij de liefde van Rotterdammers voor deze weergaloze oeververbinding.

Kortom: Tunnel of Love maakte een geweldig collectief eerbetoon mogelijk. Zoals de mierzoete aankondiging al beloofde: een liefdesverklaring aan een stadsicoon, aan de stad en aan elkaar.

WhatsApp-Image-2019-02-20-at-16.14.52
Beeld door: beeld: Eeva Liukku

Voordat je verder leest...

Je kunt dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

versbeton 1111

Fay van der Wall

Fay van der Wall (1983) werkt als freelance schrijver en maker. Schrijft voor Vers Beton over popcultuur, kunst, muziek, media en de stad

Profiel-pagina
Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500