Voor de harddenkende Rotterdammer

Wat hebben Badmintonvereniging Boomgaardshoek, stichting Schaap op de Noordpool en de Maassluise Harmonie met elkaar gemeen? Dat ze in 2018 ondersteuning kregen van het DeltaPORT Donatiefonds, het ‘burenfonds’ van haven en industrie. Jaarlijks wordt over cultuur-, welzijns-, sport- of recreatie-initiatieven een totaalbedrag van 280.000 euro verdeeld. Naast drie grote donaties zijn dat zo’n tweehonderd kleine bedragen tussen de 500 en 2.000 euro. Een keer per jaar worden de initiatieven uitgenodigd om te komen luisteren naar en borrelen met vertegenwoordigers van het fonds en deelnemende bedrijven. Een jazztrio zorgt voor de muzikale omlijsting, aan de bar wordt koffie en thee rijkelijk verstrekt.

Aan lange tafels in een bomvolle Kantine Walhalla zitten vrijwilligers van de meest uiteenlopende organisaties zij aan zij. Jördis Cordua kreeg bijvoorbeeld twee keer een bijdrage voor haar circusvoorstellingen. “Dit jaar helaas niet, ze zeiden dat er nu weer iemand anders aan de beurt is. Ik denk dat mijn project misschien ook net iets te kunstzinnig was, te weinig op de wijk gericht. Toch heb ik een sympathieke indruk van dit fonds, ze willen toegankelijk zijn en dat vind ik goed.” Het bedrag dat ze twee keer ontving: 500 euro.

FLB_20190219_O8A0744
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Het jazztrio maakt plaats voor het officiële gedeelte van de bijeenkomst. Tijdens de introductie duwt iemand zijn buik tegen mijn elleboog (of andersom). Het blijkt niemand minder dan de kersverse voorzitter van het DeltaPORT Donatiefonds te zijn, die staat te trappelen om het podium te betreden: Wim Groenendijk. Het blijkt een aimabel heerschap dat onder meer zijn moeder citeert: “Het is zaliger om te geven dan te ontvangen. Al die prachtige projecten een steuntje in de rug te kunnen geven, wat is er mooier?”

Spido maar dan zonder schip

Hij geeft het stokje door aan een medewerker van het Havenbedrijf, die in vijftien minuten een presentatie over de haven zal geven. Een ervaring als een tochtje op de Spido, maar dan korter en zonder schip. Dat kwartier voelt een stuk langer. “U ziet de eeuwenoude ontwikkeling van het gebied. Dat is toch fantastisch? Ik heb duizend plaatjes, maar die gaan we niet allemaal laten zien.”

Ondertussen maken de alerte blikken plaats voor wiebelvoeten, gekuch, geschraap van kelen en stoelen: het geluid van collectieve verveling. Iemand krabt aan zijn rug, daarna aan zijn baard en bekijkt daarna een los gevist pluisje. Alles is interessanter dan dit verhaal. Na een half uur is de zaal murw gepraat en stopt de spreker met praten. “Het is wel heel stil.” Hij giechelt even en geeft daarna het woord aan bestuurslid van het fonds Gerrit Peekstok, die in een halve minuut klaar is: “Wij als haven zorgen voor overlast, dus willen we iets teruggeven. Met kleine bijdragen kunnen we een groot verschil maken.”

Hierna mag de zaal eindelijk aan de borrel, het trio betreedt het podium weer. Denkt Peekstok (jong, knap, strak in het pak) niet dat een groot bedrag een groter verschil zou maken? “Op deze manier kunnen we veel initiatieven een zetje in de rug geven, daarmee creëren we meer impact dan door een club een ton te geven.” Nog een cynische vraag: is dit niet een erg makkelijke manier voor alle aangesloten bedrijven om goede sier te maken in hun jaarverslag met 200 gesteunde initiatieven? “Pfoe, dat is wel cynisch, ja. De bedrijven doen vaak veel meer dan alleen het DeltaPORT Donatiefonds steunen. Omdat we dit samen doen, hebben we meer slagkracht. Veel mensen in de regio horen, voelen en ruiken dagelijks de haven. Dat is een feit. Daarom is het mooi dat wij kunnen helpen met het versterken van maatschappelijke binding.”

"Meneertje"

Voor de laatste keer wordt centraal de aandacht gevraagd voor een -weliswaar gepland- rondje spontane interviews. De eerste dame, van het jeugdmusical koor in Rozenburg, heeft helaas geen bijdrage ontvangen. Haar voorganger had de aanvraag laten liggen. Ook haar buurvrouw viste achter het net. “Veel succes”, zegt de interviewer, terwijl hij snel doorgaat naar iemand anders. Achter mij: “Hebben we wel de juiste lijst uitgenodigd?” Het volgende interview is succesvoller, een dame vertelt blij over de nieuwe gordijnen voor een opvang voor zwerfjongeren en jonge moeders. “Kijk, hopsakee, logootje erin en gaan”, gnuift Bas Janssen, de directeur van havenvereniging Deltalinqs, die achter mij staat. “En meneertje, wat doet u?”, vraagt de interviewer. ‘Meneertje’ blijkt een radiomaker uit Albrandswaard. Het fonds zit duidelijk tot diep in de haarvaten van de regio. Als laatste is de Biljartvereniging Carnisselande aan het woord. Janssen: “Keu geregeld, hopsakee, mooi toch!”

FLB_20190219_O8A0747
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Interviewer: “Goed om te horen dat iedereen de weg vindt naar het fonds.” Nou, iedereen? Gerrit Peekstok beaamt dat het publiek opvallend wit en oud is. “Ik denk dat jonge, hippe mensen ons nog niet echt weten te vinden.” Twee opvallend jonge mensen zijn van de Vlaardingse vereniging Voetjes van de Vloer, die elke maand een disco organiseren voor mensen met een beperking. Bestuurslid Marc den Uijl: “We hebben elke editie zo’n zestig à vijfenzestig deelnemers, plus begeleiders.” Ze hebben 750 euro gekregen voor een nieuwe muzieklaptop, zodat er ongestoord gedanst kan worden.

Het is makkelijk om cynisch te doen over ietwat brallerige mannen die -wat voor hen een grijpstuiver is- uitdelen aan kleine maatschappelijke organisaties. Toch is in Kantine Walhalla te zien dat de impact daar niet minder groot om is, gezien de rijke schakering aan initiatieven. Petje af, en een tip: sla die havenpresentatie volgend jaar lekker over, tenzij de borrel op de Spido wordt gegeven.

FLB_20190219_O8A0751
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Fotograaf

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500