Voor de harddenkende Rotterdammer

Veelbelovend is een Bentley met chauffeur die de stoep blokkeert. Maar de entree valt tegen. “Moeten we hier in de rij staan?” Een in creatief breisel gestoken babyboom-mevrouw kijkt haar echtgenoot verongelijkt aan. Hij (in deftig kostuum, vast ‘oud geld’) antwoordt vertwijfeld: “We hebben toch een uitnodiging hè?”

“Heeft u een über-vip-uitnodiging?” vraag ik het stel, “met een über-vip-uitnodiging mag u via de andere ingang.” De dame en heer staren me onthutst aan. Als ik ze een vette knipoog geef, beginnen ze te lachen. “Vipperdevipperdevip, zo is de Art Week,” roept de vrouw. “Ik ben geboren als zoon van een havenarbeider,” zegt de man (toch geen oud geld), “maar ik had verwacht dat ik met mijn huidige staat van dienst makkelijker binnen zou komen, haha.”

FLB_20190207_O8A0382
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Snel blijkt dat de Kunsthal de kunst van crowd management uitstekend beheerst. De 450 gasten worden soepel over het gebouw verspreid; langs borrel, kunstwerken en officiële plichtplegingen. Het wachten in de rij duurt slechts enkele minuten. Na het ontvangen van een polsbandje betreden we het zwoel verlicht café met loungemuziek, waar de bediening in hoog tempo glazen witte wijn distribueert (en een enkel glas jus). Géén consumptiebonnen – dat is sjiek. Minder sjiek: sommige gasten grissen de glazen wel heel gretig van de dienbladen. De Art Week maakt dorstig.

Welk publiek hebben we bij deze opening? Qua leeftijd zijn de aanwezigen erg gemengd en qua kleur erg ongemengd. Lees: monochroom wit. Ook opvallend: waar is de jetset? Verzamelaar Rattan Chadha moet toch wel enkele puissant rijke gasten hebben meegebracht? En waar zijn de excentrieke types? Toegegeven, ik tel een paar mooie snorren op de bovenlippen van artistieke millennialjongens, maar de helft van de aanwezigen lijkt zo uit een ANWB-folder weggelopen. Mijn conclusie is voorlopig dat het hier de no-nonse kunstliefhebbers betreft.

“Jij bent toch van Vers Beton?! Je hebt toch een groen armbandje? Je moet naar boven, ze gaan beginnen!” Oh wacht, besef ik, er is echt een übervip-categorie. De mensen hier beneden blijven beneden. Boven is de officiële opening, daar zitten de Belangrijke Gasten natuurlijk al lang en breed in het auditorium. Fotograaf Florian is inmiddels ook gearriveerd en treft een onverbiddelijke medewerker bij de garderobe boven: “alleen voor gasten met een blauw bandje”.

FLB_20190207_O8A0377
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Maar ook in het auditorium is het publiek op de eerste rijen ongetwijfeld cultuurminnend en kapitaalkrachtig, maar ook heel braaf en ingetogen. Chadha staat bekend als een bescheiden persoon; blijkbaar geldt dat ook voor zijn vrienden. Ik bespeur in de zaal – echt waar – zelfs een man in een fleecetrui (niet als ironisch gedragen modestatement; serieus als comfortabel kledingstuk).

De openingspraatjes worden verzorgd door Kunsthal-directeur Emily Ansenk (“When there’s trouble in Paradise, De Kunsthal is the place to be”) en directeur Hendrik Driessen van museum de Pont in Tilburg. Rattan Chadha blijft conform zijn reputatie gedurende de opening buiten de schijnwerpers. Het is spannend om een privé-collectie zo ‘vrij te laten’ in het openbaar, aldus Driessen. Het effect zal zijn dat de kunst het publiek verenigt: “strangers become family.” De ANWB-leden haasten zich daarna naar de zaal om de tentoonstelling te zien, maar de eerste rijen blijven zitten: de vips hebben blijkbaar een andere dienstregeling. De blauwe en groene polsbandjes worden vanavond geen familie.

FLB_20190207_O8A0387
Beeld door: beeld: Florian Braakman

Elitair ja, excentriek nee. De zalen hebben zich gevuld met echte kunstliefhebbers. “Wij zijn echt verliefd op een aantal werken,” vertrouwt een Dordrechts kunstminnend koppel mij toe, “Gisteren hebben we de tentoonstelling ook al bekeken. Zelf verzamelen we geen kunst… Maar niet omdat we het niet kunnen betalen of omdat we er geen plaats voor hebben hoor.”

Een gezelschap uit Frankrijk is ook erg onder de indruk: “We like the exhibition very much. But one question: can you tell us, who is the artist that made this sculpture?” De Franse vrouw wijst vol bewondering op een van de boomstammen in de tentoonstellingszaal, die al sinds 1992 onderdeel zijn van het gebouwontwerp van Rem Koolhaas.

Beneden in het café is het feest onder de witte polsbandjes inmiddels losgebarsten. Tenminste: de harde muziek is uptempo en de lichteffecten hallucinant. Ik ontdek ook enkele bierdrinkers, waaronder kunstenaars van werk in de tentoonstelling. Waarover hebben de mensen het hier, vraag ik aan fotograaf Florian. “Vooral over zichzelf!” antwoordt Florian.

En gelukkig, op de valreep lopen er ook nog wat extravagante types de tentoonstellingszaal binnen. Echte eurotrash in postmoderne eclectische stijl. Een bebaarde veertiger in tweed colbert boven ouwe trainingsbroek bekijkt alle kunstwerken nauwgezet. Twee hoogblonde jongedames, reïncarnaties van Agnetha van ABBA in haar beste tijd, sjokken er op hun laklaarsjes verveeld achteraan, trenchcoat van alpacawol losjes over de schouders.

Ze proberen een foto van zichzelf te maken in de spiegeling van het werk ‘Sweaty Sculpture’ van Anouk Kruithof. Ze kijken beteuterd naar het resultaat. Zo blijkt: deze tentoonstelling is niet geschikt voor obsessieve selfie-makers en zelfgeilers. ‘Trouble in Paradise’ is bedoeld voor de echte kunstliefhebber.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
braakman

Florian Braakman

Fotograaf

Florian Braakman (1988) is een autonoom-documentair fotograaf. Fotografie is een manier om vragen te stellen en grip te krijgen op onze snelle alledaagse realiteit. De poëtische, associatieve en verhalende kracht van het beeld staan centraal in zijn werk.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.