Voor de harddenkende Rotterdammer
beeld-lisa-writersguide
Beeld door: beeld: Lisa van Vliet

Er staat een boot op de Coolsingel.

Hanna moet het een paar keer tegen zichzelf zeggen. Er zijn genoeg dingen die je pas gelooft als je ze ziet. Dat mensen de voorkeur kunnen geven aan kerstkransjes met vulling. Dat er vrouwen zijn die het hoofd van John de Wolf op hun rug hebben laten tatoeëren. Dat er mannen bestaan die in een spijkerbroek met breedtemaat 26 passen. Maar dit is anders – hier kijkt ze recht tegenaan en nóg lijkt het of dit niet echt is.

Een boot. Op de Coolsingel.

Haar collega’s drukken hun smartphones tegen het raam om foto’s te maken. Op hun schermpjes zien ze hoe een man met een volle baard uit de stuurhut klautert. Hij heeft een opgerold laken onder zijn arm. Hij buigt zich over de boeg en hangt een hoek van het laken aan een haak. Aan de andere kant van de boot doet hij hetzelfde. Als het laken uitvouwt wordt een tekst zichtbaar, in slordig geschilderde zwarte blokletters.

HIER WOON IK. GELOVEN JULLIE HET NU?

De man gaat op een campingstoel zitten en steekt een sigaret op. Het lijkt of hij triomfantelijk achterover leunt – alsof het de normaalste zaak van de wereld is om een boot in het centrum van de stad te parkeren. Wat moet deze man? En waarom moet het hier?

‘Het zal wel weer bij een of ander evenement horen,’ zegt Jordi. ‘Hebben ze weer wat creatiefs verzonnen.’ Hij stopt zijn telefoon terug in zijn broekzak. ‘Ik ga snel weer aan de slag. Op dinsdag een flexplek verlaten, joh, ik lijk wel gek.’

Osman blijft naast haar bij het raam staan. Hij stuurt zijn foto’s door naar een whatsappgroep die ‘De Boyz’ heet, ziet ze.

‘Je kan toch niet wonen op zo’n aftandse boot?’ zegt Osman. ‘Ik bedoel, hij ziet eruit als een zwerver, maar toch.’

Dan ziet ze het. Ze kent deze man. Een oud-cliënt, uit haar tijd als klantmanager. Ze is er al een paar jaar weg, maar ze heeft hem onthouden. Wilfred, zo heet hij, het komt langzaam weer terug. Hoe zat het ook alweer? Ze herinnert zich flarden van gesprekken, over de banen waar hij ‘buiten zijn schuld om’ moest vertrekken, een gokverslaving die ‘heus wel meeviel’, het gat in zijn cv waar hij niet over wilde praten. Zijn plan om zijn te dure onderkomen te verruilen voor – god, ja, hij wilde op een boot gaan wonen. Geloven jullie het nu? Zij geloofde het niet. Waarom zou ze? Wilfred had geen boot, geen geld om er een te kopen, en een verleden waarin het met zijn voornemens nog slechter was afgelopen dan met zijn gebit.

Heeft zij dan iets verkeerd gedaan? Ze zou hem kunnen vragen wat er aan de hand is, maar ze denkt niet dat ze iets voor hem kan betekenen, niets meer dan aan collega’s vertellen dat er een boot op de Coolsingel staat, in de hoop dat de boodschap bij de juiste persoon aankomt, wat die boodschap dan ook is.

Haar agenda is die middag volgeboekt met afspraken. Ze mengt zich actiever in de gesprekken dan ze normaal gesproken doet, biedt aan om direct de verslagen uit te werken, alles om maar weg te kunnen blijven bij het raam. Als ze weggaat is het al donker. Ze ziet Wilfred niet.

 

De volgende morgen is de boot er nog steeds. Wilfred zit al op zijn campingstoel als Hanna tegen kwart voor negen aankomt. Hij neemt slokjes uit een thermosfles waar hij vrolijk mee naar voorbijgangers zwaait.

De pers heeft inmiddels lucht gekregen van de situatie. Hanna haalt koffie, installeert zich op een werkplek vanaf waar ze uitzicht op de boot heeft, en scrolt langs de artikelen die online gepubliceerd zijn.

ROTTERDAMMER (59) VOERT ACTIE MET BOOT OP COOLSINGEL

De 59-jarige Wilfred van Bruggen heeft zich gisteren met een boot geïnstalleerd voor het Rotterdamse gemeentehuis. Volgens Van Bruggen, voormalig conciërge op een middelbare school, is zijn actie een protest tegen het korten van zijn uitkering.

De gemeente weigert zijn boot als geldig woonadres te erkennen, zegt Van Bruggen. “Alle verzoeken die ik doe worden geweigerd met een standaardantwoord,” zegt hij. “Ik heb nu al maanden geen uitkering gekregen. Als je adres niet ingevoerd kan worden, ben je blijkbaar dakloos.” Hij wijst naar zijn boot. “Er zit een dak op, hoor. Ik heb een keuken, een wc en een bed. Er zijn mensen die het doen met minder. Maar een beetje slim nadenken, dat wordt meteen bestraft.”

Om aan te tonen dat de boot, genaamd Jacoba II, wel degelijk een valide verblijfplaats is, heeft Van Bruggen met hulp van kennissen zijn drijvende woning naar de Coolsingel verplaatst.

“Mijn oude buurman heeft de hele boel hierheen gereden, zó tussen de werkzaamheden door,” vertelt hij. “En nu zit ik hier. Je kan wel zien: aan mij ligt het niet dat ik niet meer aan het werk kom. Daadkracht genoeg.”

Van Bruggen zegt niet bang te zijn dat de gemeente optreedt tegen zijn actie. “Zouden er regels zijn voor hoe ze ermee moeten omgaan? Ik denk het niet. Ze zeggen zelf dat dit geen huis is. Dus als het nu ineens wel een huis is, dan hebben ze wat uit te leggen.”

De gemeente was dinsdag niet bereikbaar voor commentaar.

Hanna merkt dat zijn onverbloemde trots haar vertedert, zoals ze ook getroffen kan worden door haar neefjes met hun legotorens. Maar Wilfred is een man van bijna zestig, geen jochie dat languit op een autokleed ligt – al lijkt de boot van achter het raam niet meer dan een groot uitgevallen stuk speelgoed waar Wilfred een fatsoenlijk leven op staat te fantaseren. Ze zou willen dat ze verbolgen was, net als Jordi en Osman, die vinden dat Wilfred ‘volslagen gestoord’ is en ‘misbruik maakt van de voorzieningen’. Hun conclusie is hard, maar het is in ieder geval een oordeel van volwassene tot volwassene – terwijl zij op dit moment niets liever wil dan de kapitein van de Jacoba II een aai over zijn bol geven, zeggen hoe knap ze het vindt dat hij dit allemaal voor elkaar heeft gekregen.

Tot vlak na twaalven werkt ze stug door. Dan breekt haar verzet en haalt ze wat te drinken voor Wilfred in de kantine.

Hij kijkt verrast op als ze met kordate passen zijn kant op loopt.

‘Hé,’ zegt hij. ‘U ken ik. Van de gemeente.’

‘Ik heb koffie meegenomen,’ zegt Hanna. ‘Lust je cappuccino?’

‘Ongevraagde service van de gemeente!’ roept Wilfred. ‘Dat ik dát nog mag meemaken!’

Hij geeft haar een joviale por.

‘Kent u mij nog?’ zegt hij. ‘Vast niet.’

‘De man die op een boot wilde wonen,’ zegt Hanna. ‘Ik weet het nog wel.’

‘Toen had u ook wel even kunnen zeggen dat ik dan kon fluiten naar mijn uitkering.’

‘Als ik had geweten dat dit zo zou verlopen, dan –‘

‘Dan had u me vast van alles beloofd,’ zegt hij. ‘Maar probeer zulke beloften maar eens waar te maken. Dat krijgt niemand zomaar voor elkaar.’

‘Wilfred –’

‘Mevrouw, ik zit al lang in deze molen. Ik was deze boot niet hierheen komen slepen als het anders kon. En als ik hier nu niet zat, had u nooit meer aan me gedacht. Zo werkt het gewoon. Mensen te veel aan mijn kant, mensen te weinig aan jullie kant.’

Zijn dooddoener bevat een te grote kern van waarheid om zomaar terzijde te schuiven, maar wat moet ze zeggen? Als er een oplossing was, zou die vast al zijn gevonden. Toch?

Haar gedachte wordt onderbroken door het zwaailicht dat ze in de verte aan ziet komen.

‘Daar heb je het gedonder al,’ mompelt Wilfred, maar Hanna reageert niet – ze wil niet zien wat er gaat gebeuren, ze heeft de macht en de woorden niet om ertegen op te treden. Het meest menselijke wat ze kan doen is Wilfred de rug toekeren, hem besparen dat ze blijft staan kijken als hij wordt weggestuurd, zijn boot wordt weggetakeld, een omgekeerde sinterklaasintocht. Pas als ze binnen weer uit de lift stapt beseft ze dat ze de kartonnen beker met cappuccino nog in haar hand heeft.

The Writer’s Guide

Dit verhaal is gemaakt door een cursist van The Writer’s Guide (to the Galaxy), een literair cursuscentrum in Rotterdam onder leiding van Silvana Sodde. Lees meer.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

LS

Luuk Schokker

Luuk Schokker (1990) werkt als programmacoördinator van een onderzoekscentrum aan de Erasmus Universiteit. Buiten kantoortijden is hij schrijver en (af en toe) theatermaker.

Profiel-pagina
Tumbnail-Lisa-Vers-Beton-300×300

Lisa van Vliet

Illustrator

Lisa van Vliet is een illustrator die met haar beelden op zoek is naar humor en klein geluk. 
Haar inspiratie uit het stadsleven, haar plantencollectie of bijvoorbeeld een mooie kleur, kunnen via allerlei technieken het plaatje vormen waar ze naar op zoek is.
Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.