Voor de harddenkende Rotterdammer
vers_beton_said
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Ze is er al wanneer ik aankom, als eerste, gekleed in haar kleurige abaya en bijpassende hoofddoek. De Marokkaanse pakt haar spullen en gaat aan de slag. Analfabeet en slechtziend is zij, maar erop gebrand om haar naam te leren schrijven. De meeste letters heeft ze aardig onder de knie, behalve de “k”. Het wil maar niet lukken om de naar rechts openstaande bek van de letter goed op het papier te krijgen.

Niet veel later druppelen de andere cursisten binnen, een voor een. Als laatste, een half uur te laat, verschijnt Kendra. De Angolese moeder van twintig en voortijdig schoolverlater hebben we sinds die ene keer aan het begin van de cursus, zeven weken geleden, niet meer gezien.

Het enige wat telt is haar kind van vier. Ze schermt ermee, het kind en niets anders dan het kind. Die eerste keer waarschuwde ze al: ‘Ik weet niet of ik volgende keer kom, hoor. Als mijn kind ziek is, dan kom ik niet.’ Ze kwam inderdaad niet. De les daarop kwam ze ook niet. Gedurende dertien lessen is ze niet geweest. Dertien weken is lang. Welke ziekte rechtvaardigt dertien weken van absentie?

‘Ik was ziek,’ zegt ze met de geharnaste onverschilligheid die vooral pubers zich aanmeten.

‘Wat had je?’ vraag ik.

‘Griep.’ Ietwat beschaamd door de ongelovige blikken van haar medecursisten gaat ze zitten, ze pakt haar werkboek en verdwijnt erin.

Ik wijs haar erop dat de eindtoets al volgende week is. ‘Ga je je best doen?’ vraag ik.

Ze tilt gelaten haar schouders. ‘Ik weet niet.’

‘Heb je thuis geoefend?’

‘Nee.’

‘Dan moeten we realistisch zijn. Je gaat het niet halen. En dat betekent dat je volgend jaar weer op taalles moet.’

‘Ik ben toch niet de enige? Zij ook.’ Ze knikt opzij naar de Marokkaanse vrouw met de kleurige abaya.

Ik vind het ongepast. ‘Zij is tweeënzestig jaar, kwam op latere leeftijd naar Nederland en ze is nooit naar school geweest. Jij bent twintig, was vier toen je naar Nederland kwam en hebt hier je basisschool gedaan. Wil jij jezelf nou werkelijk vergelijken met haar, Kendra?’

Ze reageert fel en betrapt: ‘Dat doe ik niet, ik vergelijk niet!’

Ik laat haar, verlaat mijn stoel en loop door de klas. Bij de Marokkaanse blijf ik staan. Ze blijft maar worstelen met die ene letter, die eruit ziet als een soort omgevallen “w”. Ze ziet dubbel en krijgt er hoofdpijn van, zegt ze.

‘Maak je geen zorgen,’ zeg ik.

‘Is goed?’ vraagt ze, wijzend naar wat ze opgeschreven heeft.

Ik zeg: ‘Ja, heel goed!’ Voor iedereen die kan lezen, staat er “malika”.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

vers_beton_said

Said El Haji

Said El Haji (1976, Marokko) is schrijver, publicist, schrijfdocent en geeft Nederlands aan anderstaligen. Hij werkte als columnist en opiniemaker voor tal van regionale en landelijke kranten en bladen. Zijn debuutroman De dagen van Sjaitan (2000) beleefde een ware hausse aan media-aandacht en is ook in het Frans verschenen. Ook publiceerde hij o.a. Goddelijke duivel (2006) en Sta op en leef, vader (2013).

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500