Voor de harddenkende Rotterdammer
CK2A2295
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

“Toevallig was ik laatst nog op een bruiloft in Israël”, vertelt fotograaf Fleur, “benieuwd of het hier een beetje hetzelfde is.” We staan voor een anonieme deur in een achterafstraatje. Er staat geen naam op de deur en het adres is niet openbaar – vanwege de veiligheid. Geen idee wat we binnen kunnen verwachten. Als je geïnteresseerd bent in Ohel Abraham moet je je aanmelden op de website. Dan krijg je de locatie: een uitgewoond pand in het centrum.

Het Joodse leerhuis Ohel Abraham (‘tent van Abraham’) is geen synagoge. De jonge stichting (sinds 2013) beschouwt het Jodendom als “universele boodschap voor de gehele mensheid”. Ze richt zich op niet-praktiserende Joden die hun identiteit vorm willen geven, en op niet-Joden die willen leven volgens Joodse principes. Die laatste groep blijkt ‘Noachieten’ te heten, zo zullen we deze middag leren.

“De tent van Abraham staat altijd open!” beschrijft de stichting haar gastvrijheid op de website. Inderdaad: Uiteindelijk zullen we in een warm bad belanden, maar het is even zoeken. Na aanbellen is de eerste deur opengezoemd. We stappen een non-descripte hal in. De deur rechts leidt naar een zaaltje dat lijkt op een bruine kroeg. Een man is bezig met het neerzetten van stoelen. “We komen voor de lezing van de rabbijn.” Geen teken van herkenning. “Is dit Ohel Abraham?” Nee dus.

Terug naar het halletje, en de trap op. Nog een deur. We bellen aan. Een jongen met peies (pijpenkrullen) en Allstars (schoenen) doet open. “We zijn van Vers Beton… Ik had gebeld met Meïr…” De jongen nodigt ons hartelijk uit binnen te komen, hij schudt mijn hand. Fleur wil hetzelfde doen, maar haar hand blijft in het luchtledige hangen. De jongen legt zijn hand op zijn borst ter begroeting. Ai, dat is ongemakkelijk.

CK2A2277
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

“Mag ik hier eigenlijk wel naar binnen?” fluistert Fleur, onder het bordje ‘Geen elektronica tijdens sjabbat’. “Fleur is een meisjesnaam,” zeg ik. “Ik heb gezegd dat de fotograaf ‘Fleur’ heet, dus… Maar moet ik eigenlijk een keppeltje op?” De jongen met de pijpenkrullen biedt ons iets te drinken aan, en wijst ongevraagd naar de wc.

Misschien moet ik mijn handen wassen? Op de deur hangt een briefje: “Tijdens het bezoek aan het toilet denkt men niet na over de Thora.” Terwijl ik mijn handen was, kan ik over niets anders nadenken dan over de Thora. Dat is zo’n beetje het Oude Testament toch? Schepping, Adam en Eva, Ark van Noach, Exodus…?

Een deur verder zit een aantal mannen aan een grote tafel te lunchen. Ik herken rabbijn Bar-Ron van de foto op de website. Hij zal een lezing geven over archeologisch bewijs voor de Exodus. Hij vraagt om verse knoflook om zijn boterham mee in te smeren. Op een tafel in de hoek staan flessen wijn, enkele boeken en snuisterijen. (‘Het kosjere winkeltje’, zo begrijp ik later.)

Naast de grote tafel is de zaal ingericht met afgeragde banken, veel boeken, foto’s van geestelijken, ettelijke Israëlische vlaggen en een enkele zieltogende plant. Op de scheef aflopende vloer ligt versleten linoleum. Ik concludeer dat ‘acchenebisj’ voor deze ruimte het perfecte predicaat is. Het gaat hier duidelijk om de inhoud, niet om het decor.

CK2A2447
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

“Sjabbat sjalom!” roept een man uitgelaten als hij binnenkomt. “Ohnee, het is geen sjabbat vandaag…”, herstelt hij zich. “Gewoon sjalom dan, haha.” De man met pretogen heet Arno, en wil me wel vertellen wat hij bij Ohel Abraham zoekt. Intussen is Meïr, de voorzitter, ook binnengestapt. “Weet je dat zeker? Ga je Arno interviewen?!” roept Meïr naar mij, “die blijft praten, dan ben je nog wel even bezig, haha!”

Terwijl Arno zijn tsietsiet (gebedskleed) onder zijn shirt vandaan haalt, vertelt hij hoe hij er vijf geleden achter kwam dat zijn moeder Joods was, ‘een familiegeheim’, en dat zijn opa zelfs in een concentratiekamp zat. “Toen wilde ik ook weten wat dat inhoudt, het Joodse geloof. Dan kom je erachter dat dingen anders zijn dan in de kerk verteld wordt. Het Christendom zegt ‘dit is de weg, en er is geen andere weg’. Het Jodendom is anders, dat claimt niet de absolute waarheid. Maar het is wel moeilijk. Ik lig nu ook in scheiding met m’n vrouw.”

De zaal loopt intussen vol, ook met vrouwen, tot grote opluchting van Fleur. “Gezellig hè!” roept Meïr naar Fleur en mij. Meïr begroet de aanwezigen op een kenmerkende cynisch-hartelijke wijze: “Daar zijn ze weer hoor! Alweer! Daar word je toch gek van! Al die mensen die maar blijven komen! Heb je niks beters te doen?!” Ook de wijkagent schuift even aan: “Ik ben hier kind aan huis, het is hier altijd gezellig, maar het is natuurlijk ook vanwege de veiligheid.” Uiteindelijk zijn er zo’n vijftig aanwezigen, van jong tot oud. Er wordt gekletst en gelachen. De mannen en de vrouwen vormen aparte groepjes. Ook opvallend: er zijn drie soorten oploskoffie.

CK2A2341
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

“Dit is een Israëlische landing,” opent Meïr de lezing, “gerommel met een printer, laptop, extra stoelen… maar uiteindelijk fixen we het wel. Onze spreker rabbijn Bar-Ron bezoekt Rotterdam voor de derde keer, dus er is nu sprake van een chazakah, een patroon! Laten we hem begroeten met ons welkomstlied, Hinej ma tov!” De hele zaal zingt uit volle borst Psalm 133:1 in het Hebreeuws, en klapt er lustig op los. Vrouwen links, mannen rechts (ik was eerst verkeerd gaan zitten).

De charismatische rabbijn uit Israël kan rekenen op een ademloos luisterend publiek. Bar-Ron spreekt twee uur over geografische en archeologische bevindingen die de waarheid van het boek Exodus bewijzen. Het meeslepende, academisch verantwoorde verhaal – in Amerikaans Engels, Bar-Ron groeide op in Californië – wordt steeds samengevat in het Nederlands. Het publiek maakt driftig aantekeningen.

CK2A2416
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Ook ik probeer de Egyptische hiëroglyphen van het scherm na te tekenen in mijn aantekenboekje. “Text books need to be rewritten!” eindigt Bar-Ron zijn betoog. Ten slotte vertelt de rabbijn over zijn geldgebrek. Het publiek kan hem helpen met een financiële bijdrage (kan via Paypal).

Fleur is inmiddels vertrokken en mist de gezellige nazit. Er wordt geroddeld én gediscussieerd over het geloof en de wetenschap. “Het Jodendom staat dichter bij de wetenschap”, vertelt Sonja uit Berkel. “Ik kom uit een protestants milieu, daarna ging ik naar zo’n huppelgemeenschap, de Pinkstergemeente – die hebben me twee jaar beziggehouden. Daar draait het echt om Jezus Christus. Ik dacht op een dag: ik moet terug naar de oorsprong, dus naar het Jodendom. De synagoge in Blijdorp is een heel moeilijk toegankelijke gemeenschap, en zo kwam ik hier. Deze organisatie is heel wetenschappelijk gericht, dat sluit aan bij mijn belevingswereld.”

“Het is een wonderlijke weg. Maar dit is de weg die je gaat als je blijft zoeken”

Voor alle aanwezigen is deze acchenebisje leerschool een belangrijke plek in hun zoektocht naar Waarheid. De van oorsprong Oostenrijkse Eva volgde de route van Rooms-Katholiek naar Evangelisch naar Messiaans naar Noachiet: “Het is een wonderlijke weg. Maar dit is de weg die je gaat als je blijft zoeken. Als God je hart ziet, dan blijf je zoeken. Zet daar maar mijn Hebreeuwse naam bij in je artikel: Chawah.”

DSC07676-Hilde-Speet

Lees meer

Ons kent ons: Vijftig meter taart bij winkelcentrum Keizerswaard

Ferrie stapte in tram 23 voor een taartfestijn in het 'bruisend hart van IJsselmonde'.

Als ik wil vertrekken, staat Kristian, een Poolse Nederlander met Raspoetin-baard, bovenaan de trap. “God raakt mensen aan,” vertrouwt hij me toe. “Maar welke religie heb jij eigenlijk?” Ik antwoord dat ik atheïst ben. Kristian kijkt me scherp aan: “Atheïsten zijn heel rechtvaardig. Ze zijn belangrijk voor deze wereld.”

Ik kan mijn weg vervolgen.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels. Bekijk hier meer artikelen in de serie. 

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
me

Fleur Beerthuis

Fotograaf

Fleur Beerthuis studeerde aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als fotograaf. Ze vindt Rotterdammers geweldig. Door mensen te portretteren ziet zij een glimp van hun werelden. Ze is nieuwsgierig naar hoe andere mensen leven en denken. Met beelden probeert zij hun verhalen zo goed mogelijk over te brengen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500