Voor de harddenkende Rotterdammer

De twee mannetjes uit Hardinxveld-Giessendam hadden met rode oortjes geluisterd naar het wel en wee van Coolhaveneiland. “Drugsverslaafden, daklozen, prostitutie… dat hebben wij in Hardinxveld allemaal niet!” Ze zochten inspiratie voor hun eigen BuurtBestuurt, en waren zo bij onze wijk-vergadering beland. “In Hardinxveld hebben we drie hangjongeren, maar dat is het ook wel!”

Onze bezoekers signaleerden ook een overeenkomst: gekanker en gebrek aan daadkracht. Zowel in het ruige Delfshaven als in het braaf-gereformeerde Hardinxveld klagen bewoners steen en been over alles wat er mis is. Om vervolgens naar de gemeente en politie te kijken: lossen jullie het maar op. Terwijl je juist op zo’n buurtvergadering het initiatief kunt nemen om de problemen aan te pakken. En dat moet want de overheid trekt zich terug: we leven in de ‘participatiesamenleving’.

Eens! BuurtBestuurt ontaardt vaak in BuurtVerzuurt. Maar hoe motiveer je jezelf en je buurtgenoten in een wijk die zoveel problemen heeft en die bovendien zo divers is? En dan bedoel ik: divers qua opvattingen, over wat een fijne wijk is. Nooit staan de neuzen dezelfde kant op. Groen is fantastisch, of is rommelig. Een buurtfeest is gezellig, of geeft overlast. Er is te weinig sociale samenhang, of ‘we wonen hier zo lekker anoniem’.

Intussen is de verzorgingsstaat passé en viert het neoliberalisme hoogtij. De kloof tussen kansarm en kansrijk wordt dieper en loopt dwars door mijn wijk. Aan de ene kant van de straat telt een yup €800.000 neer voor een gelikt loft-appartement, aan de overkant kwijnt een bijstandsgezin weg in een verkrotte huurwoning. Iedereen heeft het nu over polarisatie, maar wat daaraan ten grondslag ligt, dat is veel essentiëler: een groeiende sociale tweedeling. Die tweedeling is tastbaar in mijn wijk. Zwarte school/Witte school. Straatvoetbal/Hockeyclub. Populisme/Idealisme. Vleesknaller/Veganisme. Nooit op vakantie/Elke maand in het vliegtuig. Hoe breng je de mensen bij elkaar, als de overheid zich terugtrekt en het kapitalisme zegeviert?

Hardinxveld legde de vinger op de zere plek. De aanwezigen staarden elkaar aan. Gelukkig gebeurde er iets. “Ik wil wel een paar plantjes voor m’n deur planten,” opperde een buurvrouw voorzichtig. “Ik wil best een beetje vegen,” zei een ander. Ik bedacht me ineens: op 24 maart is er een straatvoetbal-wedstrijd in de wijk, van de Feyenoord Street League. Daarbij aansluiten, zou weer een heel andere doelgroep bij een buurt-initiatief betrekken. “Zullen we die middag met z’n allen gaan vegen en wat plantjes planten…?”

Zo was Coolhaveneilands eerste bewonersinitiatief in 10 jaar geboren: ‘Pimp je Straat Delfshaven’. Eerst het straatvoetbal kijken, dan gezamenlijk de straten schoonmaken en opfleuren met wat plantjes. Wat te eten en te drinken erbij, gezellig en nuttig. Vijf buurtgenoten namen het voortouw in de organisatie. Thuis Op Straat schoof ook aan, de Delfshavense Theetuin kwam erbij, evenals de kerkgemeenschap, en lokale horeca. De Roteb leverde bezems en een buurtgenoot deed de pilot van een educatieve app over zwerfvuil. We zouden met drie straten tegelijk budget van OpzoomerMee aanvragen om eten, drinken en plantjes te kopen. OpzoomerMee had juist een mailing verspreid om initiatieven te combineren, dus we dachten: die koppen we in! Een fantastisch plan!

Niet dus. We kregen van OpzoomerMee geen geld, want ‘het initiatief oversteeg het straatniveau’. Oh sorry, we waren dus te ambitieus! De medewerker in kwestie dacht bovendien dat Feyenoord (als organisator van het straatvoetbal) de Stichting Opzoomeren wilde leegtrekken, en dat het eigenlijk een initiatief van de gemeente was.

Maar die email dan, vroegen we, waarin stond dat Opzoomeren groen-initiatieven wilde combineren? Nee, dat ging om kleine initiatiefJES, in aparte straatJES, zodat buurTJES met een geveltuinTJE bij elkaar OP VISITE konden. Goeie genade. Bij elkaar op visite gaan, dat gaat het verschil maken in Delfshaven, tussen de vastgoedspeculanten, de junks, de ondermijning, de armoede en kansloosheid! Maar oh wee als je bedenkt dat je tegelijk een schep en een bezem ter hand zou kunnen nemen, als je probeert verschillende soorten mensen bij elkaar te brengen. Dan overstijg je het straatniveau en kun je fluiten naar een bijdrage. 

Maar gelukkig: dankzij een fantastische, ongekend snelle actie van de gebiedscommissie en onze wijkambtenaren, slaagden we erin enkele dagen voor het evenement geld te krijgen! Het werd een geniale dag, met honderd deelnemers uit alle geledingen van de wijk. Van kinderen tot ouderen, van bakfietsmoeder tot Wilders-adept, mensen van alle soorten afkomst.

Die middag werd onze wijk schoner, groener, actiever en gezelliger. Enige domper was dat de tegenstander van de voetbalwedstrijd niet kwam opdagen – maar daar stond tegenover dat de voetballertjes op de foto konden met de stoere wijkagent. Bovendien hadden we tóch een ‘kluskeet’ kunnen lospeuteren bij OpzoomerMee, waarvoor grote dank.

De voldoening was van korte duur. Na drie dagen ontving ik een email van een ijverige ambtenaar van Stadsbeheer, met daarin een inventarisatie van overtredingen die tijdens het buurtinitiatief waren begaan: ongeauthoriseerd schoonmaken van de buitenruimte, illegaal planten van viooltjes in gemeentelijke groenbakken, niet conform de regels aangelegde geveltuintjes en een stapel tegels die tot de volgende dag was blijven liggen.

De participatiesamenleving heeft nog een lange weg te gaan.

Ferrie schrijverscolumn

Lees meer

De kloof van Coolhaveneiland

Het borrelt en gist in Coolhaveneiland, de wijk waar Ferrie Weeda woont en opgroeide.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Ferrie

Ferrie Weeda

Ferrie Weeda (1977) studeerde geschiedenis en Nederlands. Zijn wieg stond aan de Coolhaven – nog steeds zijn domein. Ferrie houdt van publiek en van de stad. Hij is voorzitter van BuurtBestuurt Coolhaveneiland. Als stadsgids en schrijver deelt hij zijn betrokken en bevlogen verhalen over geschiedenis, samenleving en cultuur. Gerrit, Ferries jack-russell uit Tiel, is vernoemd naar Erasmus.

✉ ferrie@versbeton.nl

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.