Voor de harddenkende Rotterdammer
MarkvanWijk-Straatarts-MichelleAimee-Titelbeeld
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Op de huisartsenpost classificeren we patiënten aan de ernst van hun letsel. Met andere woorden: mensen met de ergste klachten zien we als eerste, omdat die in potentie ook het eerst aan hun problemen overlijden. Dit is de reden dat iemand soms erg lang moet wachten in de wachtkamer, waar andere mensen direct worden geholpen als zij binnenwandelen.

Ik sta deze avond op de U2-kant, dat is spoedeisende kant van onze ‘spoedpost’. Ik schrijf dat tussen aanhalingstekens, want tegenwoordig zien we op de huisartsenpost veel mensen die eigenlijk niets spoedeisends hebben. Mensen die ontevreden zijn met hun eigen huisarts, geen tijd willen maken om overdag te gaan of die zich ‘anders voelen’ en gelijk naar een dokter willen. Die mensen komen aan de kant voor U3 tot U5 gevallen, waar verreweg de meeste huisartsen werken.

De categorieën lopen van U0 tot en met U5. U0 is een reanimatie, U1 is bijvoorbeeld iemand met een dreigend hartinfarct. Voor beide gaat de sirene aan. Een U2, bijvoorbeeld een longontsteking of kortademigheid, willen we zo snel mogelijk zien. Ook een U3 willen we op de huisartsenpost nog wel zien: een kindje met koorts, oorpijn en vlekjes op het lichaam.

Maar een U4 en een U5 is lastiger te verkopen. Dat zijn problemen die niet spoedeisend zijn en prima tot de volgende dag kunnen wachten maar zich toch opdringen op de huisartsenpost. Bijvoorbeeld iemand met een jeukende plek op het been. Of de patiënt die ik vorige week zag en een second opinion wilde bij lang bestaande buikpijnklachten.

Als je denkt dat je snel klaar bent met deze minder urgente gevallen, dan heb je het mis. Want hoe minder je voor mensen kan doen, hoe meer onvrede ze ervaren. En hoe meer druk ze soms gaan uitoefenen. Die man die een second opinion wilde, ging zoveel stennis schoppen op de huisartsenpost, dat ik hem uiteindelijk naar de spoedeisende hulp verwees. Ik weet: ik verleg het probleem. In het ziekenhuis sloten ze een acuut dreigende ziekte uit door handoplegging en beperkt bloedonderzoek. Alles normaal? Huppakee naar huis. En zo werd de patiënt eigenlijk alleen maar bozer.

Maar deze keer stond ik dus aan de U2 kant. Deze mensen hebben in potentie iets levensbedreigend en het is dus de bedoeling dat je snel kan handelen. De patiënt die ik voor me kreeg had iets aan haar rug en kon er in potentie snel verlamd van raken.

MarkvanWijk-Straatarts-MichelleAimee-Tussenbeeld
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Ze was voor gecompliceerde rugproblemen onder behandeling in een Academisch ziekenhuis in een andere stad. Maar omdat ze een weekendje weg was in Rotterdam toen ze haar klachten kreeg, kwam ze naar onze huisartsenpost. Ze wilde naar de specialist in Rotterdam: als het vals alarm zou zijn, kon ze dan gewoon haar weekendje afmaken.

Ik bel de dienstdoende specialist in het ziekenhuis naast me. Na verkeerd doorverbonden worden, in de wacht staan en een plots verbreken van de verbinding, kreeg ik hem na bijna vijftien minuten aan de lijn, vanuit huis. “Nee, dit lijkt me niet iets voor ons ziekenhuis, veel te complex”, zegt hij terwijl ik zijn kinderen op de achtergrond hoor schreeuwen. “Deze dame moet naar haar eigen gespecialiseerde ziekenhuis”.

“Achter me een jongedame met een forse allergische reactie en een oude man met hartproblemen. En ik zit nog aan de telefoon”

Ik bel haar eigen ziekenhuis. De specialist laat me weten dat hij snapt dat de patiënt in Rotterdam gezien wil worden, en dat zij uiteindelijk het laatste woord heeft. Terwijl ik me afvraag of dat eigenlijk wel klopt, verbreekt hij de verbinding. We zijn nu dertig minuten verder. Achter me verzamelen zich een jongedame met een forse allergische reactie, een schreeuwende, oude vrouw met buikpijn en een oude man met bekende hartproblemen en pijn op de borst. En ik zit nog aan de telefoon.

Met veel moeite bereik ik de specialist in het andere ziekenhuis dat meer complexe zorg kan dragen. “Nee, ik doe geen dienst voor jouw regio, je moet bij de specialist zijn die aangesloten is bij jouw post”. Als ik uiteindelijk de eerste specialist weer aan de telefoon krijg probeert hij de patiënt alsnog af te houden. Ik word boos en geef aan dat hij zelf zijn over-on-systematisch-geprotocolliseerde collega’s mag bellen: ik ben er klaar mee. “Ok”, zegt hij, “dan mag ze morgen komen”.

Na vijfenveertig minuten bellen, ga ik terug naar de patiënt en geef aan dat ze morgen wordt gezien door de specialist in ons ziekenhuis, zoals zij wilde. “Oh”, zegt ze. “Ik had verwacht dat ik gewoon nu gezien werd. Dan ga ik net zo lief morgen naar mijn eigen specialist, daar heb ik dan meer vertrouwen in”. En toen mocht ik weer twee telefoontjes plegen.

MarkvanWijk-Straatarts-MichelleAimee-Titelbeeld

Lees meer

Er is een baby geboren op Zuid

"De mama is dertien en de papa is twaalf jaar oud. Daar schrik ik niet meer van"

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

DSC_8880

Michelle-Aimée

Michelle-Aimée is huisarts, straatarts, fotografe en schrijfster. Ze woont sinds zes jaar in Rotterdam en komt als arts veel in aanraking met de onderkant van de samenleving. Voor Vers Beton doet ze maandelijks verslag van wat ze in haar huisartsenpraktijk meemaakt.

Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500