Voor de harddenkende Rotterdammer
vers_beton_said
Beeld door: beeld: Elzeline Kooy

Van Fiól, een cursist afkomstig uit de Dominicaanse republiek, moet ik op een dag een verklaring van de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) ondertekenen. Ze verlangt een ontheffing van de eindtoets op basis van niet medische gronden, zodat ze sneller voor naturalisatie in aanmerking komt. Zo’n advies wordt alleen opgesteld als de cursist zich aantoonbaar heeft ingespannen voor het inburgeringsexamen. Kan zij dat aantonen?

Ze zegt van wel. Ze heeft al veertien keer het examen gedaan en alle keren is zij gezakt.

Omdat ik niet weet of ik bevoegd ben om zoiets te ondertekenen, neem ik de verklaring mee naar mijn werkgever.

Hij hoeft er niet lang over na te denken. ‘Dit gaan we niet ondertekenen,’ zegt hij.

Ik wil weten waarom niet. Komt het misschien door het feit dat Fiól al die examens bij een andere cursusinstelling heeft gedaan, waardoor wij niet eenzijdig kunnen beoordelen of zij zich voldoende heeft ingespannen? Nee. Het heeft alles te maken met de manier waarop de uitvoering van de Wet taaleis georganiseerd is, aldus mijn werkgever.

Het zit zo. De gemeente wijst de cursisten toe aan een cursusinstelling, die de lessen verzorgt. De instelling doet dat niet gratis, want elke cursist kost geld. Een cursist met een ontheffing op zak is leuk voor de cursist, maar wie dekt het lesmateriaal, wie betaalt de ruimte die voor de lessen wordt afgehuurd, waar moet het salaris van de docenten vandaan komen, enzovoort? De gemeente betaalt pas wanneer de cursist het volledige traject doorlopen heeft.

‘Is een cursist dan verplicht de toets te halen?’ vraag ik.

‘Nee, maar hij moet de toets wel maken.’

Jammer voor Fiól. Wet is wet en geld is geld. 

Op een andere dag krijg ik van een andere cursist genaamd Ihsan, afkomstig uit Irak, een envelop in handen met daarin twee brieven. De eerste brief is een Medisch Advies Inburgeringsexamen van de Gemeentelijke Gezondheidsdienst (GGD). ‘Betrokkene geeft aan niet te kunnen leren vanwege problemen in het hoofd. Hij vergeet alles, kan zich niet concentreren en heeft het gevoel dat er “een bom in het hoofd zit”.’ De tweede brief betreft een ontheffing van de inburgeringsplicht, afgegeven door het Centraal Inburgeringsloket. ‘Op grond van de Wet inburgering bent u inburgeringsplichtig. Op 16 september 2009 vroeg u om ontheffing van de inburgeringsplicht. U hebt bij uw aanvraag een advies van de GGD meegezonden. Op grond van dit advies vinden wij dat u blijvend niet in staat bent het inburgeringsexamen te behalen. Wij hebben besloten u deze ontheffing te verlenen.’  

Ik vraag Ihsan wat ik met zijn brieven moet doen.

Ihsan: ‘Je weet, ik kan niet schrijven. Daarom ik kan de toets niet maken.’

Ik weet van zijn klachten. Maar ik weet ook dat zijn verzoek om van de eindtoets ontheven te worden geen kans maakt. Wie eenmaal aan de cursus begonnen is, moet de toets maken. Niettemin, ik beloof serieus naar zijn verzoek te zullen kijken.

Aan het einde van de week vertel ik Ihsan wat ik al wist: dat hij hoe dan ook de toets zal moeten maken. ‘Ik heb mijn best voor je gedaan,’ lieg ik.

Hij knikt begrijpend en zegt: ‘Dank u, meneer Said. Ik ook mijn best doen.’

Said el Haji is docent en schrijver. Hij geeft Nederlandse taalles en deelt tweewekelijks de bijzondere verhalen die hij meemaakt met zijn leerlingen. Lees hier meer verhalen uit de serie. 

Voordat je verder leest...

Vers Beton heeft jouw support nodig! Wij kunnen alleen blijven bestaan dankzij support van lezers. Maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

vers_beton_said

Said El Haji

Said El Haji (1976, Marokko) is schrijver, publicist, schrijfdocent en geeft Nederlands aan anderstaligen. Hij werkte als columnist en opiniemaker voor tal van regionale en landelijke kranten en bladen. Zijn debuutroman De dagen van Sjaitan (2000) beleefde een ware hausse aan media-aandacht en is ook in het Frans verschenen. Ook publiceerde hij o.a. Goddelijke duivel (2006) en Sta op en leef, vader (2013).

Profiel-pagina
logodriehonderdduizendtweetien

Elzeline Kooy

Illustrator

Elzeline Kooy (Rotterdam) studeerde in 2013 af als illustrator aan de Willem de Kooning Academie. In 2014 behaalde ze haar master aan Sint-Lukas (kunsthumaniora) in Brussel. Momenteel werkt ze als freelance illustrator voor onder andere magazines en online platforms, met specialisatie in beeldverhaal.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.