Voor de harddenkende Rotterdammer
VersBeton-De-ridder-van-Rotterdam-3360-1880
Beeld door: beeld: Ez Silva

Soms is het beter om te doen alsof je niet begrijpt wat er aan de hand is. De avond waarop mijn vader niet meer thuis zou komen werd ik wakker van de deurbel. Ik sloop in mijn pyjama de trap af, maar nog voor ik beneden was had ik al spijt dat ik niet in bed was blijven liggen. Ik hoorde mijn moeder schreeuwen, een lange en angstaanjagende brul, en toen ik mijn hoofd voorzichtig om de deur van de woonkamer stak en de vader van Patrick in zijn uniform naast de bank zag staan begreep ik meteen dat er iets vreselijk mis was. Maar ik wilde het niet weten. Dus holde ik terug naar mijn kamer, kroop onder de dekens en vertelde mezelf dat er niets aan de hand was. Zolang ik dat volhield bleef alles zoals het was.

‘Zolang ik van niets wist bestond er nog steeds een kans dat de ridder ergens op me wachtte; zolang ik van niets wist bleef alles zoals het was’

En toen oma Broere en ik die ochtend voor het Schielandshuis stonden en we Maarten aan de overkant van de straat zagen staan met zijn schetsboek onder zijn arm begreep ik meteen dat het handschrift dat me zo bekend voorkwam, het handschrift waarin de brief van de ridder was geschreven van Maarten moést zijn, het waren dezelfde krullende letters waarmee hij zijn tekeningen signeerde; ik begreep meteen dat hij, oma, en zelfs Ab, de hardhorende reus die de tuin van Schoonderloo bewaakte, allemaal in hetzelfde complot zaten. Maar ik wilde het niet weten. Nog niet. Zolang ik van niets wist bestond er nog steeds een kans dat de ridder ergens op me wachtte; zolang ik van niets wist bleef alles zoals het was.

Dus gooide ik mijn rugtas over mijn schouders, hief mijn kin, en zei: ‘Maarten? Wat doe jij hier?’

     ‘Ik ben vrij om te gaan waar ik wil,’ zei hij met zijn katachtige grijns, ‘want heel de aarde is mijn vaderland en ik leef-’

     ‘-van de hand in de tand. Ja, dat weten we. Maar je zei ook dat we de ridder in de kerk konden vinden en toen stuurde hij ons naar de heer van Henegouwen en nu is hij weer nergens te bekennen.’

     ‘Daarom ben ik-’

     ‘En je zei dat hij alleen mensen opmerkt die over het hoofd worden gezien,’ ging ik door. ‘Ga je ons nu vertellen hoe we net zo onzichtbaar als jij kunnen worden?’

     Oma gaf me een zetje. ‘Senna,’ zei ze streng, ‘waar zijn je manieren gebleven?’

     Ik mompelde mijn verontschuldigingen maar Maarten haalde alleen zijn schouders op en zei: ‘De ridder is een vluchtig figuur, twee keer knipperen en hij is verdwenen. Daarom kom ik jullie helpen in jullie avontuur, spring in de benen en kom met me mee, ik zal je de weg laten zien die hij graag beloopt, via de poort van de kleine keizer naar de eindhalte die niemand ontloopt.’

We volgden hem over de Coolsingel, voorbij de Koopgoot en hoewel de dag pas net was begonnen waren er al meer mensen op de been; mensen die nietsvermoedend op weg waren naar hun werk, mensen die niet op zoek waren naar een spook dat er een heel vaag spreekuur op nahield. We kwamen langs het oude postkantoor en het stadhuis waar een standbeeld stond van een man met een mantel om zijn schouders en een brede kraag om zijn nek. Terwijl oma en Maarten begonnen te babbelen over spectaculaire ontsnappingen en beruchte boekenkisten dacht ik aan hoe mijn vader altijd zei dat Rotterdam zo mooi was omdat er steeds iets nieuws viel te ontdekken, maar ik was juist blij dat er nog zoveel sporen van het verleden waren overgebleven.

De-ridder-van-Rotterdam

Lees meer

De Ridder van Rotterdam #6: de heer van Henegouwen

Senna en haar oma komen in hun zoektocht naar de ridder bij het Schielandshuis terecht.

We gingen rechtsaf op het Hofplein en liepen langs de Delftse Poort, een stalen reconstructie van een oude stadspoort. ‘Daar is Napoleon nog doorheen getrokken,’ vertelde oma terwijl ze opgewekt de helling van het Pompenburg beklom. ‘Hoog bezoek van een kleine man! Hij heeft destijds in het Schielandshuis gelogeerd. Kun je je dat voorstellen? Overnachten in – au!’ Ze greep naar haar heup en vloekte zo hard dat Maarten een sprongetje maakte van schrik.

     Ik snelde op haar af, bood haar een arm en hielp haar naar een bushokje waar ze zich met een pijnlijk gezicht op een bankje liet zakken.

     ‘Is het nog ver, Maarten?’ vroeg ik ongerust.

     ‘Als de zon op is legt de ridder zijn hoofd te rusten op een plek waar niemand wordt gestoord. Ik kan je niets beloven, maar als je hem voorzichtig wakker maakt geeft hij misschien wel antwoord.’ Hij wipte op zijn voeten en haalde snel een hand door zijn krullen. ‘Luister, ik moet terug naar het park, anders wisselt mijn hangmat van eigenaar. Kan ik nog iets doen? Of komen jullie eruit met elkaar?’

     ‘Natuurlijk komen we eruit,’ zei ik ferm. Dit keer hoefde niemand me uit te leggen waar we naartoe moesten. Ik was er eerder geweest, bijna een jaar geleden, op een regenachtige dag die ik niet kon vergeten, hoe graag ik dat ook wilde. In de verte zag ik de bus al aankomen. ‘Heb je je ov bij je, oma?’

Voordat je verder leest...

Vers Beton heeft jouw support nodig! Wij kunnen alleen blijven bestaan dankzij support van lezers. Maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Daphne-Huisden

Daphne Huisden

Daphne Huisden (1988) debuteerde eind 2010 bij Uitgeverij Prometheus met de roman Alles is altijd fictie. In 2013 verscheen haar tweede boek Dit blijft tussen ons, genomineerd voor de Halewijnprijs in datzelfde jaar. Daarnaast publiceerde ze verschillende stukken en korte verhalen, o.a. in literair tijdschrift Das MagazinTirade en het Rotterdam-katern van NRC Handelsblad. Momenteel werkt ze aan haar derde roman, Charlatans, die binnenkort verschijnt.

Profiel-pagina
Foto-Ez-Silva

Ez Silva

Illustrator

Met haar achtergrond als industrieel vormgever en productontwerper, maakte Ez Silva (Cabo Verde, 1985) een switch naar allround vormgever, illustrator en kunstenaar. Haar werk kan omschreven worden als vrouwelijk, dromerig en mysterieus (de innerlijke gevoelswereld van de hedendaagse vrouw). Omdat in het hedendaagse leven al zoveel digitaal gebeurt, kiest Ez er juist voor om op papier te tekenen. 

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.