Voor de harddenkende Rotterdammer
CK2A6242
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Op de Van der Takstraat is de schemering ingezet. De lange tafels zijn al gedekt, Fadi en haar familie lopen druk in en uit om iedereen te voorzien van water en ayran. Ik ben aangeschoven bij een nog halflege tafel, ietwat nerveus of ik enige aansluiting zal vinden. Op de iftar, waar het vasten tijdens de ramadan samen wordt verbroken, blijken veel ‘eilandbewoners’ te zijn. “Ik wist niet dat u aan de Maaskade woonde”, zegt Jantien tegen Marlène. Marlène: “Veel mensen hier ken ik wel van gezicht, je ziet ze in de Spar of bij Fadi.”

De uitspanning waar we zitten, is vernoemd naar de eigenaresse Fadi, die de iftar al een aantal jaar organiseert. Marlène heeft ’s middags voor het laatst gegeten: couscoussalade van Fadi. Jantien: “Daar kan ik wel drie dagen mee doen!”

Vincent schuift aan. Marlène: “Zij vraagt me net wat jij ook alweer doet.” Vincent: “Ik noem mezelf merkenbouwer, maar vroeger noemde je dat gewoon een reclamebureau.” Sinds kort zit zijn kantoor ook op het Noordereiland. “Ik woonde al op de Maaskade en toen bleek dat de fysio hier wegging. Ze kreeg last van haar rug.” Hij is samen met zijn vriendin Marina, die af en toe bij Fadi werkt en nog niet lang in Nederland woont. “Zo kan ze een beetje Nederlands leren.”

Als de zon onder is kan de iftar beginnen. Fadi: “Bedankt dat jullie allemaal gekomen zijn!” Marlène: “Fadi! Wat is eet smakelijk ook alweer op zijn Turks?” Terwijl iedereen begint met de traditionele dadel en Fadi soep uitdeelt, wordt de laatste stoel aan onze tafel gevuld door Rajesh. Hij is gekomen met een team van collega’s uit de duikwinkel, die vroeger op de locatie van Fadi zat maar naar Noord is verhuisd. Ze komen nog regelmatig lunchen op hun oude werkplek.

CK2A6201
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

“Hmm, lekkere soep. Leuk dit”, zegt Rajesh. Hij komt graag op het Noordereiland. “Ondanks dat hier zoveel mensen wonen is het hier altijd rustig. Je hebt hier de rust en ruimte die je in de stad niet hebt. Het is een oase, een unieke plek in Rotterdam.”

Marlène: “Toen ik hier in de jaren ’80 kwam wonen had je echt van die spookstraten met huizen die leeg stonden.” Inmiddels is het eiland een gewilde plek om te wonen. Jantien: “Er is steeds meer import, al ben ik dat zelf ook wel. Ik woon hier pas negen jaar.” Marlène: “De echte eilanders worden er steeds minder. We hebben een Facebookgroep met bewoners, daar zitten van die oude schippers in die mopperen op alle yuppen. Waar ze het meest over klagen? Alle winkels die hier verdwenen zijn, zoals de slager.”

Ik vertel dat ik ook bijna een eilander was geweest, omdat mijn vader hier een huis wilde kopen. Ik groeide uiteindelijk op in het Oude Noorden, want mijn moeder vond het eiland te afgelegen. “Dan was ik waarschijnlijk iemand geworden die eigenlijk het eiland niet af wil en elke dag naar het café gaat om te darten.” Iedereen lacht. In werkelijkheid kom ik regelmatig op het Noordereiland om precies dat te doen.

CK2A6176
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Terwijl we botermalse kip met rijst en boontjes oppeuzelen vertelt Rajesh wat er voor duikers te doen is in Nederland. “In mei en juni is het hoogtepunt de parende zeekatten. De rest van de vissen zijn een beetje snel, dus die zie je niet. Er zijn veel kleine haaien, maar ik heb er nog nooit een gezien. Het leuke aan de zeekat is dat ze nieuwsgierig zijn en blijven hangen.”

“Hoe het hier is? Klote, vies eten, stomme mensen! De hele tafel buldert van het lachen”

Aan de tafel tegenover ons is nog een plekje vrij, dus daar schuif ik aan voor het toetje van baklava. Sabien: “Hoe het hier is? Klote, vies eten, stomme mensen en kijk: deze is zelfs in slaap gevallen.” De hele tafel buldert van het lachen, op een klein meisje na, dat inderdaad ligt te slapen. Sabien: “Oh nee, ze schrijft het nog op ook!”

Bart: “Dit is nou fake news toch?” Hij is meegenomen vanwege zijn verjaardag, door zijn bovenbuurvrouw Jamila. Ze wonen vlakbij het eiland. De moeder van het slapende meisje (“noem me maar the black queen of the south”) woont in de buurt van Zuidplein en raakte via-via voor het eerst bij Fadi verzeild. “Ik zag dat een kennis een keer iets lekkers aan het eten was en toen heb ik gevraagd waar dat was.”

CK2A6162
Beeld door: beeld: Fleur Beerthuis

Fadi komt langs om te vragen of iedereen tevreden was. “Ik was bang dat het zou gaan regenen.” Ze wordt beantwoord met een daverend applaus van alle aanwezigen. The black queen of the south wijst naar Jamila: “Je had een foto van haar gezicht moeten hebben toen ze de kip at. Ze klapte haar handen in elkaar als een klein kind en riep: “Hmm!” Iedereen barst weer in lachen uit.

Dat is de sfeer op deze iftar: mensen die elkaar niet eerder spraken, lachen en kletsen alsof ze al jaren met elkaar aan tafel zitten. Ze hebben allemaal twee dingen met elkaar gemeen: de liefde voor Fadi en het Noordereiland. Zelden had ik zo’n amusante avond met volstrekt onbekenden. Broodnuchter, content en zelfs ietwat optimistisch fiets ik naar huis, terwijl ik denk: No man is an island.

Over deze rubriek

Steeds vaker klinkt de zorg dat verschillende groepen in de stad zich opsluiten in ‘parallelle samenlevingen’, dat er ‘kloven’ tussen groepen in de samenleving ontstaan. Is Rotterdam aan het segregeren of hoort dat bij de grote stad? Waar ontmoeten verschillende groepen elkaar nog, en waar verschuilen ze zich? In Ons Kent Ons gaan Ferrie Weeda en Tara Lewis op bezoek bij verschillende Rotterdamse bubbels. Soms met, en soms zonder een glas, eh, bubbels.

Bekijk hier alle artikelen in ‘Ons Kent Ons’.

Vers Beton heeft jouw support nodig!

Voordat je verder leest: Vers Beton kan alleen blijven bestaan dankzij support van onze lezers. Maak jij ook onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Tara

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Profiel-pagina
Fleur.2

Fleur Beerthuis

Fotograaf

Fleur Beerthuis studeerde aan de Willem de Kooning Academie en werkt nu als fotograaf. Ze vindt Rotterdammers geweldig. Door mensen te portretteren ziet zij een glimp van hun werelden. Ze is nieuwsgierig naar hoe andere mensen leven en denken. Met beelden probeert zij hun verhalen zo goed mogelijk over te brengen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500