Advertentie

Pionect top banner_V2
Voor de harddenkende Rotterdammer
VersBeton-De-ridder-van-Rotterdam-3360-1880
Beeld door: beeld: Ez Silva

We waren te vroeg. Het hek van de begraafplaats was nog gesloten en de parkeervakken waren leeg. Oma en ik gingen op een bankje voor de ingang zitten en keken bus 38 na die na een korte stop bij de eindhalte de Kerkhoflaan uitreed. Een jaar geleden hadden we hier ook gewacht, onder zwarte paraplu’s en omringd door zwijgzame mensen met ernstige gezichten. Het was me toen ook al opgevallen dat het hier, in Crooswijk, stiller was dan in de rest van de stad.  

Naast me plukte oma een denkbeeldig stofje van haar broek. Ze had geen woord meer gezegd sinds we afscheid hadden genomen van Maarten en voor het eerst sinds het begin van ons avontuur leek ze een beetje zenuwachtig. ‘Senna?’ Ze schraapte haar keel. ‘Ik moet je iets vertellen, lieverd. Het is misschien niet heel netjes van me geweest, maar ik heb-’

‘Ik weet het,’ zei ik zacht, ‘ik weet dat jij de ridder verzonnen hebt. Je hebt me een sprookje verteld.’

Als ze al verbaasd was liet ze daar niets van blijken. ‘Het spijt me,’ zei ze, ‘het was niet mijn bedoeling om tegen je te liegen… Ik wilde gewoon dat je er weer eens op uit ging. Je bent nog veel te jong om zoveel binnen te zitten.’

‘Mijn vader was niet de enige die door een stom ongeluk niet meer was thuisgekomen en om de een of andere reden stelde dat me gerust’

Achter ons ging het hek open, maar we maakten geen van beiden aanstalten om op te staan. Ik kon niet meer doen alsof ik niet begreep wat er aan de hand was en ik wilde niet verder voordat ik precies wist hoe haar sprookje in elkaar zat. ‘Hoe weet Maarten van de ridder af? En wie staat er dan op die foto van jou en opa? De schim achter het raam?’

‘Dat is onze oude buurvrouw, de moeder van Maarten. Hij was goed bevriend met je vader voordat hij van de hand in de tand ging leven. Hij kon als kind al tekenen als de beste.’ Oma legde een hand op mijn knie, kneep er zachtjes in. ‘Ben je boos op me?’

Ik staarde naar de aderen die over haar hand liepen, haar kortgeknipte nagels, de nicotinevlekken die de sigaren hadden achtergelaten; de sterke vingers die telkens nieuwe pleisters hadden opgeplakt als ik weer met schaafwonden was thuisgekomen.

‘Natuurlijk niet,’ zei ik terwijl ik langzaam overeind kwam. ‘Maar ik wil wel weten hoe je sprookje afloopt.’

Hand in hand liepen we de begraafplaats op, over een brede laan met hoge bomen die naar de kapel leidde waar ik mijn moeder voor het laatst had zien huilen, en daarna volgden we als vanzelf de route die we die dag ook hadden genomen: langs een stenen bruggetje en stilstaand water, voorbij een waterkraantje en een rij graven waar gieters achter de zerken stonden. Sommigen waren versierd met kleine portretjes en fleurige boeketten, anderen waren kaal en in geen tijden meer bezocht. Ik las de namen op de stenen en rekende leeftijden uit, probeerde me voor te stellen door wie zij werden gemist. Er lagen soldaten en brandweermannen, dirigenten en kunstenaars, ouders, kinderen, mensen uit allerlei windstreken die hier nooit meer weg zouden gaan. Ik bleef even staan bij een familiegraf, een gezin waarvan alle leden dezelfde sterfdatum deelden. Mijn vader was niet de enige die door een stom ongeluk niet meer was thuisgekomen en om de een of andere reden stelde dat me gerust. 

Onder een oude boom met een dikke stam en laaghangende takken hield oma stil. Daar lag hij. Tussen een zeeman en een Feyenoord-supporter wiens naam omkranst werd door een verzameling rode en witte kaarsen. Op mijn vaders steen lag een bos verse zonnebloemen.

‘Die heeft je moeder achtergelaten,’ zei oma. ‘Dat doet ze altijd voor ze op reis gaat.’

‘Is dat zo? Waarom heeft ze me dat dan nooit verteld?’

Oma haalde haar schouders op. ‘Je moeder heeft zo haar eigen manier om haar verlies te verwerken. Er bestaat geen handleiding voor verdriet.’

De-ridder-van-Rotterdam

Lees meer

De Ridder van Rotterdam #7: de wegwijzer en de kleine keizer

Senna en haar oma ontmoeten Maarten op de Coolsingel in hun zoektocht naar de Ridder.

Ik ging door mijn hurken en streek met mijn vingers over de gegraveerde letters. Het was een gek idee dat hier, onder deze donkere steen, iemand lag met dezelfde achternaam als ik. Boven onze hoofden ging een vliegtuig voorbij. Ik keek naar de witte streep die hij achterliet in de blauwe lucht, hoorde de wind door de takken blazen en op dat moment voelde ik een bekende kriebel opkomen, een gekietel in mijn binnenste dat ik lang niet had gevoeld. Ik gaf oma mijn rugtas aan, stroopte mijn mouwen op en greep de onderste tak van de boom vast. Het ging vanzelf. Ik hees mezelf omhoog en klom, steeds hoger, voelde de stam langs mijn onderarmen schuren, de blaadjes tegen mijn wangen kietelen, tot ik bij een dikke tak uitkwam waar ik mijn benen stevig omheen klemde. Ik was het nog niet verleerd. Beneden klapte oma in haar handen. ‘Zo mag ik het zien!’

Met mijn rug tegen de boomstam keek ik uit over de begraafplaats. Ons avontuur was bijna afgelopen en hoewel we de ridder niet hadden gevonden en ik nog steeds geen antwoord had op al mijn vragen, nog steeds niet wist waarom mijn moeder een andere handleiding had dan ik of waarom sommige mensen meer pech hadden dan anderen, begreep ik dat ik de ridder niet nodig had om die antwoorden te krijgen.

Ik wilde weer naar beneden klimmen, terug naar oma, terug naar huis, naar mijn poef bij het raam, maar juist toen ik me wilde laten zakken hoorde hoorde ik het. Een zacht, maar onmiskenbaar geluid. Het kwam van heel dichtbij. Ik legde mijn oor tegen de boomstam en deed mijn ogen dicht. Daar was het weer, een ritmisch geklop; het geluid van paardenhoeven. Oma had gelijk. Rotterdam was een sprookje. Je moest er alleen in geloven.

Neem de complete feuilleton mee op vakantie

Heb je een paar afleveringen gemist? Geen probleem. We hebben alle avonturen die Senna en haar oma beleven op zoek naar de Ridder van Rotterdam nu gebundeld in een ebook. Download de PDF en lees het hele verhaal tijdens de zomervakantie!

Voordat je verder leest...

Je kunt dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Daphne-Huisden

Daphne Huisden

Daphne Huisden (1988) debuteerde eind 2010 bij Uitgeverij Prometheus met de roman Alles is altijd fictie. In 2013 verscheen haar tweede boek Dit blijft tussen ons, genomineerd voor de Halewijnprijs in datzelfde jaar. Daarnaast publiceerde ze verschillende stukken en korte verhalen, o.a. in literair tijdschrift Das MagazinTirade en het Rotterdam-katern van NRC Handelsblad. Momenteel werkt ze aan haar derde roman, Charlatans, die binnenkort verschijnt.

Profiel-pagina
Foto-Ez-Silva

Ez Silva

Illustrator

Met haar achtergrond als industrieel vormgever en productontwerper, maakte Ez Silva (Cabo Verde, 1985) een switch naar allround vormgever, illustrator en kunstenaar. Haar werk kan omschreven worden als vrouwelijk, dromerig en mysterieus (de innerlijke gevoelswereld van de hedendaagse vrouw). Omdat in het hedendaagse leven al zoveel digitaal gebeurt, kiest Ez er juist voor om op papier te tekenen. 

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500