Advertentie

unnamed
Voor de harddenkende Rotterdammer

Nurrie is dertien als hij voor het eerst shisha probeert. Samen met drie boezemvrienden uit de wijk, ze kennen elkaar al sinds de geboorte, heulen ze stiekem samen in een schuurtje. Op YouTube leren ze hoe de waterpijp werkt, maar toch mislukt het de eerste keren – ze gebruiken de verkeerde kooltjes. Maar de gewoonte is geboren.

“Voor mijn part draaien ze hier André Hazes”

Nu, zeven jaar later, hebben de vrienden de kelder ingeruild voor het shisha-theehuis – Rif, een kleine zaak aan de Middellandsestraat, is hun stamlounge. Nurrie, twintig jaar oud, met achterover gevet haar, dik brilmontuur en groen trainingspak zit hier achterover aan een tafeltje met waterpijp in de mond te wachten tot zijn vrienden ook aankomen, zoals elke dag. Hij mag de sfeer in Rif wel, het is er rustiger dan op andere plekken. ‘Hier ontstaan nooit ruzies.’

Salih_Kilic_0001
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

Rif is een van de tientallen shisha-plekken in Rotterdam. In de kleine, langwerpige rookruimte zitten kleine plukjes jonge mannen. Sommigen spelen backgammon of op een digitale kaarttafel, anderen zitten zoals Nurrie in hun eentje aan de waterpijp. Met de gedempte lichten valt vooral het constant borrelende water op.

Salih_Kilic_0008
Club Boudoir

Voor Nurrie is die waterpijp inmiddels belangrijker dan andere factoren van het theehuis. “Als het een vieze waterpijp heeft, ga ik daar echt niet meer roken.” De jongens die puur voor de gezelligheid komen, ‘dat zijn beginners,’ zegt hij. Aankleding en sfeer komen voor hem op het tweede plan. “Voor mijn part draaien ze hier André Hazes.”

De ouders van Nurrie weten niet dat hij shisha rookt. Zijn vader is fel tegen het roken in elke vorm – “als ik het hem vertel krijg ik wel rake klappen, ja.” Gaat hij het ooit nog vertellen? “Misschien later, als ik 30, 40 ben. Maar nu echt niet.”

“Denk ook niet dat ik er trots op ben,” zegt hij even later. Meer dan een gewoonte is de shisha een verslaving geworden. Nurrie vergelijkt het roken van de shisha met een sigaret: “Als ik één dag niet pof, mis ik het. Dan zoek ik het.”

Youssef, een kalende man van 39 met een theetje twee tafels verderop, mengt zich in het gesprek. Hij komt niet om vrienden te ontmoeten, maar puur om te ontspannen en zich aan zijn shisha-verslaving te laven. Wat hem betreft zouden de media meer over de slechte invloed van de shisha op de gezondheid moeten schrijven. “Misschien beginnen dan minder mensen met roken”, zegt hij mistroostig. “Dit is geen grap man.” Nurrie:  Dit is ook een dure grap. Per week ben je minimaal honderd euro kwijt.” Youssef: “Als je rustig aan doet.”

Shisha-strijd in de gemeenteraad

In de Rotterdamse gemeenteraad is gesteggel over lounges inmiddels vaste prik. Alleen al over het aantal lounges bestaat onenigheid: wethouder Wijbenga (VVD) houdt het op 42, maar oppositiepartij Leefbaar Rotterdam zegt daarnaast signalen te hebben voor het bestaan van tientallen officieuze lounges. Wijbenga zegt zoals normaal te handhaven: “Uiteraard vernemen wij graag welke signalen Leefbaar Rotterdam heeft.”

Salih_Kilic_0010
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

Deze onenigheid komt uit het voorlopige hoogtepunt in de shisha-twist in de Rotterdamse gemeenteraad in januari, na verschillende incidenten waaronder een explosie bij een lounge in Rotterdam-West in december. Vooral Leefbaar Rotterdam gaat het debat in met gestrekt been: het liefst willen ze zelfs per direct alle lounges sluiten.

Wethouder Wijbenga van handhaving ziet het niet zo somber in, al stuurt ook hij aan op het ‘substantieel’ verminderen van het aantal lounges door middel van ‘hogere kwaliteitseisen’ voor bestaande en nieuwe lounges. Bovendien voert de politie op dit moment een onderzoek uit naar criminaliteit en overlast rondom lounges, waarna nieuwe maatregelen overwogen zullen worden. Maar, zo zegt Wijbenga ook, er moet “ruimte blijven voor goede ondernemers in deze stad.”

“Deze lounge is beter beveiligd dan het Turkse consulaat! Als je er zit met je vriendin, wil je wel weten dat het veilig is”

Als gevolg houdt de gemeente een stevige vinger aan de pols bij alle lounges. Daartoe heeft de wethouder zelfs een coördinator shisha aangesteld, die onder anderen contacten onderhoudt met politie, brandweer Stadsbeheer en de Voedsel-  en Warenautoriteit. Deze contacten gaan veelal over de controles, tevens een belangrijk middel om de Wijbenga’s ‘hogere kwaliteitseisen’ te waarborgen bij bestaande lounges. ‘Hierbij wordt bijvoorbeeld gemeten of de koolmonoxidewaarden binnen de vastgestelde normen blijven’, laat een woordvoerder weten. Ze vervolgt kordaat: ‘Bij overschrijding wordt onmiddellijk opgetreden. Ondernemers die niet aan de eisen voldoen, krijgen geen kans in Rotterdam.’ 

Eigenaar Yusuf Altinsoy van Club Boudoir, een shisha-lounge aan de Pompenburg, verwelkomt de strengere controles met open armen. Hij wijt het teruggelopen nachtleven in Rotterdam aan de onveiligheid, want ‘er gebeuren de gekste dingen’. Zelf doet hij ook zijn best: hij heeft camera’s in alle hoeken, maakt er een punt van om alles wit te betalen en heeft een metaaldetector voor zijn ingang. 

“Deze lounge is beter beveiligd dan het Turkse consulaat!” aldus Yusuf. “Daar staat maar één agent.” Want op weekdagen staan er maar liefst drie portiers voor zijn ingang – na tienen komt niemand binnen zonder gefouilleerd te worden. “Mensen lachen mij uit om de portiers. Ja, het kost me ook veel geld – maar als je in de lounge zit met je vriendin, wil je wel weten dat het veilig is.”

Salih_Kilic_0003
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

Terug in Rif, het theehuis aan de Middellandsestraat, hebben ook Nurrie en de oudere Youssef hun ideeën over de huidige belangstelling voor lounges. “De media maakt van een mug een olifant.” Het plan van Leefbaar is dom, zeggen de mannen. Nurrie denkt dat de criminelen toch wel bij elkaar zullen komen. “Op een voetbalveld kunnen ze ook praten.”

Youssef is ook niet onder de indruk van het plan. Hij denkt dat ze het toch niet zullen doen: de overheid houdt veel te veel van de belasting. “Het gaat allemaal om het geld.” Maar hem maakt het toch niet zoveel uit, van hem mogen ze alles dichtgooien. “Shisha kan je toch kopen. En dan ben je ook nog eens veel goedkoper uit.” Ook Nurrie maakt zich weinig zorgen. “Dan zit er niks anders op en ga ik weer met mijn vrienden terug naar de schuur.” Youssef grijnst: “Dan mogen de buren alle verslavende troep inademen.”

Salih_Kilic_0005
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

De lounge en het theehuis

De term ‘shisha-lounge’ verhult een grote diversiteit binnen de shisha-zaken in Rotterdam. Iedereen hanteert zijn eigen definitie, maar in grote lijnen kan je zaken plaatsen op het spectrum met aan de ene kant de lounge, en aan de andere kant het theehuis.

Het theehuis is op de eerste plek een ontmoetingsplek voor de jongens en mannen in de buurt. Het is eenvoudiger ingericht, de mensen komen er om te ouwehoeren, chillen, hangen met vrienden, een spelletje te doen of sport te kijken, en de klanten zijn vaak stamgasten uit de buurt.

Rif is net een stamkroeg, bevestigt eigenaar Rachid Azaguag (48), een hartelijke man met kaal hoofd, groene polo en licht Rotterdamse tongval. “Ik ken de meeste klanten hier persoonlijk.” Prompt komt een klant aangewandeld die, alsof hij thuis is, een spa uit de koelkast pakt.

Hij heeft de lounge al negen jaar, en heeft gezien hoe de jongeren na de wegbezuiniging van buurthuizen een plek zoeken voor de gezelligheid. “Rond elf uur [‘s avonds, red.] zinkt het hier weer in.” De dag dat ik langskom verontschuldigt Rachid zich dat zijn theehuis Rif wat leeg is: “er zijn vandaag twee bruiloften, daar zijn veel van mijn klanten heen.”

Salih_Kilic_0002
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

De tegenhanger van het lokale theehuis is de lounge, als kosmopolitische uitgaansplek voor een nacht vol spanning. Daar kan je tot laat terecht, is de aankleding luxueuzer, en kom je een publiek uit heel Rotterdam tegen. Eentoniger qua leeftijd, diverser qua afkomst en geslacht. Belangrijkste indicator: bij lounges zijn ook vrouwen te vinden.

Club Boudoir is zo’n zaak die meer aan de lounge-kant van het spectrum zit. Daarom zit je er op lange rijen banken, bekleed met rood fluweel, de muren bedekt met plastic pseudo-natuursteen. Achter de bar staat een grote collectie alcohol uitgestald. Uniek aan Boudoir: het is de enige lounge met terras en heeft een vierentwintiguurs-vergunning. Eigenaar Yusuf Altinsoy: “Ik pak het professioneler aan. En je ziet: hoe professioneler je werkt, hoe meer klanten je trekt.” 

Yusuf ziet zijn klandizie gedurende de dag veranderen. Overdag zijn het vooral jongens die willen relaxen, maar na middernacht komt het uitgaanspubliek naar Boudoir. Ze komen terug van de club en zijn moe van het staan (‘vooral de dames op hoge hakken’, zegt Yusuf) en willen zitten, shisha roken en ‘ballonnen doen’, zoals Yusuf lachgas noemt. “En dan gaan we dicht, om enkele uurtjes later weer open te gaan.”

Salih_Kilic_0004
Club Boudoir Beeld door: beeld: Salih Kilic

Leveltje hoger

De professionele uitstraling van Boudoir trekt dan ook allerlei klanten, onder andere de bereisde shisha-connaisseurs Emir en zijn vriend Salih. Emir, in blauwe pullover, bijgehouden baardje en strak kapsel, zit voorovergebogen serieus te vertellen. Salih, achter hem leunend in trainingspak, vult hem af en toe aan.

Ze zijn in bijna elke lounge van Rotterdam wel eens geweest, zeggen ze, en ook bijna overal in Europa hebben ze tijdens hun talrijke stedentrips de lokale shisha geproefd. Voordat je uitgaat, als je met vrienden bent, of na een lange dag sightseeing: “shisha is een beetje standaard geworden.” Ook toen de mannen tijdens hun verblijf in het Poolse Krakow een dagtrip naar Auschwitz hadden bezocht, was de eerste impuls: bijkomen in de lounge.

Vergeleken met de andere Europese landen heeft Nederland een van de beste shishas, zegt Emir, maar in Duitsland hebben ze de beste van Europa. Salih bevestigt: “Daar zijn ze wel echt een leveltje hoger dan in Nederland”. Volgens Emir is dat omdat shisha breed gedragen wordt onder Duitsers. In een lounge daar zie je een doorsnee van de Duitse samenleving. “Ik heb meegemaakt dat ik in Bonn het enige gezicht met een kleur was. Hier is dat niet zo.”

Emir wijt de eentonigheid in de Nederlandse lounges aan de samenleving in zijn geheel, waarin iedereen zich alleen in zijn eigen groep begeeft. Hij reikt meteen naar een groot statement: “het integratieproces in Nederland is mislukt. Dat zijn niet mijn woorden, maar die van het kabinet.”

Voordat je verder leest...

Je kunt dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij een bijdrage van lezers. Vanaf 6 euro per maand maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

foto-Loïc

Loïc Michels

Loïc Michels is freelance journalist en aspirant wereldverbeteraar. Hij verdiept zich vooral in het reilen en zeilen van de verschillende gemeenschappen die Nederland rijk is. 

Profiel-pagina
salih_kilic

Salih Kilic

Fotograaf

Salih Kiliç (1986) is freelance reportage fotograaf. Zijn werk kenmerkt zich door een zoektocht naar microsamenlevingen. Met zijn foto’s wil Salih deze microsamenlevingen en hun verhalen delen. Een blik achter de schermen op bijzondere plekken en bij bijzondere mensen. Kortom; hij legt alles vast waar een verhaal in zit.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

unnamed-2