Advertentie

Logo_giraffe_03_zwart_1456x180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Amy-Choi-Tensai-Ramen-5
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Vakantietijd op het Churchillplein. Een grote groep toeristen verzamelt zich op de hoek van de Coolsingel en de Schiedamsedijk. Ze tonen niet zozeer interesse in het standbeeld de Druiper maar meer interesse in het zaakje op de hoek: Tensai Ramen. Ze kijken verlekkerd naar de foto’s van rijkgevulde dampende noodle soep met een typerend half eitje. De zaak is nog dicht.

Is koken er bij jou met de paplepel in gegoten?

“Mijn ouders hebben Chinese horeca in Dordrecht, al dertig jaar. Ik was daar van kinds af aan aan het kijken hoe ze kookten. Ik was zelf een moeilijke eter, ik was altijd kritisch. Vroeger al zei ik: ‘mama, de vorige keer was het lekkerder. Dit keer heb je er teveel knoflook bij gedaan.’ Vanaf mijn 13e werkte ik in het restaurant. Mijn vader deed de sausjes. Mijn moeder en ik vonden dat zijn smaakpapillen achteruit gingen en zijn sausjes slechter werden naarmate hij ouder werd. Toen ben ik me ermee gaan bemoeien. Maar ik wilde de zaak van mijn ouders niet overnemen. Dan zou ik niet trots op mezelf kunnen zijn. Ik wilde echt nieuws opzetten.”

Je opende één van de eerste ramenzaakjes in de stad. Hoe wist je Rotterdammers daar klaar voor waren?

“Met ramen was ik niet bekend tot ik het op YouTube zag. Het was al wel te krijgen hier in Rotterdam, maar hier vond ik het niks speciaals. In 2017 ging ik samen met mijn vriend Chiyong Wong naar Japan op vakantie, en de ramen die we daar proefden was echt iets heel anders! Wij zijn toen samen teruggegaan naar Japan om een cursus te volgen. We wilden het eerst leren maken en dan kijken of die ramen daadwerkelijk bijzonderder en lekkerder is. In Amsterdam openden inmiddels veel ramententen; dat is vaak wel tekenend voor wat er later in Rotterdam gebeurt. Maar we wilden wel echt iets authentieks doen en onze passie voor eten laten zien. Wij zijn  hier de eersten die echt alles vers maken: met Japanse bloem en een Japanse ramennoedelmachine.”

En het sloeg nogal aan bij de Rotterdammers? 

“Ja, in het begin kwamen mensen uit de buurt, nu komen er ook veel toeristen. Chinezen, Nederlanders, Engelsen, Japanners eten hier allemaal door elkaar heen. De Japanners vinden het allemaal lekker, daar heb ik nog geen slecht woord van gehoord. Zelfs Japanse chefkoks komen bij ons ramen eten, dat vind ik een echt groot compliment. Nederlanders vinden het soms niet lekker. Vaak is dat omdat ze het nog nooit geproefd hebben, of niet weten wat ze bestellen. In Japan staan er vaak maar twee of drie gerechten op de kaart. Hier willen mensen een ruime keuze hebben.” 

Wil je je gasten ook culinair opvoeden?

“Zeker. Tonkotsu ramen hoort bijvoorbeeld erg dik te zijn. Toen ik die tijdens mijn cursus voor het eerst proefde werd ik zelf ook misselijk. Ik dacht ‘dat is niet voor mij, dus ook niet voor de Nederlanders, want ik ben ook hier opgegroeid.’ Maar hoe meer ik dikke ramen eet, hoe meer ik het ook waardeer. Ik wil dat ook aan mijn gasten meegeven, maar dan moet je hen wel eerst zo ver krijgen om terug te komen. Daarom geef ik mensen die het niet lekker vinden graag advies over wat ze beter kunnen nemen de volgende keer, om aan de smaken te wennen.”

Amy-Choi-Tensai-Ramen-1
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Wat vind jij van de horecaontwikkeling in Rotterdam? 

“Voorheen dacht ik dat alles in Rotterdam een beetje hetzelfde was. Maar de nieuwe generatie horecaondernemers wil ook echt iets vernieuwends doen. Zeker in de Chinese horeca. Veel mensen van mijn generatie willen de zaak van hun ouders niet overnemen. Daardoor komen er minder Chinese afhaalrestaurants, maar zie ik juist meer diversiteit aan eten in de stad. Er komen allerlei nieuwe concepten, zoals Pokebox en authentieke Koreaanse barbecue.”

Denk je dat door Instagram de looks van het eten en het restaurant belangrijker zijn worden dan de smaak? Dat ramen door de looks een tijdelijke hype zijn? 

“Natuurlijk komen hier mensen die hun eten op Instagram zetten. Ramen is erg fotogeniek. Ik vind dat alleen maar leuk en denk niet dat de kwaliteit van het eten daardoor aan de looks onder doet. Investeerders die een concept zomaar kopiëren zonder dat de kwaliteit van het eten goed is, gaan echt niet slagen. Mensen die uit eten gaan zijn ook kritischer geworden. Nederlanders reizen de hele wereld over. Daar leren ze het eten van een land kennen en dat willen ze dan hier terugzien. De mensen willen echt authentiek eten. Zaken die dat niet zijn gaan het gewoon niet halen.” 

 

Deze week staat Vers Beton in het thema van eten

Klik hier voor alle artikelen

Voordat je verder leest...

Wij kunnen alleen bestaan dankzij support van lezers. Help jij ons om onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk te blijven maken? Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Manon

Manon Dillen

bureauredacteur

Manon (1992) is econoom en filosoof. Ze heeft haar hart verloren aan de stad die er geen schijnt te hebben.

Profiel-pagina
Daphne van Drenth profiel

Daphne van Drenth

Fotograaf

Daphne van Drenth (1991) studeert grafische ontwerpen aan de Willem de Kooning. Ze fotografeert en ontwerpt vanuit fascinatie voor storytelling, architectuur en het gedrag van de mens vanuit haar eigen perspectief.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500