Advertentie

Logo_giraffe_03_zwart_1456x180
Voor de harddenkende Rotterdammer
Anastasia-de-Ruyter-Lof-der-Zoetheid-2
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Terwijl ik moeder en dochter spreek, zitten ze aan tafel in hun zaak een enorme berg zilveren theelepeltjes te poetsen. Het is een verzameling die ze geërfd hebben van een vaste klant. De sfeer ademt dat de zaak geworteld is op deze plek in de stad en in de harten van de mensen die er wonen. In november is het tien jaar geleden dat Anastasia en Elena de deuren van hun hoekpand aan het Noordplein openden. Ik heb het zelf allemaal van dichtbij meegemaakt. Anastasia is al zo’n 20 jaar een goede vriendin van me en ik was als afwasser de allereerste medewerker van Lof der Zoetheid.

Hoe zag de horeca in Rotterdam eruit tien jaar geleden?

Anastasia: “Rustig, héél rustig. Je had de classics, waarvan je wist dat het altijd goed was: Mevrouw Meijer, de Eendracht, Zinc. Alles wat Geertje Yntema gedaan heeft [Lux en La Pizza onder andere, red.]. Die kwaliteit was er op dat moment wel. Maar qua lunch, koffie en taart was er niet veel. De Urban Espresso Bar is op het gebied van koffie echt een pionier geweest. Voor taart kon je naar banketbakkers natuurlijk, of Koekela en Dudok. Maar het idee van een goede kop koffie drinken met een taartje erbij, dat was bijna niet. Er was dus plek voor onze zaak.”

“Een tourist-trap is er nu lastiger tussenuit te halen, want met genoeg geld is alles qua uitstraling te koop”

“We zijn ontzettend voorzichtig begonnen hier, zeker als ik het vergelijk met hoeveel mensen nu een horecazaak beginnen. Het hele eerste jaar hebben we allebei ook nog vier dagen per week voor een baas gewerkt, naast de zaak. We produceerden alles in de avonden en waren drie dagen per week open. Een jaar lang werkten we elke dag, de hele dag.”

Voelt het oneerlijk dat jullie het op moeten nemen tegen zaken waar grote investeerders achter zitten?

Elena: “Vooral tegenover de kortstondige hypes. Zaken die er twee, drie jaar zitten en dan de boel opdoeken. Een zaak met een lange adem opbouwen is echt iets heel anders.” 

Anastasia: “Wij werken nu tien jaar keihard en staan altijd zelf op de vloer. In materiële zin levert dat ons eigenlijk niks op, dat is wel eens jammer om te merken. Het beste advies dat ik ooit kreeg was: alles dat langzaam groeit, heeft ook een lange adem. Het was een biodynamische kweker die dat zei en ik dacht: dit is chill advies en dat ga ik gewoon aannemen.”

Heeft het veranderde horecalandschap van de stad invloed op de manier waarop jullie je zaak runnen?

Anastasia: “We blijven steeds de afweging maken tussen wat we zelf het liefst maken en wat loopt onder de klanten. Dat is vaak niet hetzelfde helaas. Soms steek ik heel veel tijd en moeite in gerechten die ik zelf zo fantastisch vind dat ik het iedere dag zou kunnen eten, maar die simpelweg niet besteld worden.” 

Elena: “We zijn ook wel eens te vroeg met bepaalde dingen. Tien jaar geleden hadden we vegetarische filet americain op de kaart en dat liep totaal niet. Nu ligt dat bij de Albert Heijn!”

“Een zaak met een lange adem opbouwen is echt iets heel anders dan een kortstondige hype”

Anastasia: “Er zijn trouwens ook gerechten die we juist absoluut niet van de kaart mogen halen. De makreelrillette, de gehaktballen, stoofvlees, het broodje ham-kaas. Als we daarmee zouden stoppen komt er een kleine volksopstand ben ik bang.” 

Heb je favorieten in Rotterdam?

Anastasia: “In ieder geval Sans Frou Frou, de nieuwe zaak van Richard Meijer. En Yama, voor de echte smaak van Japan. Sinds ik zelf in Japan geweest ben, mis ik dat eten zo vreselijk. Maar Yama kan dat dus precies maken zoals het daar is. Ik kom graag bij De Toko, voorheen Toko Toorop, voor een bordje troost als ik liefdesverdriet of een kater heb. Ik vergeet vast nog iets.”

Wat zou een goede ontwikkeling zijn voor de horeca in deze stad?

Anastasia: “Ik hoop dat door de tijd vanzelf een beetje het kaf van het koren gescheiden wordt. Wat ik nooit had kunnen voorspellen is de opmars van nep. Dat het niet eens meer uitmaakt of iets echt is of niet, als het er maar cool uitziet op de foto. Dat het belangrijker is dat je ergens geweest bent, dan of het echt leuk of lekker was. Ik hoop dat het een bubbel is die zal gaan knappen.

Anastasia-de-Ruyter-Lof-der-Zoetheid-4
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Maar je kan ook niet ontkennen dat jij daar ook van profiteert. Je zaak ziet er mooi uit.

Anastasia: “Ik vind het zelf heel moeilijk om mijn eten goed op de foto te zetten hoor! Maar je hebt gelijk dat vooral het afhaalloket het goed doet op de foto’s. Ik wil gewoon een mooie zaak hebben, waar het prettig is om te zijn. Maar we kiezen er heel bewust voor om niet met influencers te werken. Als een influencer zelf naar mijn zaak komt en daar iets over wil posten, graag! De Groene Meisjes hebben dat bijvoorbeeld al een aantal keer gedaan, over de vegan koekjes. Dat vind ik supertof. Maar ik ga niet voor een instachick en al haar vriendinnen een high tea bekostigen om op zo’n feed te verschijnen. Die verzoekjes wijs ik altijd beleefd af.” 

Wat is het belangrijkste dat je bereikt hebt?

Anastasia: “Als we hier een goed weekend hebben, waarin veel vaste klanten, oud-medewerkers en bekenden langskomen, heb ik tussen het werken door de ene keer gesprekken over iemands nieuwe tepelpiercings of geef ik terloops advies voor een leuke middelbare school. Er zijn mensen getrouwd hier, maar er zijn ook klanten overleden. Na een uitvaart kwam een familie, op verzoek van de overledene, hier taart eten in plaats van het plakje cake in het crematorium. We vinden het fijn dat we voor mensen zo’n rol kunnen hebben met deze plek en ons eten. Lachend: “Ik wist tot voor kort niet van mezelf dat ik daar als zo’n ouwe zak van kon genieten.”

Deze week staat Vers Beton in het thema van eten

Klik hier voor alle artikelen

Voordat je verder leest...

Wij kunnen alleen bestaan dankzij support van lezers. Help jij ons om onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk te blijven maken? Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

versbeton 1111

Fay van der Wall

Fay van der Wall (1983) werkt als freelance schrijver en maker. Schrijft voor Vers Beton over popcultuur, kunst, muziek, media en de stad

Profiel-pagina
Daphne van Drenth profiel

Daphne van Drenth

Fotograaf

Daphne van Drenth (1991) studeert grafische ontwerpen aan de Willem de Kooning. Ze fotografeert en ontwerpt vanuit fascinatie voor storytelling, architectuur en het gedrag van de mens vanuit haar eigen perspectief.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500