Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
Nathan Meyer (Smells Good In The Hood) -5
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

“Zondagen zijn voor mij speciaal: vroeger verzamelden we ons met de hele familie bij ons thuis om te eten. Dat was geen snel diner, we kwamen van vroeg tot laat samen. Als je een talent had, dan liet je dat zien, of het nou dansen, zingen of pianospelen was. Toen mijn moeder vijf jaar geleden overleed aan een hartinfarct, besefte ik dat die zondagen mijn belangrijkste herinneringen aan haar waren. Daaruit is uiteindelijk Smells Good in the Hood ontstaan. Eén zondag per maand kook ik een uitgebreid soulfoodbanket en is er tussen de gangen door entertainment: stand up comedy, spoken word, muziek. Ik hou het graag kleinschalig, omdat ik die huiskamersfeer van vroeger wil recreëren. Gezelligheid, samenkomen, de tijd nemen. Natuurlijk is lekker eten belangrijk, maar dat gevoel van community is wat Smells Good bijzonder maakt.”

“Ik hou het graag kleinschalig, omdat ik die huiskamersfeer van vroeger wil recreëren”

“Toen ik acht jaar oud was stond ik al in de keuken. Mijn moeder had destijds drie baantjes. Om haar tijd te helpen besparen, zorgde ik dat de uien, tomaatjes en selderij gesneden waren als ze thuiskwam. Langzaamaan leerde ik volwaardige gerechten maken. De eerste was volgens mij een Antilliaanse gehaktstoof, een soort chili con carne. Als ik met mijn moeder kookte, waren dat vaak de weinige momenten dat we echt tijd met elkaar konden doorbrengen.” 

Alles op zijn tijd

Manuela Goncalves Tavares (Toko Trash) -1

Lees meer

Aan tafel met: Manuela Goncalves Tavares

Basia Dajnowicz spreekt Manuela Goncalves Tavares over Rotterdam en haar nieuwe zaak Coco.

“Ik heb nooit een koksopleiding gedaan, dus alles dat ik kan en weet, heb ik in de praktijk geleerd. Op jongere leeftijd was ik vooral bezig met het organiseren van feesten, onder andere in Off Corso en Now & Wow. In restaurants werken deed ik er toen bij om rond te kunnen komen. Marcel Beijerling, die nu bij de Machinist zit, was bij Restaurant Leipzig (Nieuwe Luxor Theater, red) een van mijn eerste leermeesters. Hij leerde me hoe belangrijk werkethiek en organisatie is. Daarna heb ik op allerlei verschillende plekken gewerkt: van De Posthoorn in Den Haag, het thuishonk van veel politici, tot Toko 94 van Manuela (Goncalves Tavares, red). Ik heb zelfs op een golfclub in Wassenaar in de keuken gestaan.”

“Ik heb twee keer een burnout gehad, in 2008 en 2012. Dat heeft mijn ogen geopend. Je werkgever wil je zo snel mogelijk terug in de keuken, want als je thuis zit kost je hem alleen geld. Maar als je niet de tijd neemt om te herstellen, zit je uiteindelijk zelf met de gebakken peren. Nu weet ik: alles komt op zijn tijd, overhaasten heeft nooit zin.” 

“Koken is voor mij altijd ook een zoektocht naar mezelf en mijn identiteit geweest”

“Koken is voor mij altijd ook een zoektocht naar mezelf en mijn identiteit geweest. Mijn moeder kwam van Curaçao, maar had haar wortels in Suriname en Saint Kitts. Zo ben ik bij soulfood uitgekomen: Creoolse gerechten uit de Cariben, maar bijvoorbeeld ook uit het zuiden van de VS. Aan Italiaans en Chinees is er in Rotterdam geen gebrek, maar waar kunnen mensen met mijn achtergrond terecht voor de smaken die ze van huis uit kennen? Dat is een gat waar ik met mijn gerechten in spring. Een van mijn specialiteiten is mijn oma’s jerk chicken, een recept dat alleen ik nog ken. Maar ik sta ook bekend om mijn peanut butter jelly ribs. Ik geef altijd een eigen twist aan de gerechten. Zelfs als je heel bekend bent met soulfood, kan je bij mij dus altijd nog voor verrassingen komen te staan.” 

Nathan Meyer (Smells Good In The Hood) -1
Beeld door: beeld: Daphne van Drenth

Black Dudok

“In Rotterdam is horeca misschien wel booming, maar het is wel veel van hetzelfde. Loop je bijvoorbeeld over de Meent, dan zie je nauwelijks hoe het ene café of eetzaakje zich van het andere onderscheidt. De mensen die het voor het zeggen hebben in de stad, zouden veel beter kunnen luisteren naar horeca-ondernemers met vernieuwende ideeën. Ze moeten zich constant blijven afvragen: waar zit de innovatie en hoe kunnen we dat faciliteren? Zelf hoop ik me met Smells Good in the Hood in de kijker te spelen bij investeerders die mijn visie snappen. De afgelopen jaren initieerde ik niets om er snel geld aan te verdienen, maar ik begin wel steeds meer in te zien hoe belangrijk het financiële plaatje is om door te groeien.” 

“Onder de naam The Black Barn staan we nog tot eind september op het terrein van Weelde. Hier kan ik vier maanden lang ervaren wat het betekent om een eigen restaurant te runnen. Of een vaste stek het uiteindelijke plan is? Ja, maar mijn plannen gaan nog veel verder: ik droom van een black Dudok, ik wil een imperium bouwen. Daarbij wil ik op grotere schaal laten zien waar de kracht van soulfood ligt: bruggen bouwen en verschillende soorten mensen bij elkaar brengen.”

 

Deze week staat Vers Beton in het thema van eten

Klik hier voor alle artikelen

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

profielfoto

Jelena Barišić

Jelena Barišić (Bugojno, 1990) kan het heus wel over iets anders dan hiphop hebben, maar alleen als het moet. Ze groeide op onder de rook van Rotterdam en werkt nu als freelance journalist, (eind)redacteur en programmamaker. 

Profiel-pagina
Daphne van Drenth profiel

Daphne van Drenth

Fotograaf

Daphne van Drenth (1991) studeert grafische ontwerpen aan de Willem de Kooning. Ze fotografeert en ontwerpt vanuit fascinatie voor storytelling, architectuur en het gedrag van de mens vanuit haar eigen perspectief.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.