Voor de harddenkende Rotterdammer
dsc09511188
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

“Pikachu woont in de winkel. Hij is achttien jaar oud, ik kocht hem toen ik de zaak overnam. Je kunt wel zeggen dat we samen de winkel runnen.” Nog twee jaar en dan viert De Rimboe zijn vijftigjarig jubileum op de West-Kruiskade. Esdra Baris is vast van plan dat te halen, al twijfelt hij soms wel eens aan hoe feestelijk hij dat kan vieren.

“Al die akkefietjes van de laatste tijd eisen een tol.” Als Esdra het heeft over ‘akkefietjes’, dan bedoelt hij invallen van de inspectie­diensten. Die controleren met enige regelmaat hoe de dieren in De Rimboe erbij zitten en of Esdra zich aan de richtlijnen houdt. Is dat niet zo, dan volgt een boete of inbeslagname. Dat parcours is nu al een aantal keer afgelegd, tot aan de rechter aan toe. Zoals met alle verhalen, zitten er twee kanten aan een dergelijke medaille. Kijk op Facebook en je ziet hoe lyrisch Esdra’s klanten zijn over hem en zijn winkel. Maar je ziet ook dat sommigen zeer kritisch zijn op hoe Esdra zijn kleine huisdieren huisvest. Te kleine hokken, geen stok voor de parkieten, te veel konijnen in één hok. De argumenten zijn Esdra bekend. “Dieren moet je met respect behandelen”, begint hij. “Dat is het belangrijkste, en dat doe ik ook. Ik heb mijn papieren gehaald, ik weet wat ik doe en mijn deur staat altijd open. Kom kijken als je het niet vertrouwt. Dan zul je zien dat de dieren voor mij op de eerste plaats staan.”

dsc09274124
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Lente-etalage

vb-mailchimp

Lees meer

Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven van Vers Beton per mail? Schrijf je in voor de wekelijkse nieuwsbrief

De Rimboe is nog echt een ouderwetse dierenwinkel, die inderdaad levende have verkoopt. Want zo hoort dat, vindt Esdra. Daar zijn veel mensen anders over gaan denken, getuige de opkomst van politieke partijen die dierenwelzijn hoog op de agenda zetten. Vandaar dat jaarlijks protest tegen de lente-etalage met piepkuikens klinkt. Esdra: “Die red ik van de slacht hè. Doe ik dat niet, dan worden ze vermalen.” Het oordeel over kippen en duiven voor de rituele slacht: kán niet meer. Esdra: “Die vogels hebben een goed leven gehad en worden dan inderdaad gedood. Dat gebeurt wel vaker. Over de kiloknallers die ze zelf in hun boodschappen­karretje doen, hoor je die klagers niet. Terwijl: laat ze daar eens beginnen, bij die massaproductie.” Marktplaats is Esdra ook een doorn in het oog: “Totáál geen controle, daar. Als ik moet sluiten, waar kopen de mensen hun dieren dan? Juist, online, waar je dus helemaal niets weet van de verkoper.” Dieren hoor je in een speciaalzaak te kopen, niet online.

“Hoe langer je achter de toonbank staat, hoe meer mensenkennis je krijgt”

Op de West-Kruiskade kent iedereen Esdra. Hij is al achttien jaar een anker in de wijk. “Moslim of niet, zwart of wit, homo of hetero, jong, oud, iedereen komt hier”, zegt hij. “En dat gaat altijd goed. Op cola en chips hebben we het heel gezellig. Ik heb hier ook eens een stagiair gehad, supernichterig. Die staat hier gewoon tussen de Marokkaantjes. Junks krijgen hier een broodje en een bakkie. Ik ken ze allemaal. Als mensen elkaar leren kennen en er zit een persoon als ik tussen, komt alles wel goed.” Met ‘een persoon als ik’ wil Esdra zichzelf niet op de borst kloppen. “Nee, ben je gek. Ik zeg gewoon hoe ik het hebben wil. Wat kan en wat niet. Hoe je je hoort te gedragen.”

dsc09261119
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Dieren aaien

Te denken dat hij op zijn 18de, toen hij begon met werken in een andere dierenwinkel, eigenlijk heel verlegen was. “Ik deed mijn werk, maar ik durfde niemand recht aan te kijken. Maar hoe langer je achter de toonbank staat, hoe meer mensenkennis je krijgt.” Na zes jaar werken voor dezelfde baas vond Esdra het tijd voor een eigen zaak. Daarom liep hij op zijn vrije dag bij De Rimboe naar binnen. Want: een mooie winkel, net verbouwd, met veel historie, goede aanloop en middenin het centrum. “Het had wat tijd nodig, maar uiteindelijk gaf de toenmalige eigenaar me de kans de winkel te kopen. Mijn vrienden verklaarden me voor gek: je wordt een schietschijf daar, zeiden ze tegen mij.”

Esdra laat zijn bezoekers de waar aaien. Een gouden greep: via de buurtkinderen en hun ouders weet de hele wijk al snel De Rimboe te vinden. Ook de ‘foute jongens’ komen langs voor een praatje. “Zolang ze zich hier goed gedragen, waarom niet?” Binnen De Rimboe leert Esdra die jongens niet alleen het een en ander over dierenverzorging, maar hij praat ook op ze in: wat moet je met dat blowen jongen, waar ben je mee bezig, je zet je ma en pa te kakken zo, straks ben je dertig en dan zit je zonder werk en wijf op de bank, denk eens na over je toekomst. Dat soort dingen houdt hij ze voor. “Ze luisteren naar me, en we hebben het over alles.” Via een stage bij De Rimboe doen veel ‘jongeren die foute dingen hebben gedaan’ werkervaring op. Hij draagt de echt harde werkers voor voor een baan. “Acht van de tien komen goed terecht, schat ik.”

dsc09456174
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Ideale dierenwinkel

Hij helpt zijn Servische buurvrouw met haar formulieren, zij let na sluitingstijd op de winkel. En na de recentste rechtszaak stonden buurtgenoten bij hem binnen met taart, eten en zelfs geld. “Lief toch! Daardoor voel ik me echt gesteund. Ik heb veel verdriet van wat er gebeurt, maar ik geef niet op. Tegen die jongens zeg ik altijd: met hard werken kom je er wel. Dus ja, ik ga ook door. Ik ga dat jubileum vieren, vijftig jaar De Rimboe. Als mijn hoger beroep straks voorbij is, wil ik verbouwen en maak ik hier de ideale dierenwinkel.” Gevraagd naar hoe die eruit ziet, zegt hij: “Schone, grote hokken met gezonde dieren erin. Veel klanten, die ik met mijn stagiairs van goed advies voorzie. Uiteraard met Pikachu, mijn rode ara, want die is er al achttien jaar, net als ik. Eigenlijk runnen wij deze winkel met zijn tweeën.”

Over Andersnogiets?

Vers Beton werkt al jaren samen met Anders Nog Iets?, een project van Annemarie Mosterd. Anders nog iets? tekent de verhalen op ondernemers die de stad verrijken met hun passie en hun ambacht. Het gelijknamige boek dat in 2018 verscheen, is hier te koop

DSC9470

Lees meer

Clyde Wong-Loi-Sing: “In de kappersstoel praten bewoners nog over de Kruiskade van toen”

Interviewserie over de persoonlijke geschiedenis van markante Rotterdammers en hun wijken

Voordat je verder leest...

Vers Beton heeft jouw support nodig! Wij kunnen alleen blijven bestaan dankzij support van lezers. Maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

Margot Smolenaars

Margot Smolenaars

Margot Smolenaars (1976) voelt zich al veertien jaar Rotterdammer, maar dan wel eentje met een zachte g. Studeerde journalistiek in Tilburg, begon als archetypische krantenjournalist (d’r héén!), evolueerde tot chef redactie in de bladen en is nu onderzoeksjournalist.
margot@versbeton.nl

Profiel-pagina
frank hanswijk

Frank Hanswijk

Fotograaf

Frank Hanswijk (Rotterdam, 1971) is een Rotterdamse fotograaf. Hij ontwikkelde zich breed met werk in journalistiek, reclame, theater en architectuur. De laatste jaren concentreert zijn werk zich steeds meer op architectuur en landschap. Hij benadert de architectuur niet als object maar als plek waarin de mens, al dan niet op de foto aanwezig, een cruciale rol speelt.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.