Voor de harddenkende Rotterdammer
GQ1A963045
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Uit alles in de winkel spreekt de liefde voor groente en fruit, plus plezier in de omgang met klanten. Nooit zit Frans verlegen om een goede grap. Tegelijkertijd schuilt er een serieuze boodschap in wat hij doet. 

Sinds 1990 runt Frans van de Polder zijn winkel op de hoek van de Rodenrijsestraat en de Bergselaan in Rotterdam-Noord. In 1964 begon Frans’ vader met de zaak, een paar deuren verderop op de Rodenrijsestraat. “Op vrijdag trouwde ik, op zaterdag stond ik weer in de winkel en op maandag vertelde mijn vader dat hij de zaak aan mij overdeed.” 28 jaar en vijf verbouwingen later, is de groentewinkel uitgegroeid tot een onderneming die ook leverancier is voor veel restaurants en twee extra bedrijfstakken heeft – een voor een breed assortiment fruitmanden en een voor fruitshakes op locatie.

Geen moment zat hij stil, tot Frans vijf jaar geleden gedwongen rust moest houden vanwege een hardnekkige hernia. “Na de operatie zat ik zeventien weken thuis”, zegt Frans. “De dokter zei tegen mij: zestig uur in de week werken vind ik niet meer goed, dat moet je niet meer doen. Dus dat doe ik ook niet meer. Ik werk er nu tachtig.

Nooit ziek

“Ongeveer veertig soorten groenten en zestig soorten fruit verkopen we. De klanten die hier komen, willen service, kwaliteit en een verhaal bij het product. Eigenlijk hebben we alleen maar leuke mensen als klant. We staan altijd voor ze klaar en mocht er iets zijn, dan zoeken we meteen naar een oplossing. Dat wil ik zelf toch ook als ik naar een winkel ga? Ik vind dat naastenliefde; behandel iedereen zoals je zelf behandeld wil worden.” Enkele jaren geleden beleefde de groente- en fruithandel nog topjaren, maar die tijd is voorbij. “Als je wat overhoudt, doe je het al goed. Al blijven mensen voor dat bij­zondere dinertje dat ze geven, hier komen omdat ze dan net die mooiere meloen willen kopen.”

GQ1A967054
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Hij merkt dat hij dat mensen meer aandacht aan hun gezondheid besteden, en dus ook beter letten op hun vitamine-inname. “En dan zoeken ze de groentewinkel op voor advies”, zegt Frans. “Dat geldt des te meer tijdens griep­epidemieën. Ga maar na: nog nooit heb ik een groentewinkel gezien met een bordje aan de deur: wegens ziekte gesloten.” Op die hernia na heeft Frans geen dag overgeslagen in de winkel. “Terwijl ik tachtig uur per week werk, van zes uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds. En dat elke week weer. Dat is topsport hoor.”

Dineren in de winkel

Aan creativiteit – met een portie humor – heeft Frans van de Polder geen gebrek. Zo organiseert hij ieder jaar het Rotterdams Kampioenschap Kersenpit Spugen, altijd goed voor een vrolijk verslag in de lokale media. Een diner voor eenzame ouderen, ook zijn idee, beleefde afgelopen jaar de primeur. “Met dat idee liep ik al langer rond, vertelt Frans. “Toen ik terugkwam van vakantie, vond ik dat het maar eens moest gebeuren.”

Via lokale instanties als Humanitas en de Bergsingelkerk, verwelkomde Frans 28 ouderen in zijn winkel. “Een feest was het”, glundert Frans. “Ik krijg nog kippenvel als ik erover praat. Hugo de Jonge, toen nog wethouder, was er ook bij. De hele winkel zat vol, de sfeer was fantastisch. Ik heb ze stuk voor stuk gezoend toen ze weggingen.” 

GQ1A968257
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Een paar dagen later staat er een ambtenaar bij Frans in de winkel. “Zó fijn dat ik dat had georganiseerd en zó prettig dat ik aan die ouderen dacht. Máár: ik had een glaasje wijn geschonken in het bijzijn van de wethouder. En dat mocht niet, want ik heb geen horecavergunning. ‘Er is ook nog bij gerookt’, zei ik toen.”

Sperzieboon vol liefde

Waar Frans moeite mee heeft, is hoe mensen tegenwoordig tegen voedsel aankijken. “Als je ziet hoe een sperzieboon met liefde geteeld wordt of een tros druiven hier in het Westland groeit, zonder troep. Daar vraag je een reële prijs voor en dan hoor je soms mensen klagen dat het te duur is. Of dat de druiven pitjes hebben. Weten Nederlanders nog wel wat smaak is? Weten ze nog wel hoe het gesteld is met onze voeding? Dat komt door de supermarkten. Daar verkopen ze dooie sla in een zakje gevuld met gas. Hier zit nog gevoel in de groente.”

Hij vervolgt: “Mensen moeten terug naar de basis, als ze gezond willen leven. Ze zouden wat meer om hun voeding moeten geven en wat minder om hun auto. Niet alles hoeft, het kan ook minder.” Hij lacht. “Een vriend van mij zegt weleens dat ik dominee moet worden. Ach, weet je, als ik doodga, dan wil ik niet dat mensen alleen maar over mij zeggen dat ik zo’n leuke gozer was, dat is zo’n gekwijl. Want feit is wel, je leeft niet alleen voor jezelf.”

frans02
Beeld door: beeld: Frank Hanswijk

Iets anders doen dan de fruit- en groentewinkel kan hij zich voorlopig niet voorstellen. “Hoe lang ik die tachtig-urige werkweek volhoud, kan ik echt niet zeggen. Maar ik zie mezelf niks anders doen, ik ben hier nog lang niet klaar mee. Afgelopen zaterdag had ik zo’n leuke dag. Een winkel vol leuke klanten, veel fruit­manden verkocht. Zolang ik er genoeg energie in kan steken, gaat het goed.” 

Het eind van een tijdperk (update)

De groentewinkel van Frans van de Polder sluit per 31-12-2019. Hij kon zijn pand tegen een goede prijs verkopen en heeft daarom de beslissing genomen om te stoppen. 

“Mijn verstand zegt dat het goed is, maar mijn hart zegt wat anders”, bekent Frans. “Men zegt: ‘straks heb je veel geld op de bank’. Maar wat moet ik daarmee? Als ik soms gezeur van stadstoezicht heb over mijn uitstraling, dan dacht ik wel eens ‘jongens krijg maar lekker de …’ Maar, ik heb ook zo veel leuke klanten, het is gewoon zonde.”

Wat hij hierna gaat doen? Frans heeft genoeg ideeen, bijvoorbeeld het begrafeniswezen in. “Dat heb ik al 20 jaar in mijn hoofd zitten. Ik heb ooit de begrafenis van mijn oma meegemaakt, die was zo ontiegelijk slecht, toen heb ik gezegd, jongens, dat kan ik beter! En als dat niet werkt…dan word ik toch vrachtwagenchauffeur? Ik heb m’n groot rijbewijs al.”

Hij maakt zich er niet zo druk om. “Heb ik in januari nog geen baan, dan vind ik dat best. Ik hoef niet te werken. Het is vooral raar, als je gewend bent om 29 jaar dag en nacht te werken, en dan zit je straks ineens thuis… Dat gaan we niet doen”.

Over Andersnogiets?

Vers Beton werkt al jaren samen met Anders Nog Iets?, een project van Annemarie Mosterd. Anders nog iets? tekent de verhalen op ondernemers die de stad verrijken met hun passie en hun ambacht. Het gelijknamige boek dat in 2018 verscheen, is hier te koop

Voordat je verder leest...

Vers Beton heeft jouw support nodig! Wij kunnen alleen blijven bestaan dankzij support van lezers. Maak jij onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk?

Nee, ik lees eerst het stuk verder

014f6aa

Chantal Defesche

Chantal Defesche (1978) werkt als freelance communicatieadviseur voor o.a. architectenbureaus en organisaties als Het Nieuwe Instituut. Ze verhuisde naar Rotterdam voor haar studie Kunst- en Cultuurwetenschappen (EUR), had ooit even het idee de stad te willen verlaten, maar was al te veel verknocht. Nu woont ze aan het uiterste randje van Rotterdam (aan het eind van de straat begint de polder) en kijkt met een verhelderende afstand naar alles wat er gebeurt in 010.

Profiel-pagina
frank hanswijk

Frank Hanswijk

Fotograaf

Frank Hanswijk (Rotterdam, 1971) is een Rotterdamse fotograaf. Hij ontwikkelde zich breed met werk in journalistiek, reclame, theater en architectuur. De laatste jaren concentreert zijn werk zich steeds meer op architectuur en landschap. Hij benadert de architectuur niet als object maar als plek waarin de mens, al dan niet op de foto aanwezig, een cruciale rol speelt.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Reageren is voorbehouden aan Vers Beton-supporters. Meld je hier aan als supporter of log in.