Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
MarkvanWijk-Straatarts-MichelleAimee-Titelbeeld
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

Haar dochter zat alleen in mijn wachtkamer, te staren op haar telefoon, tot het moment dat ik haar binnen riep. ‘Straks is het moederdag’, zei ze, ‘maar ik weet niet wat ik mijn moeder moet geven, omdat ze dood gaat’ 

Sommige consulten passen niet in negen minuten. Ik heb niet de tijd om dit meisje een kopje thee aan te bieden, en te veel afstand om een arm om heen te slaan. En toch kwam zij bij mij. Om een tekening te beoordelen die zij voor haar stervende moeder had gemaakt. 

Moeders sterven niet. Dat doen ze gewoon niet. Maar haar moeder ging wél dood. Al ontkende haar moeder dat liever. Dat kon ook, in het begin. Ze was jong en haar lichaam kon de kanker lang gracieus dragen. Haar buik zwol op. En dus dachten mensen dat ze zwanger was. ‘Hoelang nog?’ vroegen ze aan haar boven het vriesvak van de Lidl. ‘Een paar maanden’, zei ze dan. Tot ik mijn laatste adem uitblaas, dacht ze er zelf achteraan, terwijl de mensen vertederd van haar wegliepen.

Hoewel de kanker snel uitzaaide, weigerde ze te sterven. Ze had nog een doel: haar meisjes duidelijk maken wat ze konden bereiken in hun leven. Van leren hoe ze hun haar moesten ontklitten, tot het maken van een goede studiekeuze. Van leren hoe ze hun nagels moesten knippen, tot het maken van een verstandige partnerkeuze. Mannen en vrouwen kunnen hetzelfde, was de boodschap. Ik had het vermoeden dat dit niet de boodschap was van hun meer traditionele vader.  

Haar buik nam groteske verhoudingen aan. Ik wist niet of het verantwoord was dat zij door bleef gaan met huishoudelijke taken. Iemand met minder doorzettingsvermogen was allang gestorven. Ze kon alleen nog maar op de versleten barkruk zitten die ze had gekregen uit de lokale kroeg. Terwijl ze haar kinderen eten gaf, moest ze haar best doen niet uit balans te raken.

Haar buik drukte haar beenvaten dicht. Eerst zwollen haar voeten op, daarna haar benen. Er ontstonden wonden. En toch bleef ze daarmee dag na dag op die barkruk zitten. Om haar kinderen voor te lezen. Om hun haar te kammen. Om hun nagels te knippen. Maar vooral om te vertellen dat ze moesten dromen. 

Ik vroeg haar of ik haar alsjeblieft wat slaapmiddel mocht toedienen, ik kon het niet meer aanzien. Ze knikte. Terwijl ik haar een hele lage dosering dormicum gaf, begeleidde ik haar van de barkruk af. Niet veel later stierf ze, met haar dochters haarborstel nog in haar hand. Haar lichaam was zo verzwakt dat het niets meer nodig had op te geven, behalve dat haar bewustzijn werd uitgeschakeld. 

Op de Beijerlandselaan tussen moskeeën en Lebara-reclames, wonen de sterkste, meest strijdbare vrouwen

Waar denk je aan als je denkt aan een feministe? Zeker niet als eerste aan de vrouwen die tussen de moskeeën en Lebara-Mobile-reclames in wonen op de Beijerlandselaan. En toch wonen hier de sterkste, meest strijdbare vrouwen.

Ze strijden niet alleen voor hun kinderen, maar ook voor de kinderen die nog niet geboren zijn. ‘Acht! Hij wil er acht!’, zei een andere moeder toen ze uitgeput voor me zat, ‘net als zijn moeder’. Met een excuus had ze haar man de spreekkamer uitgestuurd om met mij over ‘vrouwenzaken’ te praten. Zij wilde geen acht kinderen: ze zou de volgende vijf nooit dezelfde kansen kunnen bieden als de drie kinderen die ze al had.

 

MarkvanWijk-Straatarts-MichelleAimee-Tussenbeeld
Beeld door: beeld: Mark van Wijk

In de vijf minuten dat ze alleen bij mij was, moest ik een spiraal inbrengen. Terwijl ik met zweet in mijn handschoenen haar baarmoeder probeerde te bereiken bonsde hij op de deur, om in zijn eigen taal naar haar te schreeuwen. Ik weet niet wat hij zei, het interesseerde me ook niet. Met gespreide benen keek ze angstig naar de deurknop, terwijl ze me aanmoedigde om door te gaan. 

Ook dat is strijdbaarheid. Vechten voor kinderen die niet geboren hoeven te worden. Maar daar hoor je op tv bijna nooit iets over, er zijn waarschijnlijk geen podcasts over en we lezen het niet in de krant. Het is een verborgen strijd, in mijn wijk op Zuid.

En hier wordt ook gestreden voor de kinderen die niet geboren hoeven te worden, maar wel al zijn gemaakt. Soms in het geheim, maar geloof me, ook die strijd wordt gevoerd.

Al deze vrouwen voeden een nieuwe generatie zoons op, die weer een nieuwe generatie dochters gaan opvoeden. Het geeft hoop: we moeten gewoon iets meer geduld hebben. Je gaat het vanzelf zien.

Meer columns van Michelle-Aimee lezen?

Hier vind je het overzicht

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

DSC_3591-web

Michelle-Aimée

Na haar afstuderen ging Michelle-Aimée werken als huisarts in het kwetsbare Rotterdam-Zuid. Daarnaast werkt ze als straatarts in de Pauluskerk, waar ze met name ongedocumenteerde mensen ziet. Sinds anderhalf jaar deelt ze haar ervaringen op Vers Beton. Als dokter heeft ze de mooiste plaats om mensen te ontmoeten, al ziet ze hen vaak op het slechtste moment in hun leven. Het is door dit werk dat ze het gedrag van mensen steeds minder veroordeelt. In de frontlinie ziet ze dat keuzes die mensen maken niet altijd keuzes lijken te zijn, en dat we met elkaar vast zitten in een systeem. 
 
In de casussen in deze columns zijn sommige details aangepast om herleidbaarheid te voorkomen. 
 
Profiel-pagina
avatar-mark-van-wijk

Mark van Wijk

Illustrator

Met een achtergrond als grafisch ontwerper en een grote interesse in illustratief werk maakt Mark van Wijk dingen graag mooier dan ze zijn. Daarbij is er, wat Mark betreft, altijd wel ergens een grap uit te halen.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.