Advertentie

VB_banner_1456x80_2
Voor de harddenkende Rotterdammer
Eettips van de redactie_4
Beeld door: beeld: Octavia van Horik

1. Heerlijke Hollandse middelmaat bij Hema

Er is maar één winkel waar de kwetsbaren van deze samenleving zich altijd op hun gemak voelen. Waar je te midden van bejaarden met je kopje koffie het gekrioel op straat kunt overzien. Mijn oma kwam er graag, mijn moeder gaat het liefst daar wat eten en ook voor mij is de winkel een geruststelling. In een poging grip te krijgen op de achtbaan van het ouderschap, dwaalde ik uren rond op de babyafdeling. 

De Hema is een veilige haven voor ons allemaal. Ik voel me er zo mee verbonden, dat ik enkele maanden geleden nog foto’s heb gemaakt van de Hema op de Mariahilferstrasse in Wenen. Die vertrouwde rode letters! *Smiley-met-hartjesogen-emoji* Ze verkopen daar geen rookworst, want daar halen de Wiener hun neus voor op.

De Hema is een vast onderdeel van mijn stadse eetrepertoire: een broodje in het restaurant of een hotdog bij het straatloket. Elke paar maanden herontdek ik de supermarkt en elk jaar bestel ik er een taart voor de verjaardag van mijn kind. Het eten is er niet duur maar betaalbaar. Het is er niet goed, maar goed genoeg. Doet dat afbreuk aan deze veilige haven? Nee, ik ga naar de Hema voor heerlijk Hollandse middelmaat. Dat mag nooit veranderen.

Hilde Westerink

2. Terraszaal in de Diergaarde heeft saus

Mijn grootste horeca-ergernis is misschien wel dat pietluttige beetje mayonaise dat je bij je patat krijgt. Het maakt niet uit hoe het geserveerd wordt; in zo’n klein rond bakje ernaast, in de zak erover heen, in een plastic bakje dat een apart vakje heeft; die laatste goudgefrituurde kanjers moeten altijd sausloos naar binnen. Het dieptepunt is misschien wel zo’n zakje Remia waar je 25 cent voor betaalt en slechts drie patatten in kan dippen. 

Dat was dan ook wat ik verwachtte toen ik ging eten in diergaarde Blijdorp. Licht katerig, en zwaar hongerig kwam ik aan bij het terras van restaurant de Terraszaal, midden in het park. En daar stonden ze op tafel: grote flessen mayonaise, om van te pakken zoveel je wil. Van Hellmans nog wel, en dat is hemelse mayo. Als een kind zo blij was ik toen de serveerster een grote schaal patat bracht. Tot de allerlaatste aan toe, was elk patatje een smeuïg feest. Bij restaurant de Terraszaal is genoeg saus voor iedereen.

Manon Dillen

3. Zuurdesemmagie van Jeroen Bakt Brood

Brood, daar zit wat in. IJzersterke slogan natuurlijk, ahhum. Maar… veel supermarktbrood is van twijfelachtige kwaliteit. Meer lucht dan vezels. Witbrood dat geverfd wordt om het als volkorenbrood te kunnen verkopen. Bah. Ik had er genoeg van en besloot bij een Rotterdamse bakker een workshop te doen. Zo moeilijk kon broodbakken toch niet zijn?

Die bakker bleek een IT-er te zijn, die zijn baan had opgegeven om in Rotterdam Noord een kleine bakkerij te beginnen. Hij heette Jeroen, vandaar de ondubbelzinnige naam van de winkel: Jeroen Bakt Brood. Hij deelde mijn ergernis voor supermarktbrood en deed voor hoe je in een handomdraai een krokant zuurdesembrood maakt.

Met een zakje zuurdesem op de fiets keerde ik huiswaarts. Na een paar keer het zout vergeten (smakeloos) en geploeter met spelt (rijst minder goed dan tarwemeel) bereikte ik het gedroomde eindpunt: mijn eigengemaakte desembrood smaakte perfect! Het duivelse supermarktbrood komt sindsdien ons huis niet meer in en nu weet ik zeker dat de slogan toch klopt: brood, daar zit wat in!

Teun van den Ende

4. Happy in Happy Italy

It’s a dirty job, but someone has to do it. Ik tip daarom de Happy Italy aan de Bergweg, in het oude treinstation. “Hahahahahaha, Inge heeft geen smaak, cultuurbarbaar, dat lijkt niet eens op een Italiaans restaurant, provinciaaltje, je bent zeker nog nooit in Oliva geweest? ” Et cetera, et cetera. 

“Het is geen echte Italiaanse eetervaring. Natuurlijk niet!”

Nou, fuck dat. Ik vind dat Happy Italy serieus relaxed. De vegetarische pizza met extra peper is zeer fijn, ik ben best oké met de tiramisu, en – jawel – ik vind het oprecht tof dat het personeel je elke keer enthousiast groet, ook al bedienen ze je niet. Het is er bovendien altijd lekker rustig, omdat er geen muziek opstaat, er absurd veel ruimte is, en alle kinderen keurig weggestopt zijn in de ballenbak achterin. Bovendien vind ik het een mooie plek om te zitten. Ik kom er daarom graag om bij te praten met vrienden, ter voorbereiding op een pubquiz, of gewoon om low profile wat te eten zonder alwéér bij Stalles uit te komen.

En ja, natuurlijk is het geen echte Italiaanse ervaring. Natuurlijk niet! Wat had je dan verwacht, als je nog geen vijftien euro hoeft af te rekenen, inclusief drank? Dus daarom: Happy Italy. Stap over die op macrobiotische quinoakorrels geteelde snobistische slagschaduw, en sta jezelf dit gewoon toe. Het leven is al lastig zat. 

Inge Janse

Eettips van de redactie_2.2
Beeld door: beeld: Octavia van Horik

5. Kadekapen met pizza’s

Schijnt de zon en wil je buiten eten aan het water? Als je geen zin in krioelende  mensenmassa’s en wel zeker wil zijn van een plekje: haal dan een pizza af bij La Gaetano op Noordereiland. Volgens een vriendin hebben ze de beste pizza’s salami van Rotterdam, ik ben zelf zeer te spreken over pizza Massimo (tomaat, drie soorten Italiaanse kaas, champignons, knoflook en peterselie). Slenter langs de Spar en koop een flesje wijn. Loop verder naar de kade, vlij je neer op een van de bankjes, sla de pizzadoos open, schenk je glas in en BASTA. De combinatie van pizza, Eiland en het uitzicht is zinnenprikkelend – je hebt de keuze tussen de fallische skyline vanaf de Maaskade, of het flonkerde Zuid aan de Prins Hendrikkade. Dit is ‘kadekapen’ op zijn best.

Marianne Klerk

6. Nachtelijk loempia’s schranzen

De ultieme guilty pleasure is een goede avond zuipen aftoppen met eten. Vroeger waren dat aardappelschijfjes bij Yildiz op het Kruisplein of broodjes filet americain bij Spooky’s. Ik ben door een fase van inktvisringen bij Nemo’s gegaan, maar toen ik daar de status van vaste klant begon te krijgen besloot ik het nachtelijke schranzen vaarwel te zeggen.  

Nu eet ik bij zeer hoge uitzondering een Vietnamese loempia bij het kraampje op het Vasteland. Sinds jaar en dag eet ik zo’n loempia trouwens het liefste naast de Hema of op de Lijnbaan, bij Mama Hông. Die hebben tegenwoordig een super blitse kraam met bánh mì en verse loempia’s. Op het Vasteland bestaat de keuze uit frikandellen (etc.) en Vietnamese loempia’s. Dan is dat laatste toch het onschuldigst. 

De laatste keer dat ik er een bestelde glipte deze vier seconden na ontvangst tussen mijn servet uit, de straat op. In een vlaag van dronken waanzin raapte ik hem op, blies het stof (?) eraf en nam heldhaftig een hap. Ik voelde iets kraken, maar at stug door. Mijn vriendin nam – uit solidariteit – ook een hap, spuugde deze meteen uit en riep: ‘Hij zit onder het zand!’ Bedroefd gooide ik de rest van de loempia weg. ’s Nachts eten is niet meer wat het geweest is.

Tara Lewis

Eettips van de redactie_3
Beeld door: beeld: Octavia van Horik

7. Vegafrituur knabbelen in het Kralingse Bos

Leven als een god in Frankrijk? Nee doe mij maar een leven als eekhoorn in het Kralingse Bos! Of preciezer: het leven bij De Eekhoorn in het Kralingse Bos. Dit kleine houten eethuisje ligt onopvallend in het groen aan de Prinses Beatrixlaan en heeft een duizelingwekkend assortiment aan snacks die net zo diervriendelijk zijn als hun naam. 

Niet alleen die goeie ouwe groentekroket, maar echt: een vegetarische kipkorn, vega draadjesvleeskroketten en bitterballen zonder vlees. De bediening heeft alle geduld. Die jongens snappen het volkomen dat je als vegetariër ineens overrompeld wordt door alle keuzes. Het beste kun je gewoon wat gezelschap meenemen en alles bestellen.  

Knabbel het allemaal rustig op in het gezelschap van kauwtjes, deftig wandelende echtparen en misschien een eekhoorn op z’n tijd. Als je moet plassen mag je aan de toonbank vragen om de sleutel van de wc buitenom. Een (vegan) softijsje toe, daarna een wandeling om de plas en je bent vergeten dat er ergens nog social media bestond.

Willemijn Sneep

Deze week staat Vers Beton in het thema van eten

Klik hier voor alle artikelen

Voordat je verder leest...

Jij kan dit artikel gratis lezen, maar wij kunnen het niet gratis maken. Vers Beton kan alleen bestaan dankzij de support van onze lezers die zo onafhankelijke journalistiek over Rotterdam mogelijk maken. Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

de redactie

de redactie

De redactie van Vers Beton.

Profiel-pagina
Nog geen reacties

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.