Voor de harddenkende Rotterdammer
DSC2998
Beeld door: beeld: Khalid Amakran

Bovenaan de brandtrap van zijn kantoor aan de Delftsestraat rookt Immanuel Spoor (34) een sigaretje. Hij kletst nog even met Eduard, die daarna de stad zal volhangen met posters voor de zesde editie van Festival Downtown. Immanuel kijkt uit op Biergarten en Annabel en wijst naar het hek: “Wat vind je van mijn nieuwe banners?” 

Immanuel is eigenaar van On Track Agency, waarmee hij artiesten als Het Gezelschap, Dwayne Franklin & Daddy Jacob en De Likt vertegenwoordigt. Daarnaast is hij de directeur van De Nieuwe Lichting, waarmee hij onder meer het Eendracht Festival en Festival Downtown organiseert. Op beide festivals krijgt lokaal opkomend talent volop de ruimte.

De kans is groot dat je Immanuel wel eens voorbij hebt zien komen: bij een concert van De Likt, als de ‘grote broer’ die frontman Jordy op zijn schouders neemt. Of op zijn skateboard, met koptelefoon op en in het gezelschap van zijn hond Jessie. Waar je hem ook tegenkomt, hij is altijd vrolijk aan het bellen, vergaderen, iets aan het regelen.

Waarom ben je naast Eendracht Festival nog een festival gaan organiseren, had je het nog niet druk genoeg?

“Waarom niet? Er is een bepaald spectrum waar de Rotterdamse maker heel erg goed in is, maar waar weinig mogelijkheden voor talentontwikkeling zijn. Dat spectrum reikt van elektronica tot hiphop en alles wat er tussenin zit.”

“Hiphop is de dominante jongerencultuur in Rotterdam en de rest van de westerse wereld. Ik kan zo vijf Rotterdamse hiphopacts opnoemen die Lowlands kapot kunnen spelen, of dat al hebben gedaan. Winne, Broederliefde, Kevin, Ronnie Flex, De Likt. Voor elektronische muziek geldt hetzelfde: Sevdaliza, David Vunk en alle Michel de Hey-adepten.”

Als je me vraagt welke Rotterdamse gitaarbandjes de laatste tien jaar zijn doorgebroken, moet ik heel hard nadenken

Immanuel Spoor

“Ik wil niemand afzeiken, maar organisaties die nu subsidie krijgen voor talentontwikkeling, houden die zich vrijwel alleen bezig met gitaarmuziek. Maar als je me vraagt welke Rotterdamse gitaarbandjes de laatste tien jaar zijn doorgebroken, moet ik heel hard nadenken.”

Rats on Rafts?

“Misschien. Zijn die ooit echt doorgebroken? Ik vind het een toffe band hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar het staat in geen verhouding tot het succes van Broederliefde. Ik noemde net vijf voorbeelden van hiphopacts die het op eigen kracht hebben gehaald, zonder hulp of talentontwikkeling. Zij zijn de uitzondering. Kun je nagaan hoeveel talent er nooit ontdekt wordt. Kijk eens wat een parels er rondlopen. We hebben een bijzondere Rotterdamse scene.”

“De snelheid waarmee Broederliefde doorgebroken is, is nog zo’n uitzondering. Bij de meeste artiesten gaat het niet zo vlot. Ik geloof in veel kleine kutshowtjes doen en zo groeien, zodat je pas na honderd optredens op Lowlands staat. Dan heb je een achterban om op terug te vallen.”

Ik begrijp nog steeds niet waarom daar een festival voor moet worden opgetuigd. We hebben er al zoveel.

“Zes jaar geleden was ik op het Pitch Festival, voor elektronische muziek. Dat was fucking vet maar ook heel erg Amsterdams. Iedereen wit, meisjes met knotjes en jongens in spijkerblousjes. Moeten we zoiets niet op zijn Rotterdams doen, dacht ik, met stoot-voor-je-kaak-punk, basgerichte elektronische muziek en hiphop.”

“Vroeger, toen Rotterdam nog een havenstad was, was dit een stad vol vertier en vermaak. Hoeren, drugs en livemuziek. Dat is hoe ik Rotterdam nog steeds graag zie, als stad waar het mag het schuren, niet te braaf. Met dit festival wil ik dat ook uitstralen. De maker moet daarbij een centrale rol vervullen. Je zegt alleen niet tegen mensen: ‘Heb je zin om naar een lekker avondje talentontwikkeling te gaan?’ Dus presenteer ik mijn festival als iets wat er voor het publiek is.”

Khalid-1
Beeld door: beeld: Khalid Amakran

Trappen ze daar in?

“Gelukkig wel. Natuurlijk doe ik het ook gedeeltelijk voor het publiek. Rotterdammers verdienen een festival waar ze dingen horen die ze kennen en tof vinden, en tegelijkertijd in aanraking komen met nieuwe muziek. Je moet mensen voorzichtig richting een andere, vernieuwende sound trekken. Dat kan op Downtown heel goed. In Boudewijn spelen singer-songwriters die iets met elektronische muziek doen, terwijl in Brasilbinkie Indonesische metaljongens staan die met gabber experimenteren.” 

“Je moet mensen voorzichtig richting een andere, vernieuwende sound trekken”

Is er wat betreft elektronische muziek niet al genoeg aanbod, zowel qua clubs als festivals?

“Wel voor techno, house en platte dance. Maar er wordt zoveel meer vooruitstrevende muziek gemaakt door mensen die een eigen pad kiezen. Ik focus op de niche helden, dat is waar het gebeurt. De grap is dat die acts vier jaar later in de H&M gedraaid worden. Laatst hoorde ik FKJ in de Shell, serieus! Elke trend was ooit een niche.”  

Staat het Rotterdamse publiek wel open voor niches?

“Vorig jaar waren er achtduizend bezoekers, dus ik denk van wel. Vroeger koos je tussen de Beatles of Stones, omdat je geld had om één plaat te kopen. Dat werd vanzelf een strijd en een kwestie van identiteit. Mijn generatie had al Napster, dus ik luisterde naar alternatieve muziek, hiphop en drum & bass. Tegenwoordig is de keuze eindeloos en overstijgt muziek alle genres.” Immanuel zet een video aan van de Belgische artiest Baloji, de grootste naam die op Festival Downtown staat. “Als je het over elektronische muziek hebt, denkt niemand hieraan. Dit voelt toch super organisch?” 

Hoe gaat het met de Rotterdamse scene?

“Ik had vroeger Waterfront, zonder die plek was ik dit nu niet aan het doen. Daar ben ik verliefd geworden, stoned geworden, heb ik gedanst, opgetreden, in de oefenruimte gestaan, feestjes georganiseerd en jassen opgehangen. Vernieuwende, elektronische muziek en de hiphopscene opereren tussen de popscene en het nachtleven in. Voor hen zijn de BAR’s van deze wereld belangrijk. Daar maak ik me wel zorgen over, of er genoeg plekken zijn om dat deel van de muziekscene te voeden. Gelukkig had je deze zomer Keilecafé en Weelde. Daar zul je niet zo snel een gitaarband zien en geven ze expliciet de ruimte aan lokaal talent. Daarom hoop ik dat zij voorlopig blijven.”

Wat mist er nog op je festival?

“Er zijn nu geen plekken voor grime in Rotterdam, terwijl ik er hier wel een goede voedingsbodem voor zie”

Immanuel Spoor

“Ik had graag meer Rotterdamse grime willen programmeren. Maar de scene is hier nog niet groot genoeg. We hebben wel Mucky, die beats maakt voor een aantal Britse grime legends, waaronder Wiley. Daarnaast is hij ook de producer van Nederlands grootste grimecollectief ooit: NoizBoiz. Maar er zijn nu geen plekken voor grime in Rotterdam, terwijl ik er hier wel een goede voedingsbodem voor zie. Alle ingrediënten zijn aanwezig, zoals de rijke hiphopgeschiedenis, maar ook genres als drum & bass, house en jungle. Precies de mix die tot grime geleid heeft.”

“Wij zijn dé stad om het genre vanuit Engeland de plas over te krijgen. Daar heb ik het wel eens over met mensen van de gemeente en de RRKC (Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur, red.). Die vragen dan of er wel behoefte aan is. Maar mensen hebben geen vraag naar iets dat ze niet echt kennen. Het aanbod moet vóór de vraag uitgaan. Als je mij nu een zak met geld geeft om een grimeclub te openen, staan mensen niet in een keer in rijen voor de deur. Zoiets moet je rustig opbouwen. Het probleem met deze stad is dat er tien jaar niets gebeurt en daarna verwacht wordt dat een nieuwe club vol staat.”

De zesde editie van Festival Downtown vindt op 5 oktober plaats.

Voordat je verder leest...

Wij kunnen alleen bestaan dankzij support van lezers. Help jij ons om onafhankelijke journalistiek in Rotterdam mogelijk te blijven maken? Vanaf 6 euro per maand ben je supporter!

Nee, ik lees eerst het stuk verder

WhatsApp Image 2019-09-03 at 08.40.31

Tara Lewis

Tara Lewis (1986) werkt als freelancer voor diverse media. Ze koestert haar innerlijke tokkie en kan soms een beetje cynisch zijn. Ze vindt dat het discussieplatform bedoeld is voor lezers, en voelt zich daarom niet altijd geroepen te reageren. Ze studeerde Geschiedenis aan de EUR en Communicatie aan de HES.

Tara@versbeton.nl

Profiel-pagina
2018_Khalid-Amakran_01_007

Khalid Amakran

Fotograaf

Khalid Amakran is een geboren Spangenaar met Marokkaanse ouders. Fotografie begon voor hem niet met een camera, Rotterdam veranderde in een videoclip als hij zijn mp3 speler in had. Beelden uit die clip zie je nu terug in de portretten die hij maakt.

Profiel-pagina
Lees 5 reacties
  1. Profielbeeld van Dennis
    Dennis

    Er is zeker behoefte aan Grime. Kijk naar het success van oa Stormzy/Skepta en de Nederlanders( Rotterdammers) die dit (wel) snappen en er feeling mee hebben. Ook West/Noord/Oost en Zuid zijn in districten grauw en rauw als East End en Hackney in London. Grime past als geen ander bij Rotterdam. ‘De’ stad van de Hip Hop cultuur en harde Gabber basis,de jungle/drum n bass headz en niet te vergeten de Tekno scene.

  2. Profielbeeld van Dennis
    Dennis

    Grime is een rap variant uit Engeland. Grimy en dus rauwe snelle spitter van rhymes over kale beat met veel subs.

  3. Profielbeeld van Dennis De Haas
    Dennis De Haas

    Een specifieke club voor UK Underground had er al lang moeten zijn. Het beste aanbod is nog steeds in Worm naar mijn idee. Avonden als London Night in 2006 LV (Juha en DMZ als headliner!) zul je niet gauw meer her/beleven vrees ik. Waarom niet?!! Ik prijs dit soort initiatieven! BAR was geweldig goed opgezet door mensen die begrijpen hoe het moet. Nu RTM ook weer mooi initiatief…er is genoeg creativiteit. Waar zijn de Illy Noises, Insane Junglists, Prototypes, Controle Alt Deletes (Kaatje P!) en London Nightersss gebleven?

Om te reageren moet je ingelogd zijn. Inloggen kan je hier. Als je nog geen account hebt meld je nu aan als supporter of maak hier een gratis reageerdersaccount aan.

Advertentie

Logo_giraffe_01_600x500